30 χρόνια από τα Ίμια: Η ισορροπία δυνάμεων Ελλάδας

Τι έχει αλλάξει στα 30 χρόνια στις Ένοπλες Δυνάμεις

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την σοβαρότερη ελληνοτουρκική κρίση της σύγχρονης περιόδου. Για ακόμη μια χρονιά, 30 χρόνια μετά την πολύκροτη κρίση των Ιμίων, τα ερωτήματα για τις ευθύνες, οι οποίες οδήγησαν στα γεγονότα του 1996 αποτελούν αντικείμενο έντονης συζήτησης και αντιπαράθεσης.

Όχι μονάχα για το γόητρο ή την κυριαρχία στα νερά του Αιγαίου, αλλά κυρίως επειδή την μοιραία νύχτα η Ελλάδα πρόσθεσε στο πάνθεον των ηρωικών της μορφών ακόμη τρεις άνδρες: τα τρία μέλη του πληρώματος του ελικοπτέρου, δηλαδή τον κυβερνήτη Υποπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, τον συγκυβερνήτη Υποπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και τον χειριστή ραντάρ Αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό.

Στρατιωτική ισχύς: Τι έχει αλλάξει στα 30 χρόνια στις Ένοπλες Δυνάμεις

Ένα εύλογο ερώτημα που τίθεται πλέον είναι τι έχει αλλάξει σε αυτά τα 30 χρόνια σχετικά με την στρατιωτική ισχύ της χώρας μας, αλλά και της Τουρκίας, υπό το πρίσμα μιας ενδεχόμενης – και προφανώς απευκταίας – αντίστοιχης συνθήκης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Η Καρυστιανού διέκοψε τη συνεργασία με τον δικηγόρο της, λίγο πριν αρχίσει η δίκη για τα Τέμπη

Με αφορμή και την έλευση της φρεγάτας «Κίμων», ενδιαφέρον έχει πόσο έχουν εκσυγχρονιστεί οι Ένοπλες Δυνάμεις, Αεροπορία, Ναυτικό.

Προκειμένου να απαντηθεί στοιχειοθετημενα αυτό το ερώτημα το Newsbomb απευθύνθηκε στον ειδικό αμυντικό αναλυτή κ. Δημήτρη Τσαϊλά, Ναύαρχο ε.α*, o οποίος προέβη σε μια λεπτομερή σύγκριση.

Συγκεκριμένα εξέτασε τη μεταβολή της στρατιωτικής ισχύος Ελλάδας και Τουρκίας από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 έως σήμερα, με έμφαση στη ναυτική και αεροναυτική διάσταση του ανταγωνισμού.

Όπως σημείωσε αρχικά μιλώντας στο Newsbomb, τα τελευταία τριάντα χρόνια το στρατηγικό περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο έχει μεταβληθεί ριζικά. Υποστηρίζει δε ότι η μετάβαση από έναν σχετικά αδιαμφισβήτητο ελληνικό έλεγχο της θάλασσας σε ένα περιβάλλον αμφισβητούμενης θαλάσσιας κυριαρχίας οφείλεται λιγότερο σε αριθμητικές μεταβολές και περισσότερο σε δομικές αλλαγές στο δόγμα, την τεχνολογία και την οργάνωση των ενόπλων δυνάμεων.

«Η Τουρκία έχει επενδύσει συστηματικά σε στρατηγικές απαγόρευσης/άρνησης περιοχής (Anti-Access/Area Denial – A2/AD), στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία και στην ενσωμάτωση μη επανδρωμένων και δικτυοκεντρικών δυνατοτήτων. Αντιθέτως, η Ελλάδα διατηρεί ποιοτικά πλεονεκτήματα και συμμαχικό κεφάλαιο, αλλά καλείται να επαναπροσδιορίσει το ναυτικό της δόγμα, υιοθετώντας νέες μορφές διακλαδικής και κατανεμημένης ισχύος», επισημαίνει αρχικά ο κ. Τσαϊλάς.

O αμυντικός αναλυτής κ. Δημήτρης Τσαϊλά, Ναύαρχος ε.α.

Νέο στρατηγικό περιβάλλον σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο

Η Ανατολική Μεσόγειος, σύμφωνα με τον αμυντικό αναλυτή, αποτελεί διαχρονικά έναν χώρο όπου η γεωγραφία, η ιστορία και η πολιτική ισχύς αλληλεπιδρούν άμεσα. Στον 21ο αιώνα, η περιοχή αναδεικνύεται εκ νέου ως πεδίο έντονου στρατηγικού ανταγωνισμού, λόγω ενεργειακών πόρων, θαλασσίων γραμμών επικοινωνίας, υποθαλάσσιων υποδομών και ευρύτερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Για την Ελλάδα, ένα κατεξοχήν ναυτικό κράτος, η θάλασσα δεν αποτελεί περιφερειακό σύνορο αλλά ζωτικό χώρο εθνικής ασφάλειας.

Στη συνέχεια αναλύει πώς μεταβλήθηκε η στρατιωτική ισχύς στην περιοχή τα τελευταία τριάντα χρόνια και ποιες είναι οι επιπτώσεις αυτής της μεταβολής για τη μελλοντική ελληνική στρατηγική.

Ο συσχετισμός ισχύος στα μέσα της δεκαετίας του 1990

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο ελληνοτουρκικός στρατιωτικός συσχετισμός χαρακτηριζόταν από σαφή ελληνικά ποιοτικά πλεονεκτήματα στον αέρα και στη θάλασσα. Το Πολεμικό Ναυτικό διέθετε αξιόμαχες φρεγάτες και υποβρύχια, ενώ η Πολεμική Αεροπορία εισερχόταν σε μια φάση τεχνολογικής αναβάθμισης με την ένταξη σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών.

Η Τουρκία, παρότι αριθμητικά ισχυρότερη στον Στρατό Ξηράς, δεν είχε ακόμη αναπτύξει συνεκτική ναυτική στρατηγική προβολής ισχύος. Ο έλεγχος του Αιγαίου θεωρούνταν, σε μεγάλο βαθμό, δεδομένος για την Ελλάδα σε περίπτωση σύγκρουσης.