«Ασυμβίβαστο»: Η λέξη που χάλασε τη «συνεννόηση»

«Θόρυβος» απ’ έξω, συναίνεση από μέσα, και στο τέλος ασυμβίβαστο

Δεν ήταν το άτι.

Ούτε οι 30 ώρες.

Ούτε καν η «κάθοδος» του Πρωθυπουργού στο Ηράκλειο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Μεσαρά: Θλίψη για το χαμό της Ειρήνης Κουμαντάκη

Ο βουλευτής, καλπάζοντας, δεν έπεσε από το άλογο.

Έπεσε πάνω στο Σύνταγμα.

Γιατί όσο κι αν στην Κρήτη η πολιτική λειτουργεί συχνά με όρους μιτάτου, λίγη σκόνη, λίγη σιωπή, λίγη «συνεννόηση», το άρθρο 57 δεν είναι ούτε έθιμο ούτε τοπικό προϊόν.

Είναι νόμος.

Και είναι απολύτως σαφές: η βουλευτική ιδιότητα είναι ασυμβίβαστη με τη συμμετοχή στη διοίκηση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας όταν αυτή συνάπτει συμβάσεις με φορείς του Δημοσίου ή χρηματοδοτείται ουσιαστικά από δημόσιους πόρους.

Το Σύνταγμα δεν κρίνει αν μια ΑΜΚΕ είναι «μη κερδοσκοπική» στα χαρτιά· κρίνει αν λειτουργεί στην πράξη ως φορέας έργων ή υπηρεσιών δημόσιου χαρακτήρα.

Σε αυτή την περίπτωση, βουλευτής δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και πρόεδρος, διοικητής ή μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου.

Το ασυμβίβαστο δεν ερμηνεύεται, δεν διαπραγματεύεται.

Ισχύει.

Το «παραμύθι της παραίτησης» είχε πολλούς αφηγητές.

Την αντιπολίτευση που φώναζε από μακριά.

Το ΠΑΣΟΚ που καταδίκαζε από την Αθήνα αλλά συμμετείχε κανονικά στο ΔΣ μέσω του πρώτου σε σταυρούς της Νομαρχιακής στο Ηράκλειο και κολλητού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο.

Και τη Νέα Δημοκρατία που, πιστή στην παράδοση του «σε διαγράφουμε, σε ξαναγράφουμε», είχε μάθει τον Λευτέρη να αντιμετωπίζει τις πολιτικές κρίσεις σαν παιδικές αρρώστιες: περνάνε μόνες τους.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν πέρασε.

Γιατί δεν ήταν θέμα ηθικής.

Ήταν ασυμβίβαστο. Ψυχρό, ξερό, συνταγματικό.

Το άρθρο 57 δεν ενδιαφέρεται για προθέσεις, για τοπικές ισορροπίες ή για το αν «όλοι έτσι κάνουν».

Δεν έχει αστερίσκους, δεν έχει «να το δούμε», δεν έχει χρόνο πολιτικής προσαρμογής.

Και έτσι, με πόνο καρδιάς αλλά και με αρκετή πολιτική σκόνη να σηκώνεται πίσω του, ο βουλευτής παραιτήθηκε.

Όχι γιατί αιφνιδιάστηκε. Αλλά γιατί κάποια στιγμή, ακόμη και στην Κρήτη, το χαλί όσο και να το στρώνεις , τελειώνει.

Το ερώτημα όμως δεν είναι γιατί έφυγε.

Το ερώτημα είναι πόσοι μένουν και με ποιες σιωπηρές ανοχές.

Αν κάτι φάνηκε καθαρά, δεν ήταν μόνο ο βουλευτής.

Ήταν το τοπικό σύστημα εξουσίας:

φωνάζει προς τα έξω, συνεννοείται προς τα μέσα
και θυμάται το Σύνταγμα όταν του κόβεται ο δρόμος.