«Ζούμε καθημερινά τον κίνδυνο στο Ηράκλειο – Δεν είναι ατύχημα, είναι αποτυχία του συστήματος» λέει η Μαρία Χναράκη

Ένα σοβαρό περιστατικό τραυματισμού στην παραλιακή λεωφόρο του Ηρακλείου φέρνει στο προσκήνιο η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Drexel, εθνομουσικολόγος, λαογράφος και πολιτισμική ανθρωπολόγος Μαρία Χναράκη, μιλώντας στο Cretaone 102,3 και στην Αντιγόνη Ανδρεάκη.

Η ίδια περιγράφει πώς μια καθημερινή βόλτα μετατράπηκε σε επώδυνη εμπειρία, αλλά επεκτείνει την κριτική της πολύ πέρα από το προσωπικό περιστατικό.

«Σκόνταψα σε σκουριασμένο χάλυβα κι αυτό δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό»

«Ένα κομμάτι σκουριασμένου χάλυβα, ενσωματωμένο στο σκυρόδεμα, στάθηκε η αιτία να πέσω με δύναμη στο έδαφος. Προσπαθούσαμε να καταλάβουμε πού ακριβώς σκόνταψα. Είναι πραγματικά επικίνδυνο και αδικαιολόγητο να υπάρχει εκεί».

Η ίδια θέτει ευθέως ζήτημα ευθύνης: «Δεν νομίζω ότι είναι το μοναδικό σημείο. Το πρόβλημα είναι συστηματικό».

Πολλαπλά τραύματα – «Η υγεία μου είναι δευτερεύουσα»

Η πτώση είχε σοβαρές συνέπειες: «Υπάρχουν κατάγματα, μώλωπες και σοβαρός τραυματισμός στο πρόσωπο. Ήταν μια πολύ άσχημη πτώση».

Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, η ίδια επιλέγει να σταθεί πέρα από το προσωπικό της πρόβλημα: «Αυτό που έπαθα εγώ θα περάσει. Το θέμα είναι γιατί να συμβαίνει εξαρχής, και ότι τέτοια περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά».

«Μιλάμε για αδιαφορία – όχι για ατύχημα»

Η κ. Χναράκη είναι ιδιαίτερα αιχμηρή για τη λειτουργία των αρχών: «Γιατί να υπάρχει τόση αδιαφορία από τις δημοτικές και πολιτικές αρχές;»

«Δεν μιλάμε για το πνευματικό επίπεδο μιας κοινωνίας ,μιλάμε για τη σωματική μας ακεραιότητα».

«Όταν βγαίνεις από το σπίτι σου και κινδυνεύεις να τραυματιστείς στο πεζοδρόμιο, αυτό δεν είναι ατύχημα. Είναι αποτυχία».

«Ζούμε καθημερινά τη “θυσία της Ιφιγένειας”»

Με έντονο συμβολισμό, περιγράφει την κατάσταση: «Βιώνω καθημερινά τη θυσία της Ιφιγένειας. Πόσες ακόμη πρέπει να θυσιαστούν για να αλλάξει κάτι;»

«Πόσα ακόμη “γεφύρια της Άρτας” πρέπει να καταρρεύσουν σε αυτό τον τόπο;»

«Διορθώνουμε μόνο όταν γίνει θόρυβος»

Η ίδια καταγγέλλει μια κουλτούρα αντίδρασης και όχι πρόληψης: «Αν δεν γίνει φασαρία, αν δεν υπάρξει δημοσιότητα, τίποτα δεν κινείται». «Ρίχνουμε λίγο τσιμέντο αφού γίνει το κακό,αυτό όμως δεν είναι λύση». «Θα χρειαστούν τόνοι τσιμέντου για να διορθωθούν όλα αυτά που έχουν μείνει πίσω».

«Δεν φτάνει ο θυμός , χρειάζεται σύστημα»

Παρά την έντονη κριτική, η ίδια επιμένει σε πιο συγκροτημένη στάση: «Σαν χώρα έχουμε μείνει στον θυμό: διαμαρτυρίες, πορείες, φωνές, εκρήξεις. Δεν αρκεί αυτό».

«Πρέπει να κυριαρχήσει η λογική και να υπάρξουν οργανωμένες ενέργειες». «Το “εγώ” δεν αρκεί. Χρειάζεται συλλογικότητα».

Το παράδειγμα της Γλυφάδας

Η κ. Xναράκη αναφέρθηκε σε πρακτικές που ήδη εφαρμόζονται αλλού: «Υπάρχουν εφαρμογές όπου ο πολίτης ανεβάζει φωτογραφία του προβλήματος και παρακολουθεί την πορεία επίλυσής του. Αυτό είναι πολιτισμός στην πράξη». «Δεν είναι θέμα τεχνολογίας – είναι θέμα βούλησης».

«Η Κρήτη που δείχνουμε στον κόσμο δεν είναι αυτή που ζούμε»

Ως άνθρωπος που προβάλλει διεθνώς τον πολιτισμό της Κρήτης, εκφράζει έντονη αντίθεση: «Φέρνω φοιτητές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και προσπαθούμε να περάσουμε έναν δρόμο στο κέντρο και ταλαιπωρούμαστε». «Η εικόνα που θέλουμε να δείξουμε δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα που βιώνουμε».

«Δεν ζητώ αποζημίωση, ζητώ ευθύνη»

«Δεν με ενδιαφέρει μια μήνυση ή μια αποζημίωση». Με ενδιαφέρει να μην τραυματιστεί ο επόμενος άνθρωπος στο ίδιο σημείο». «Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει μια κοινωνία στους πολίτες της».

Η υπόθεση δεν αφορά μόνο έναν τραυματισμό. Αφορά μια καθημερινότητα που, όπως περιγράφει η ίδια, έχει πάψει να είναι αυτονόητα ασφαλής. «Χρειάζεται να λειτουργήσουμε ως δήμος , ως κοινότητα. Αλλιώς, θα συνεχίσουμε να πέφτουμε… κυριολεκτικά».