Από την τριακονταετή σας απραξία Αθηναϊσμέ, πηγάζει η ασταμάτητα ρέουσα Αιγαιομεσογειακή καταστροφή!

Πως θα πάτε σε δίκη ακύρωσης του επερχόμενου Νόμου “Γαλάζια Πατρίδα”, χωρίς μάρτυρα, όπως είναι ένας χάρτης μαζί και Νόμος; Ή δεν θα πάτε, επειδή υπάρχουν και άλλες λύσεις; Π. χ. οι, κατά την Τουρκία, δύο “ισόκυρες” ΑΟΖ του Αιγαίου, μια και το θαλάσσιο της πάρκο στην Ίμβρο -ΑΟΖ κατά τον Γιαϊτζί- γλύφει τον 25ο Μεσημβρινό; Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός:

Στη φιλομνήμη του τι δέον γενέσθαι

Μια Ελλάδα χωρίς ΑΟΖ και χωρίς 12 μίλια, χάνει εθνικά εδάφη*, ίσαμε 25 φορές τον Αττίλα Κύπρου ή 5 φορές το Μικρασιατικό! Επίσης, χάνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, σε μια έκταση 2,27 φορές την έκταση της Ελλάδας! Και με μια ειρήνη που θα είναι χειρότερη ακόμη και από την Ανταλκίδειο!

Όταν οι νέοι της αρχαίας Αθήνας έδιναν τον ιερό όρκο της εφηβείας, υπόσχονταν το «ουκ ελάττω παραδώσω, πλείω δε και αρείω», δεσμευόμενοι να παραδώσουν την πατρίδα μεγαλύτερη και ισχυρότερη. Σήμερα, ο θαλάσσιος κουμπαράς των 500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (τ.χλμ.) της ελληνικής ΑΟΖ μοιράζεται με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια.

Τα πρώτα 115.000 τ.χλμ. αποτελούν τη σημερινή μας θαλάσσια επικράτεια, δηλαδή τα 6 μίλια σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, μαζί με τα 12 μίλια που ήδη θεσπίστηκαν νομικά στο Ιόνιο έως το Ταίναρο. Κάτι που δεν έγινε στη συμφωνία με την Αίγυπτο επειδή «φυσούσε». Όπως ακριβώς φυσούν και ξεφυσούν οι αποδεκατισμένοι φυσητήρες φάλαινες της ελληνικής τάφρου. Τα υπόλοιπα 300.000 τ.χλμ. αφορούν την ανοιχτή θάλασσα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, μέσα στην οποία ζει και αναπνέει η πολύτιμη «μίνι φούστα» των 40.000 τ.χλμ. του συμπλέγματος του Καστελλόριζου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Χανιά: Συνελήφθησαν οδηγός και συνοδός για τα δύο 4χρονα που έμειναν κλειδωμένα στο σχολικό

Το μεγάλο «διά ταύτα» της 30ετούς εθνικής απραξίας κρύβεται στα 85.000 τ.χλμ. που απομένουν. Αυτή είναι η «επιπλέον θαλάσσια Ελλάδα» που εκκρεμεί να ενσωματωθεί ως καθαρό εθνικό έδαφος, γη και πατρίδα, με την άμεση θέσπιση των 12 μιλίων στο Αιγαίο, στο «Ταινάροδιον» και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η άρνηση της Αθήνας να νομοθετήσει βρίσκεται σε αντιδιαμετρική θέση με την ιστορική παρακαταθήκη του όρκου.

Η αιγαιομεσογειακή εξέλιξη εισάγει μια νέα πραγματικότητα: τη διάκριση ανάμεσα στην πολεμική απώλεια με αίμα και την ειρηνική απώλεια εδαφών, με μια «ειρήνη» που αποδεικνύεται χειρότερη και από την Ανταλκίδειο. Αν αναλογιστεί κανείς ότι η κατεχόμενη από τον Αττίλα Κύπρος είναι 3.355 τ.χλμ., στα 85.000 τ.χλμ. της απραξίας χωρούν ακριβώς 25 κατεχόμενες νήσοι της Αφροδίτης.

Η τελική όμως σημειωτική αναφορά κρύβεται στη σύγκριση μεταξύ μεγάλων εθνικών απωλειών. Το 1922, η Μικρασιατική Καταστροφή στοίχισε τη Διοίκηση Σμύρνης, μια χέρσα έκταση περίπου 16.000 τ.χλμ., η οποία χάθηκε μέσα σε στάχτες και ποτάμια αίματος. Σήμερα, μέσα στα 85.000 τ.χλμ. που η Αθήνα αποφεύγει να νομοθετήσει, χωρούν με μαθηματική ακρίβεια 5 ολόκληρες Μικρασιατικές Καταστροφές. Ισοδυναμούν δηλαδή με 25 Αττίλες και 5 Σμύρνες χωρίς να πέσει τουφεκιά, αντί να ράψουμε το γαλάζιο φόρεμα του θαλάσσιου Ελληνισμού με τη ζακέτα της Κύπρου, μετατρέποντάς το, με τα 12 μίλια, σε 200.000 τ.χλμ. Θαλάσσιων Ελλαδικών κυριαρχικών δικαιωμάτων!

Απέναντι σε αυτή την προδιαγεγραμμένη αιγαιομεσογειακή εξέλιξη, το δικό μας «διά ταύτα» είναι η Πολιτική: Να γίνει άμεσα νόμος του κράτους ο Χάρτης της Σεβίλλης με την ταυτόχρονη ανακήρυξη ΑΟΖ και θέσπιση των 12 μιλίων. Αμέσως μετά, με μάρτυρες τους οικολογικούς χάρτες του ΟΗΕ, να γίνει προσφυγή στη Διεθνή Δικαιοσύνη για την ακύρωση των τουρκικών πάρκων και της «Γαλάζιας Πατρίδας». Επίσης, να θεσπιστούν οι έξι Νομικοί Ελλήσποντοι στα ισάριθμα θαλάσσια στενά μεταξύ Αιγαίου και Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό είναι το σχέδιό μας για την Ελλάδα. Σεμνύνομαι για αυτό, όμως χαίρομαι και γελώ περισσότερο με το Καστελλόριζο.

Όχι για τη χρήση του ως πασαρέλας από πρωθυπουργούς υιούς προηγούμενων πρωθυπουργών, ούτε καν για το ότι αποτελεί τόπο εγκλήματος με ηθικοφυσικό αυτουργό τον Αθηναϊσμό. Για δύο πράγματα χαίρομαι: Για το δώρο του Θεού με την πιστή εφαρμογή του ευαγγελίου της UNCLOS και του δικαίου της θάλασσας, των 40.000 τ.χλμ. ΑΟΖ, από τον καθηγητή Vivero. Επίσης χαίρομαι για τους Τούρκους, όπως ο διευθυντής της Μιλιέτ, που επικαλούνται την απόσταση και επιπλέον τη Νήσο των Όφεων στον Εύξεινο, όμως δεν κάνουν νύξη για τη διεθνή δικαιοσύνη στην περίπτωση του Καστελλόριζου, ώστε να δουν πόσα απίδια χωράει ο τορβάς τους. Αλλά και για την αδιάβαστη Αθήνα, που παραγνωρίζει το νομικό προηγούμενο της Λαμπηδούσας των 12 μιλίων και της ΑΟΖ, του τρινησιωτικού Ιταλικού συμπλέγματος των Αιγινητών καπεταναίων στη Μεσόγειο. Το λέω, γιατί ο ελληνικός τορβάς του Καστελλόριζου είναι φαρέτρα. Απλά αντί για βέλη έχει μια γεωπολιτική σφενδόνη που σημαδεύει και πετυχαίνει έως τη Χάγη, το Αμβούργο και το Λουξεμβούργο.