Άνδρας με άνοια ξέχασε ότι ήταν παντρεμένος και ξαναζήτησε σε γάμο τη σύζυγό του

Την ξαναερωτεύτηκε από την αρχή

Ο Michael O’Reilley δεν θυμάται πάντα το όνομα της γυναίκας που τον επισκέπτεται. Κάποιες φορές δεν θυμάται καν ότι είναι σύζυγός του. «Απλώς ξέρει ότι με αγαπά», λέει η Linda Feldman, σύζυγός του εδώ και 39 χρόνια. «Αυτό δεν αλλάζει ποτέ».

«Θα με παντρευτείς;» «Ναι», απάντησε εκείνη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Άγρια συμπλοκή κατέληξε σε αρπαγή νεαρού – Δύο συλλήψεις και 7 άτομα στο «μικροσκόπιο»

Όταν το προσωπικό του «The Ivy at Berkeley» έμαθε για την πρόταση, προσφέρθηκε να οργανώσει έναν γάμο. Έτσι, το ζευγάρι παντρεύτηκε για δεύτερη φορά στις 10 Ιανουαρίου, σε μια λιτή αλλά βαθιά συγκινητική τελετή, παρουσία συγγενών, φίλων και φροντιστών.

«Μου είπαν ότι αν ήθελα να δω έναν εξαιρετικό δικηγόρο σε αγόρευση, έπρεπε να πάω να δω τον Michael», θυμάται η Feldman. «Ήταν πραγματικά λαμπρός».

Αρχικά ήταν φίλοι και συνάδελφοι — και οι δύο τότε παντρεμένοι. Μετά τα διαζύγιά τους, ο O’Reilley της ζήτησε να βγουν, όμως εκείνη δίσταζε. Είχε μόλις χωρίσει και μεγάλωνε ένα μικρό παιδί. Εκείνος, ωστόσο, δεν το έβαλε κάτω. Γνωρίζοντας το ενδιαφέρον της για την ιατροδικαστική, της έστειλε πρόσκληση να παρακολουθήσουν μια νεκροψία.

«Ήξερε ότι θα πω ναι», λέει γελώντας. «Μετά πήγαμε για φαγητό. Αυτό ήταν το πρώτο μας ραντεβού».

Έζησαν μαζί, μεγάλωσαν τα παιδιά τους από προηγούμενους γάμους και παντρεύτηκαν το 1987 σε μια μικρή τελετή στο σαλόνι του σπιτιού τους. Ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο, μοιράστηκαν αγάπη για τον πολιτισμό, τις συζητήσεις και την οικογένεια. Απέκτησαν συνολικά έξι εγγόνια.

Όλα άλλαξαν πριν από επτά χρόνια, όταν ο O’Reilley διαγνώστηκε με Αλτσχάιμερ. Με τον καιρό, η Feldman έγινε η βασική του φροντίστρια, μέχρι που η κατάστασή του κατέστησε απαραίτητη τη μεταφορά του σε δομή φροντίδας.

«Είναι κοινωνικός άνθρωπος και ένιωθε μόνος», λέει. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που τη βλέπει, της χαμογελά. Την αγκαλιάζει, τη φιλά και της λέει ότι την αγαπά.

«Μιλούσαμε κάθε μέρα. Ήταν πάντα εκεί για μένα», είπε η Frost. «Είναι ο ήρωάς μου». Παρότι υπήρχε άγχος για το πώς θα αντιδρούσε, ο O’Reilley έδειχνε χαρούμενος καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. «Κατάλαβε ότι αυτό ήταν για εμάς», είπε η Feldman.