9.000 ασθενείς στην ουρά και οι υποσχέσεις στο… ρελαντί

Πίσω από κάθε καθυστέρηση υπάρχει ένας άνθρωπος που περιμένει

Στην Κρήτη, η αναμονή για ένα χειρουργείο δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν πίνακα. Είναι άνθρωποι που περιμένουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της υγείας τους, οικογένειες που αγωνιούν και ασθενείς που δεν γνωρίζουν πόσο ακόμη θα χρειαστεί να περιμένουν. Κι όταν οι λίστες φτάνουν, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, τις 9.000 περιπτώσεις, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Είναι πόσο ακόμη θα γίνεται ανεκτό.

Τα νοσοκομεία της Κρήτης δεν πιέζονται από το πουθενά. Οι ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές, οι αναισθησιολόγοι που δεν επαρκούν και τα χειρουργεία που δεν λειτουργούν στο σύνολό τους συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις και διαβεβαιώσεις. Γιατί ένα χειρουργείο δεν ανοίγει με εξαγγελίες, ούτε μια λίστα αναμονής μικραίνει με ευχολόγια. Χρειάζεται προσωπικό, οργάνωση και συγκεκριμένες αποφάσεις.

Οι απογευματινές επεμβάσεις παρουσιάστηκαν ως μία από τις λύσεις για την αποσυμφόρηση των δημόσιων νοσοκομείων. Όμως, όταν οι εργαζόμενοι επισημαίνουν ότι το προσωπικό έχει ήδη εξαντλήσει τις αντοχές του και ότι οι παρεμβάσεις αυτές καλύπτουν μόνο ένα μικρό μέρος των αναγκών, η συζήτηση δεν μπορεί να τελειώνει με έναν απολογισμό αριθμών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν αντιμετωπίζεται η ρίζα του προβλήματος ή αν απλώς επιχειρείται να περιοριστεί προσωρινά η πίεση.

Και κάπου εδώ αρχίζει η πολιτική ευθύνη. Γιατί οι ελλείψεις δεν είναι καινούργιες, ούτε οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων ακούγονται για πρώτη φορά. Όταν οι ίδιοι άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια αιτήματα και οι ασθενείς εξακολουθούν να περιμένουν, οι αρμόδιοι οφείλουν να απαντήσουν με έργα και όχι με νέες υποσχέσεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Το πόρισμα του ΚΕΣΥ για το ιατρείο της Καρυστιανού: Τα μηχανήματα βιοσυντονισμού δεν έχουν θεραπευτική δράση

Η Κρήτη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια περιοχή που θα τα βγάζει πάντα πέρα χάρη στην υπερπροσπάθεια των γιατρών και των νοσηλευτών της. Ούτε είναι λογικό να θεωρείται αυτονόητο ότι οι εργαζόμενοι θα καλύπτουν διαρκώς τα κενά ενός συστήματος που χρειάζεται ουσιαστική ενίσχυση. Η αυτοθυσία του προσωπικού δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη κυβερνητική πολιτική.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι άλλη μία διαβεβαίωση ότι «το θέμα εξετάζεται». Είναι σαφές σχέδιο για τις κενές θέσεις, ενίσχυση των κρίσιμων ειδικοτήτων, λειτουργία των χειρουργικών αιθουσών και μετρήσιμα αποτελέσματα που θα φανούν στις λίστες αναμονής. Με χρονοδιάγραμμα και λογοδοσία, ώστε να γνωρίζουν οι πολίτες τι πρόκειται να αλλάξει και πότε.

Γιατί οι 9.000 ασθενείς δεν είναι ένας αριθμός που προσφέρεται για πολιτική αντιπαράθεση. Είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε καθυστέρηση υπάρχει ένας άνθρωπος που περιμένει. Και στην υγεία, η αναμονή δεν μπορεί να είναι η μόνιμη απάντηση.

Οι αριθμοί που έχουν δημοσιοποιηθεί χρειάζονται συνεχή επικαιροποίηση και επίσημη αποτύπωση. Οι ευθύνες, όμως, δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι να ολοκληρωθεί η επόμενη καταγραφή.