«Μισώ το ελίτιστικο θέατρο, αγαπώ το καλό λαϊκό θέατρο» σημειώνει ο σκηνοθέτης Νικορέστης Χανιωτάκης στο CRETAONE 102,3

Με λόγο ποιητικό, ψυχολογικό βάθος και μια σύγχρονη ματιά πάνω στο διαχρονικό παιχνίδι της αλήθειας και του ψεύδους, ο Νικορέστης Χανιωτάκης επιστρέφει… θεατρικά στην Κρήτη με μια παράσταση που μιλά κατευθείαν στην καρδιά του σημερινού θεατή.

«Οι ψεύτες», μια πρωτότυπη σύνθεση βασισμένη σε εμβληματικά μονόπρακτα του Ζαν Κοκτώ, ανεβαίνει την Παρασκευή 6, το Σάββατο 7 και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου, στις 21:00 στην Πειραματική Σκηνή του Πολιτιστικού Κέντρου Ηρακλείου και φιλοδοξεί να προσφέρει όχι απλώς μια θεατρική έξοδο, αλλά μια συμπυκνωμένη εμπειρία συναισθήματος, σκέψης και ταύτισης.

Ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, Νικορέστης Χανιωτάκης, μίλησε στο ραδιόφωνο του CRETAONE 102,3 για τη νέα θεατρική παραγωγή, αναφερόμενος τόσο στη βαθιά του σχέση με το έργο του Ζαν Κοκτώ όσο και στη φιλοσοφία που διέπει τη συγκεκριμένη παράσταση.

Η πρώτη «συνάντηση» με τον Ζαν Κοκτώ

Η σχέση του Νικορέστη Χανιωτάκη με το έργο του Ζαν Κοκτώ δεν είναι τυχαία ούτε επιφανειακή. Όπως εξομολογήθηκε στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, η ουσιαστική «ενεργοποίηση» και γοητεία του για τον Γάλλο δημιουργό γεννήθηκε πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν σκηνοθέτησε «Την ανθρώπινη φωνή», ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα του Κοκτώ. Μέσα από εκείνη τη δημιουργική διαδικασία, και σε συνεργασία τότε με τη Λουκία Μιχαλοπούλου, ήρθε σε βαθιά επαφή με την τρυφερότητα, την ευαισθησία και την ψυχολογική ακρίβεια του λόγου του συγγραφέα.

Ο Κοκτώ, όπως τονίζει ο σκηνοθέτης, δεν γράφει απλώς θεατρικά κείμενα. Κάνει μια ουσιαστική, ποιητική και ταυτόχρονα βιωματική «μελέτη» της ανθρώπινης ψυχής. Ο λόγος του είναι προσωποκεντρικός, συναισθηματικός και γεμάτος ταυτότητα – στοιχεία που αγγίζουν βαθιά τον ίδιο και καθορίζουν τη θεατρική του αισθητική.

Η διαχρονικότητα της αλήθειας

Στην παράσταση που παρουσιάζεται στο Ηράκλειο, «Η Ψεύτρα» πλαισιώνεται από δύο ακόμη μονόπρακτα, «Το Φάντασμα της Μασσαλίας» και «Το Πανηγύρι», συνθέτοντας μια ενιαία θεατρική εμπειρία διάρκειας περίπου μίας ώρας. Ένα πυκνό, συμπυκνωμένο ταξίδι λόγου, συναισθήματος και εικόνων.

Η ηρωίδα της «Ψεύτρας», την οποία ερμηνεύει η Παρασκευή Ζουρουκλάκη, είναι μια γυναίκα που παλεύει με τα αδιέξοδα της καθημερινότητάς της. Προσπαθεί να βρει απαντήσεις, να λυτρωθεί από δύσκολες σχέσεις, από την απουσία ή τη σιωπή του αγαπημένου της, από τα υπαρξιακά της ερωτήματα. Στην προσπάθειά της να πάρει τη μοίρα στα χέρια της, καταφεύγει στο ψέμα – σε λύσεις που δεν είναι πάντα ηθικά αποδεκτές. Άλλοτε πετυχαίνει, άλλοτε αποτυγχάνει. Ευτυχεί και δυστυχεί, όπως ακριβώς ο σύγχρονος άνθρωπος.

Ο Νικορέστης Χανιωτάκης υπογραμμίζει ότι τα κείμενα του Κοκτώ είναι απολύτως επίκαιρα, ακριβώς επειδή δεν εγκλωβίζονται στον χρόνο που γράφτηκαν. Σε μια εποχή όπου η αλήθεια συχνά μοιάζει κατασκευασμένη, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο ο Κοκτώ μιλά για το ψέμα, την ανάγκη, τον φόβο και την επιβίωση με τρόπο που αγγίζει βαθιά το σήμερα.

Θέατρο χωρίς ελιτισμό, με συγκίνηση

Για τον σκηνοθέτη, το θέατρο οφείλει να συγκινεί. Να μιλά συναισθηματικά και καθαρά στον θεατή, χωρίς να γίνεται ελιτίστικο ή δυσπρόσιτο. Όπως σημειώνει, αγαπά το «καλό λαϊκό θέατρο» – όχι τη «μασημένη τροφή», αλλά το θέατρο με ευαισθησία, ποιότητα και ουσιαστικό περιεχόμενο, που μπορεί να απευθυνθεί σε όλους.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η σύγκριση που κάνει με τους μεγάλους διαχρονικούς συγγραφείς: από τους αρχαίους Έλληνες τραγικούς και τον Αριστοφάνη μέχρι τους σπουδαίους δημιουργούς του 20ού αιώνα. Όλοι τους, όπως λέει, έγραψαν έργα που συνεχίζουν να συγκινούν γιατί απαντούν στα βαθιά φιλοσοφικά και υπαρξιακά ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης.

Μουσική, εικόνα και συνεργασίες με προσωπικό βάθος

Η παράσταση πλαισιώνεται μουσικά από τραγούδια της Edith Piaf, επιλογή που ενισχύει την ποιητικότητα και τη συναισθηματική ένταση του έργου. Οι μουσικές επιλογές είναι κοινή έμπνευση του σκηνοθέτη και της πρωταγωνίστριας, με στόχο να δημιουργηθεί ένα απολαυστικό ταξίδι για την ψυχή του θεατή.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Άννα Μαχαιριανάκη, σε μια συνεργασία που αναβιώνει μετά από πέντε χρόνια, όταν είχαν δουλέψει μαζί στον «Καλό Άνθρωπο του Σετσουάν» του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Η σκηνοθεσία, οι φωτισμοί και η συνολική καλλιτεχνική επιμέλεια φέρουν την υπογραφή του ίδιου του Νικορέστη Χανιωτάκη.

Μια παράσταση για την Κρήτη, από την Κρήτη

Ιδιαίτερη συναισθηματική αξία έχει για τον σκηνοθέτη το γεγονός ότι πρόκειται για την πρώτη του σκηνοθεσία που δημιουργείται εξ ολοκλήρου στην Κρήτη. Όχι ως φιλοξενούμενη παραγωγή από την Αθήνα, αλλά ως μια αυθεντική, πρωτότυπη δημιουργία για το κοινό του Ηρακλείου. Ένας τόπος καταγωγής που, όπως λέει, αγαπά βαθιά και περίμενε χρόνια να δημιουργήσει θεατρικά μέσα σε αυτόν.

Δείτε το σχετικό απόσπασμα: