Διακεκαυμένη επιστροφή στις τρεις χάριτες: Στην Ιστορία, τη Γεωγραφία και την Πολιτική!

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός – Ο Ιωάννης Καποδίστριας ανησυχεί στον ύπνο του για το συνώνυμό του Ίδρυμα

Οι βαρύγδουπες φράσεις για «επιστροφή στην ιστορία» ή «επιστροφή στην πολιτική» γνώριζαν ανέκαθεν μεγάλη κατανάλωση σε προηγούμενες περιόδους. Όμως, πίσω από τα λόγια των κομματικών ιερατείων, το χειροπιαστό αποτέλεσμα παρέμενε σταθερά μηδέν. Και ενώ σήμερα παρουσιάζεται η ευκαιρία του αιώνα για την Ελλάδα, με τον κινεζικό θαλάσσιο διάδρομο BRI και τον ινδο-αμερικανικό IMEC να φλερτάρουν ανοιχτά με τον Ελληνισμό, η επίσημη χώρα καθεύδει.

Και ενώ οι τρεις Χάριτες της μυθολογίας –από την Αγλαΐα και την Ευφροσύνη έως τη Θάλεια– υπήρξαν οι θεές της γοητείας, της ομορφιάς και της ανθρώπινης δημιουργικότητας, οι σύγχρονες «χάριτες» της χώρας λειτουργούν με τους όρους μιας ανάπηρης κοινωνίας των δύο τρίτων. Αυτή που λάμπει με την ένοχη απουσία της είναι η Πολιτική. Η Ιστορία και η Γεωγραφία, ό,τι κάνουν, το κάνουν μόνες τους. Και η αλήθεια είναι ότι κάνουν πάρα πολλά, ερήμην των εν Αθήναις άνωθεν. Ένα από τα οποία είναι ότι παρακάμπτουν το Τουρκικό εδαφικό σώμα.

Αν κουνούσε ελάχιστα το χεράκι της η θεά Θάλεια, η αληθινή Πολιτική, θα ήταν θέμα χρόνου η πατρίδα να αναδειχθεί σε κεντρική πλατεία του πλανήτη. Αντίθετα, οι έξι Νομικοί Ελλήσποντοι του Αιγαιομεσογειακού χώρου, η γεωστρατηγική απογείωση και η αποδοχή της κυριαρχικής κληρονομιάς της Ελληνικής Τάφρου με ανάληψη της τηλεδιοίκησης της Ανατολικής Μεσογείου, αναβάλλονται. Γιατί; Διότι η συμπλεγματική βελόνα των 12 ναυτικών μιλίων, κόλλησε στα έξι.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Δρετάκης για Πάρκο Γεωργιάδη: «Ο κανονισμός δεν επιτρέπει τέτοιου τύπου λειτουργία»

Τελικά η Πολιτική είναι όντως Αγία. Όχι για τα θαύματα που μπορεί να κάνει, αλλά για τις άγριες διώξεις που υφίσταται από τους ίδιους τους υποτιθέμενους φορείς της. Από τους λιμοκοντόρους των υπουργείων. Δεν είναι τυχαία η λαϊκή φράση: ….τα υπουργεία σας

Ένα εξόφθαλμο παράδειγμα που βγάζει την Πολιτική από τα ρούχα είναι η τρέχουσα, ταπεινωτική διαχείριση στο υποθαλάσσιο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου – Ελλάδας. Αντί η Ελλάδα να προσφύγει άμεσα σε ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, έχοντας ως αδιάψευστους μάρτυρες τόσο τον επίσημο οικολογικό χάρτη του ΟΗΕ όσο και την IMΜΑ για την Ελληνική Τάφρο, ώστε να στείλει στον αγύριστο το αυθαίρετο τουρκικό «θαλάσσιο πάρκο», κάθεται και απολογείται! Δίνει εξηγήσεις στο γεωπολιτικό απαγωγέα της Άγκυρας, ψελλίζοντας ότι το καλώδιο κείται μακράν και βρίσκεται δεκάδες μίλια νοτιότερα από το πειρατικό τους πάρκο! Και ταυτόχρονα καταπίνοντας τη φράση “Σύμπλεγμα Καστελόριζου”. Αυτήν που ο αγαπητός καθηγητής της Σεβίλλης Vivero, την ανέγραψε στον ομώνυμο χάρτη της.

Εδώ η μαρτυρική Κύπρος, που έχει στα σπλάχνα της τον Αττίλα, και ΑΟΖ διαθέτει και 12 μίλια εφαρμόζει. Και αν τιμολογηθεί η εθνική και αξιοπρεπής της αξία, είναι ίσαμε δέκα Ελλάδες μαζί.

Μια τελευταία ελπίδα σωτηρίας παραμένουν τα λόγια του Κολοκοτρώνη: «το σπίτι τούτο ‘δώ θα φάει το σπίτι εκείνο» Με τα σημερινά δεδομένα, αυτό σημαίνει ότι το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο οφείλει να αναλάβει την ιστορική του ευθύνη απέναντι στο καθεστώς του όποιου Μαξίμου. Αν οι πανεπιστημιακοί ταγοί δεν το κάνουν, αν συνεχίσουν να γνωρίζουν την αλήθεια αλλά να τη σιωπούν, δεν θα διαφέρουν από τους καθηγητές μιας άλλης εποχής, που σιγούσαν και πάλι.