491 ημέρες στην «κόλαση» του μετώπου: Ο Ουκρανός στρατιώτης που έκοψε μόνος του το πόδι του και σώθηκε από drone

Ιστορία απίστευτης επιβίωσης από την 30ή Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία, με τον 49χρονο να αντέχει ολομόναχος σε ερείπια πριν την ιστορική αεροδιακομιδή με βαρέος τύπου drone

Μια σχεδόν απίστευτη ιστορία επιβίωσης από τον πόλεμο στην Ουκρανία έρχεται στο φως, με πρωταγωνιστή έναν 49χρονο στρατιώτη που πέρασε 491 συνεχόμενες ημέρες σε μια από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του μετώπου και αναγκάστηκε να ακρωτηριάσει μόνος του το ένα του πόδι, προκειμένου να παραμείνει ζωντανός.

Ο Κοστιαντίν Βλασένκο, που υπηρετούσε στην 30ή Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του ουκρανικού στρατού, κατάφερε τελικά να διασωθεί με τη βοήθεια ενός ειδικά τροποποιημένου drone, σε μια επιχείρηση που οι ουκρανικές δυνάμεις χαρακτηρίζουν ως την πρώτη αεροδιακομιδή τραυματισμένου στρατιώτη απευθείας από θέση μάχης με μη επανδρωμένο αεροσκάφος.

Η συγκλονιστική περιπέτειά του, την οποία παρουσιάζει η βρετανική Daily Mail, βασίζεται στη μαρτυρία που έδωσε ο ίδιος στον Ουκρανό δημοσιογράφο Γιούρι Μπούτουσοφ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Θλίψη στη Βιάννο για τον Μανώλη Χαλκιαδάκη που έφυγε από τη ζωή

Επί μήνες, ο Βλασένκο ζούσε κυριολεκτικά κάτω από τα μάτια των Ρώσων, σε μια περιοχή γεμάτη νάρκες και εχθρικά drones. Κρυβόταν σε αυτοσχέδια καταφύγια, λάμβανε τρόφιμα και φάρμακα από αέρος, παρακολουθούσε τις κινήσεις των αντίπαλων δυνάμεων και επικοινωνούσε με τους διοικητές του μέσω ασυρμάτου. Κάποια στιγμή, όταν πλέον είχε μείνει ολομόναχος, άρχισε να πιστεύει ότι δεν θα έβγαινε ποτέ ζωντανός από εκεί.

Ο σωλήνας που έγινε σπίτι του για μήνες

Πριν από τον πόλεμο, ο Βλασένκο εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού σε λατομείο στο Κρίβι Ριχ, τη γενέτειρα του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Όταν ξέσπασε η ρωσική εισβολή, αποφάσισε να καταταγεί στον στρατό. Τελικά βρέθηκε να υπηρετεί στο δεύτερο τάγμα της 30ής Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας.

Στις 2 Ιουνίου 2025 ανέλαβε να αντικαταστήσει έναν τραυματισμένο στρατιώτη σε μια προωθημένη θέση στην περιοχή του Χαρκόβου. Ο προκάτοχός του είχε πατήσει νάρκη και είχε χάσει μέρος του ποδιού του, επιχειρώντας να παραλάβει προμήθειες. Μαζί με έναν συμπολεμιστή του, γνωστό με το διακριτικό «Μπάσκι», εγκαταστάθηκαν μέσα σε έναν στενό τσιμεντένιο αγωγό αποστράγγισης. Στο εσωτερικό του είχαν ανοίξει μια τρύπα που οδηγούσε σε υπόγειο καταφύγιο.

Οι δύο άνδρες εναλλάσσονταν στη σκοπιά, με τον έναν να παρακολουθεί την περιοχή και τον άλλον να ξεκουράζεται κάτω από το έδαφος. Αρχικά, επρόκειτο να αντικατασταθούν ύστερα από δύο μήνες. Όμως η περιοχή είχε γεμίσει από ρωσικά αναγνωριστικά drones, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε μετακίνηση. «Είχαν τόσα πολλά Mavic, που ο ουρανός “σκοτείνιαζε” από αυτά. Αν δεν έβλεπες εσύ το drone, σε έβλεπε εκείνο», θυμάται.

Μια προσπάθεια αντικατάστασής τους απέτυχε, με τους στρατιώτες που επιχείρησαν να προσεγγίσουν τη θέση να σκοτώνονται. Ακόμη και οι αποστολές περισυλλογής των σορών απέβησαν άκαρπες. Τότε ο Βλασένκο ζήτησε από τους ανωτέρους του να μη στείλουν άλλους άνδρες. «Τους είπα ότι δεν χρειαζόταν να έρθουν για μένα. Καλύτερα να πεθάνω μόνος μου, παρά να σκοτωθούν περισσότεροι άνθρωποι».

Ο θάνατος του συμπολεμιστή του στα 50ά γενέθλιά του

Στις 14 Φεβρουαρίου 2026, ύστερα από περίπου οκτώ μήνες παραμονής στον αγωγό, το καταφύγιο πλημμύρισε. Οι δύο στρατιώτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη θέση τους μέσα στο τσουχτερό κρύο. Εξαντλημένοι, κατάφεραν να φτάσουν σε ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο, όπου ενημέρωσαν μέσω ασυρμάτου τους διοικητές τους. Ουκρανικά drones έριξαν στεγνά ρούχα και προμήθειες, όμως οι παραδόσεις έγιναν αντιληπτές από ρωσικά αναγνωριστικά αεροσκάφη.

Ακολούθησαν σφοδρές επιθέσεις. Ο Βλασένκο τραυματίστηκε σοβαρά στο αριστερό πόδι. Επειδή τα άκρα του είχαν ήδη υποστεί εκτεταμένα κρυοπαγήματα, αρχικά δεν αισθάνθηκε καν το χτύπημα. Λίγο αργότερα τραυματίστηκε και στο δεξί πόδι, προσπαθώντας να παραλάβει τρόφιμα.

Ο Μπάσκι, απελπισμένος από την πείνα, επιχείρησε να βγει από το καταφύγιο για να συγκεντρώσει τις προμήθειες, όταν ένα ρωσικό drone τον χτύπησε. Ο Βλασένκο σύρθηκε προς το μέρος του, αλλά μέσα στο σκοτάδι δεν μπορούσε να διακρίνει τα τραύματά του. «Όλη τη νύχτα τον άκουγα να βογκάει. Τον ρωτούσα πού είχε χτυπηθεί, στο χέρι ή στο πόδι, αλλά δεν μπορούσε να απαντήσει. Τον τράβηξα όσο πιο κοντά μου μπορούσα. Ύστερα σώπασε». Το επόμενο πρωί ο συμπολεμιστής του ήταν νεκρός.

«Ρωσικό πολεμικό πλοίο, άντε γ@@@σου»

Γνωρίζοντας ότι οι Ρώσοι είχαν εντοπίσει τη θέση του, ο τραυματισμένος στρατιώτης προσπάθησε να μετακινηθεί, χρησιμοποιώντας το μοναδικό πόδι στο οποίο μπορούσε ακόμη να στηριχθεί. Τότε άκουσε μια έκρηξη. Λίγο αργότερα, ένα ρωσικό drone έριξε στην περιοχή ένα μεγάφωνο, από το οποίο ακουγόταν επανειλημμένα ένα ηχογραφημένο μήνυμα που τον καλούσε να παραδοθεί. «Αδελφέ, ξέρουμε ότι είσαι εδώ. Πίστεψέ με, οι σύντροφοί σου δεν θα σε σώσουν», έλεγε η φωνή.

Το μήνυμα τον προειδοποιούσε ότι η επόμενη έκρηξη θα μπορούσε να τον σκοτώσει και του υποσχόταν αιχμαλωσία, ανταλλαγή κρατουμένων και επιστροφή στο σπίτι του. Του ζητούσαν να αφήσει ένα μπουκάλι ή ένα κουτί στο περβάζι ενός παραθύρου ως ένδειξη ότι αποδεχόταν την παράδοση. Ο Βλασένκο απάντησε φωνάζοντας την περίφημη φράση που είχαν χρησιμοποιήσει οι Ουκρανοί που υπερασπίζονταν το Φιδονήσι απέναντι σε ρωσικό πολεμικό πλοίο: «Ρωσικό πολεμικό πλοίο, άντε γ@@@σου!». «Κρίμα που δεν μπορούσαν να με ακούσουν», λέει σήμερα γελώντας. «Το μεγάφωνο μάλλον δεν είχε μικρόφωνο».

Περίπου 20 λεπτά αργότερα, ένα μεγάλο ρωσικό βομβαρδιστικό drone εμφανίστηκε πάνω από το σχολείο. Η πρώτη έκρηξη ήταν τόσο ισχυρή, ώστε ο Βλασένκο πίστεψε ότι είχε σκοτωθεί. «Άνοιξα τα μάτια μου και ήταν σκοτάδι. Αναρωτήθηκα αν μπορούσα ακόμη να δω. Αλλά αισθανόμουν χώμα ανάμεσα στα δόντια μου. Αυτό σήμαινε ότι ήμουν ζωντανός». Και το ρωσικό μεγάφωνο εξακολουθούσε να παίζει το ίδιο μήνυμα.

Η μαντεμένια σόμπα και ο ακρωτηριασμός

Ανάμεσα στα ερείπια του σχολείου, ο στρατιώτης εντόπισε μια παλιά μαντεμένια σόμπα, με ένα μικρό άνοιγμα στο εσωτερικό της. Με τις τελευταίες του δυνάμεις σύρθηκε μέσα. «Δεν ξέρω ποιος άγγελος με έσπρωξε εκεί», θυμάται.

Δευτερόλεπτα αργότερα ακολούθησε δεύτερη ισχυρή έκρηξη. Τμήματα του κτιρίου κατέρρευσαν γύρω του, αλλά η σόμπα άντεξε και του έσωσε τη ζωή. Εκεί παρέμεινε για τους επόμενους μήνες. Οι συμπολεμιστές του συνέχισαν να του στέλνουν τρόφιμα, νερό και φάρμακα με drones. Κάθε φορά που έφτανε μια παράδοση, έβγαινε έρποντας από τη σόμπα, συγκέντρωνε ό,τι μπορούσε και επέστρεφε στο αυτοσχέδιο καταφύγιό του.

Παρά την κατάστασή του, εξακολουθούσε να ενημερώνει τους ανωτέρους του για τις κινήσεις των ρωσικών δυνάμεων. Τα τραύματά του, όμως, χειροτέρευαν διαρκώς.

Τον Απρίλιο, όπως περιγράφει, το αριστερό του πόδι είχε υποστεί τόσο σοβαρές βλάβες από τα κρυοπαγήματα και την κακή κυκλοφορία του αίματος, ώστε ο ιστός νεκρώθηκε και τελικά αποκολλήθηκε. Τον επόμενο μήνα η κατάσταση επιδεινώθηκε και στο δεξί πόδι. Το κάτω μέρος του άκρου είχε χάσει την αισθητικότητά του και κρεμόταν από τους εναπομείναντες ιστούς, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο τις μετακινήσεις του. «Κατάλαβα ότι έπρεπε να το κόψω. Διαφορετικά, η βλάβη θα προχωρούσε μέχρι το γόνατο και θα συνέχιζα να το σέρνω πίσω μου», εξηγεί.

Έτσι πήρε μια απόφαση που μοιάζει αδιανόητη. Τοποθέτησε το τραυματισμένο πόδι πάνω σε ένα τούβλο, πήρε ένα μαχαίρι και έκοψε μόνος του τους ιστούς που το συγκρατούσαν. «Τα δάκρυα έτρεχαν, αλλά έπρεπε να κόψω. Και το έκοψα», λέει σήμερα ο ίδιος στη συγκλονιστική του μαρτυρία. Ήθελε, όπως εξηγεί, να καταφέρει να διατηρήσει τουλάχιστον το ένα πόδι του, αλλά δεν στάθηκε δυνατό.

Όταν ο καιρός άρχισε να ζεσταίνει, αντίκρισε εκατοντάδες μεγάλες πεταλούδες, με πορτοκαλί και μαύρα φτερά, να πετούν γύρω από το σημείο όπου βρίσκονταν τα ακρωτηριασμένα άκρα του. Η εικόνα αυτή έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη του.

Η μοναξιά, ο Στίβεν Κινγκ και η σκέψη της κόρης του

Πέρα από τον σωματικό πόνο, ο Βλασένκο έπρεπε να αντιμετωπίσει και την απόλυτη απομόνωση. Επί μήνες, η μοναδική ανθρώπινη φωνή που άκουγε ήταν εκείνη των άλλων στρατιωτών μέσω ασυρμάτου. Περίμενε με ανυπομονησία το καθιερωμένο «450», το σύντομο μήνυμα που σήμαινε ότι όλα ήταν ήρεμα στις υπόλοιπες θέσεις. «Όταν τους άκουγα να αναφέρουν “450, 450”, σκεφτόμουν ότι δεν ήμουν εντελώς μόνος. Ήταν ευτυχία για μένα να ακούω κάποιον. Και μετά πάλι σιωπή».

Οι συνάδελφοί του προσπαθούσαν να του δώσουν μικρές χαρές, στέλνοντας σοκολάτες, γλυκά, τσάι και τσιγάρα. Κάποια στιγμή έφτασε και ένα δέμα από τη σύζυγό του, Τατιάνα. Μέσα βρισκόταν ένα βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, The Outsider. Ο Βλασένκο συγκινήθηκε ιδιαίτερα, καθώς δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι η γυναίκα του γνώριζε πόσο αγαπούσε τον Αμερικανό συγγραφέα.

Yesterday, we all saw the video of Kostiantyn Vlasenko, a Ukrainian Defender from the 30th Brigade, being evacuated by drone from a position on the left bank of the Oskil River in the Kupiansk sector, Kharkiv region.

I was deeply impacted by the video and his interview.

After being seriously wounded in February, Kostiantyn lost one leg. Several months later, when gangrene set in, he had to amputate his other leg himself. Throughout all of this, he continued to hold the position alone.

Several attempts to evacuate him by land had failed, so different units of Ukraine’s Defense Forces came together to rescue Kostiantyn.

I’m speechless.

— Anton Gerashchenko (@Gerashchenko_en) October 20, 2026

Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτό που τον κρατούσε στη ζωή ήταν η σκέψη της κόρης του, Χριστίνα. «Δεν είχα αφιερώσει αρκετή προσοχή στην κόρη μου. Ίσως ήθελα να αλλάξω κάτι. Ήταν η δίψα για ζωή», λέει. Παραδέχεται, ωστόσο, ότι είχε ήδη αρχίσει να συμφιλιώνεται με την ιδέα του θανάτου. «Είχα αποφασίσει ότι ήμουν ήδη νεκρός».

Η πρωτοφανής επιχείρηση διάσωσης με drone

Περίπου έναν μήνα πριν από τη διάσωσή του, ένας συμπολεμιστής του, ο λοχίας με το διακριτικό «Λίσι», επικοινώνησε μαζί του και του ανακοίνωσε ότι σχεδιαζόταν μια επιχείρηση απομάκρυνσής του. Ο Βλασένκο πίστεψε ότι θα έστελναν κάποιο όχημα ή μια τετράτροχη μοτοσικλέτα. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ερχόταν ένα drone για να τον σηκώσει στον αέρα.

Οι διοικητές του έριξαν στη θέση του ένα κινητό τηλέφωνο με εκπαιδευτικό βίντεο, καθώς και γραπτές οδηγίες στα ουκρανικά και στα ρωσικά, που εξηγούσαν πώς θα έπρεπε να δεθεί κάτω από το μη επανδρωμένο αεροσκάφος. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε με ένα ειδικά διαμορφωμένο βαρύ drone της ουκρανικής εταιρείας Gurzuf Defense, με τη συμμετοχή διαφορετικών στρατιωτικών μονάδων.

Το αεροσκάφος προσέγγισε τη θέση του και ο Βλασένκο κατάφερε να ασφαλιστεί στον μηχανισμό ανύψωσης. Πριν απογειωθεί, σχημάτισε μια καρδιά με τα χέρια του και ύψωσε τον αντίχειρα προς την κάμερα του drone.

Σύμφωνα με την περιγραφή της Daily Mail, το drone τον ανύψωσε σε ύψος περίπου 120 μέτρων και τον μετέφερε σε απόσταση 18 χιλιομέτρων, με συνοδεία άλλων ουκρανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Κατά τη διάρκεια της πτήσης, ο Βλασένκο ανησυχούσε μήπως πέσει σε κάποιο ποτάμι, καθώς δεν γνωρίζει κολύμπι. Θυμάται ακόμη ότι είδε ένα ουκρανικό drone να πετά προς την αντίθετη κατεύθυνση, μεταφέροντας προμήθειες σε στρατιώτες που εξακολουθούσαν να βρίσκονται στο μέτωπο.

Η ουκρανική επιχείρηση έχει παρουσιαστεί από τις εμπλεκόμενες μονάδες ως ιστορική πρωτιά για τη χρήση εναέριων drones στην απομάκρυνση τραυματιών από ενεργές θέσεις μάχης.

491 days alone on the frontline. He amputated his own leg with a knife to survive. And when all hope seemed lost, a drone came to bring him home.

This is the extraordinary story of Ukrainian soldier Kostiantyn Vlasenko.

Imagine a concrete drainage pipe in almost-occupied territory. Two soldiers inside. Then there is only one left. Without legs. With no hope that anyone will come for him. And so it goes, month after month.

Kostiantyn Vlasenko, from Kryvyi Rih, volunteered to fight. He had to beg for a long time just to be called up.

He was assigned to a position known as “Vertun” — a concrete drainage pipe converted into a shelter.

He and his comrade held it for months. Until one day, his comrade was killed — on his 50th birthday, February 16.

Kostiantyn was left alone.

The enemy knew he was there. They dropped a speaker playing a recording telling him to surrender. His own side would never save him, they said. A white drone would come for him and take him home.

Kostiantyn answered over the radio: “russian warship, go fuck yourself.” And stayed at his position.

Then came the explosive drops from enemy drones. His left leg was badly injured, and he twisted his right.

His legs began to die. The flesh on his left foot rotted away on its own. He amputated his right foot himself — with a knife, resting it on a brick.

“Tears were running down my face. It had to be cut off. So I cut it off,” he recalled.

Later, he joked to his commander: “Congratulate me — I no longer have flat feet or size 44 shoes.”

When the weather warmed up, he crawled to where his legs had been left behind. There, he saw orange-and-black butterflies swarming around them.

“I thought: God, butterflies have come out of my legs, too.”

It sounds like something out of a Stephen King novel. And that is no metaphor. His wife had sent him King’s The Outsider in a care package. The book helped keep him going, along with thoughts of his daughter, Khrystyna.

Then came the rescue.

A drone flew in to bring Kostiantyn home alive.

The pilot dropped instructions. The drone landed and shut down its engines. Kostiantyn clipped himself on with a carabiner, gave the camera an OK sign and a heart, and took off.

As they flew over a river, he feared only one thing: that they would be shot down and he would fall into the water. He couldn’t swim.

Other drones provided cover. The enemy shot one of them down.

But Kostiantyn made it.

491 days at his position.
Both legs lost.
A drone sent to bring him home alive.

And a man who still doesn’t consider himself a hero. He says: “I don’t like being first. I’d rather be second.”

He is alive. He is back on solid ground.

His heroism and his story will live on forever.

— UAVoyager🇺🇦 (@CrimeanVoyager) October 20, 2026

«Δεν έχω λόγια, είναι θαύμα»

Ο 49χρονος νοσηλεύεται πλέον σε νοσοκομείο, αναρρώνοντας από τους σοβαρούς τραυματισμούς και τις κακουχίες που υπέστη. Μιλώντας στον δημοσιογράφο Γιούρι Μπούτουσοφ, φορούσε ένα καπέλο της Gurzuf Defense, της εταιρείας που κατασκεύασε το drone που συνέβαλε στη διάσωσή του.

Παρά τη δημοσιότητα που έχει αποκτήσει η ιστορία του, ο ίδιος δεν θέλει να θεωρείται ήρωας. «Δεν έχω λόγια. Ένα θαύμα. Είναι πραγματικά θαύμα», λέει περιγράφοντας τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι είχε σωθεί.

Πάνω απ’ όλα, θέλει να ευχαριστήσει όσους εργάστηκαν για να τον κρατήσουν ζωντανό, τους στρατιώτες που του έστελναν προμήθειες και εκείνους που σχεδίασαν την επικίνδυνη αποστολή διάσωσης. «Θέλω να τους ευχαριστήσω όλους. Όλους όσοι έκαναν τόσα πολλά γι’ αυτό. Δεν τους γνωρίζω καν όλους, αλλά θέλω να τους δώσω ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Τους είμαι απίστευτα ευγνώμων».

Όσο για το γεγονός ότι πέρασε στην ιστορία ως ο πρώτος στρατιώτης που απομακρύνθηκε από το πεδίο της μάχης με εναέριο drone, απαντά με το ίδιο χιούμορ που φαίνεται ότι τον βοήθησε να αντέξει τις 491 ημέρες της δοκιμασίας του: «Δεν μου αρέσει να είμαι πρώτος. Προτιμώ να είμαι δεύτερος».

Πηγή: protothema.gr