Η Έφη Λαμπροπούλου για την τραγωδία στην Κρήτη: «Η αυτοδικία γεννιέται όταν οι πολίτες νιώθουν ότι η Δικαιοσύνη δεν αποδίδεται»

Η καθηγήτρια Εγκληματολογίας, μιλώντας στο CRETAONE 102.3, αναφέρθηκε στις καθυστερήσεις της Δικαιοσύνης, στην ανάγκη ψυχολογικής και κοινωνικής παρέμβασης, αλλά και στην απουσία μηχανισμών διαμεσολάβησης μετά τη δολοφονία του 21χρονου Νικήστρατου Γεμιστού στην Αμμουδάρα

Με αφορμή τη δολοφονία του 21χρονου Νικήστρατου Γεμιστού στην Αμμουδάρα από τα πυρά του 54χρονου Κώστα Παρασύρη, η καθηγήτρια Εγκληματολογίας Έφη Λαμπροπούλου μίλησε στο CRETAONE 102.3 και στη δημοσιογράφο Μαρία Ορφανάκη, αναλύοντας το φαινόμενο της αυτοδικίας και τις κοινωνικές του διαστάσεις.

Όπως τόνισε, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε πρόθεση από την πλευρά του 21χρονου να σκοτωθεί ο φίλος του στο τροχαίο δυστύχημα που είχε προηγηθεί, γεγονός που διαφοροποιεί την υπόθεση από άλλες περιπτώσεις εγκλημάτων εκδίκησης όπου υπάρχει σαφής πρόθεση από την πλευρά του δράστη.

Η ίδια εξήγησε ότι τέτοιες υποθέσεις δεν αποτελούν κλασικές «βεντέτες», αλλά μορφές αυτοδικίας και ανταπόδοσης, που γεννιούνται όταν κάποιος αισθάνεται ότι έχει αδικηθεί ηθικά και ότι η Πολιτεία δεν αποδίδει δικαιοσύνη. «Γιατί το παιδί μου;» είναι —όπως είπε— το βασικό ψυχικό ερώτημα που μετατρέπεται σταδιακά σε ανάγκη ο άλλος να βιώσει τον ίδιο πόνο.

Η κ. Λαμπροπούλου σημείωσε ότι η παρατεταμένη καθυστέρηση στην εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων ενισχύει το αίσθημα αδικίας και εγκατάλειψης από το κράτος, καθώς οι οικογένειες αναζητούν μια εξήγηση, μια λογοδοσία και μια τελική απόφαση. Όπως υπογράμμισε, η αίσθηση ότι «δεν γίνεται τίποτα» λειτουργεί συσσωρευτικά και επικίνδυνα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Το «μαύρο χρυσάφι» της Κρήτης που κάποτε έσωζε οικογένειες από την πείνα – Σήμερα επιστρέφει στα τραπέζια μας

Παράλληλα, επεσήμανε ότι σε περιπτώσεις τόσο μεγάλης ψυχικής φόρτισης θα έπρεπε να έχουν υπάρξει παρεμβάσεις από κοινωνικές υπηρεσίες, ψυχολόγους ή μηχανισμούς διαμεσολάβησης, καθώς —όπως ανέφερε— υπήρχαν σημάδια ότι η κατάσταση οδηγούνταν σε κλιμάκωση.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην απουσία πρωτοβουλιών συμφιλίωσης από θεσμικούς και πολιτικούς φορείς του νησιού. Όπως είπε, δεν υπήρξε κάποια οργανωμένη προσπάθεια παρέμβασης, διαμεσολάβησης ή αποκλιμάκωσης της έντασης, τονίζοντας ότι στην Κρήτη θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένας θεσμός διαμεσολάβησης για τόσο ευαίσθητες κοινωνικές υποθέσεις.

Η καθηγήτρια υπογράμμισε ακόμη ότι τα εγκλήματα εκδίκησης έχουν βαθιές κοινωνικές και ιστορικές ρίζες, ενώ σημείωσε ότι συνήθως οι άνθρωποι είναι λιγότερο πιθανό να κινηθούν εκδικητικά απέναντι σε στόχους που θεωρούν ισχυρότερους από τους ίδιους.

Καταλήγοντας, ανέφερε ότι η συγκεκριμένη τραγωδία άνοιξε έναν νέο κύκλο πόνου, καθώς πλέον δύο οικογένειες συνδέονται με δύο θανάτους, γεγονός που —όπως είπε— καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για πρόληψη, κοινωνική παρέμβαση και ενεργή παρουσία της Πολιτείας πριν η οδύνη μετατραπεί σε βία.