Δύσκολες ώρες για τον Νίκο Χαρδαλιά: Έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του

«Θα είσαι για πάντα η πιο γλυκιά σκιά δίπλα στο κάθε βήμα μου. Μέχρι να ξαναβρεθούμε»

Δύσκολες ώρες για τον περιφερειάρχη Αττικής Νίκο Χαρδαλιά καθώς έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του.

Στην ανάρτηση με την οποία γνωστοποίησε την απώλεια, ο Νίκος Χαρδαλιάς γράφει για τον πατέρα του «να ξέρεις ότι αφήνεις πίσω σου ένα φως που στο ορκίζομαι δεν θα σβήσει ποτέ».

«Πατέρα μου, ήσουν το πρώτο μου λιμάνι, η σταθερή μου πυξίδα, ο άνθρωπος που χρόνια τωρα έκανε τον κόσμο μου πιο απλό, πιο δυνατό, πιο αληθινό, που με έμαθε να είμαι υπεύθυνος και χρήσιμος για όλα και όλους, να αγαπώ τους ανθρωπους. Τώρα θα λείπεις, η καρδιά μου θα βαραίνει, μα το μοναδικό σου αποτύπωμά θέλω να ξέρεις ότι θα λάμπει πάντα μέσα της σαν εκείνο το άστρο που δεν έμαθε ποτέ να αποδέχεται ή να γνωρίζει τη νύχτα και το σκοτάδι. Αρχοντάκο μου, σε αποχαιρετώ με δάκρυα μα και με μια αγάπη που ξεχειλίζει, μια αγάπη που δεν χωρά σε λέξεις. Να ταξιδέψεις ήρεμα εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος. Κι εγώ… θα σε βρίσκω πάντα» συνεχίζει ο κ. Χαρδαλιάς.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ένα νέο Μουσείο «γεννιέται» στις Αρχάνες – Παρουσιάζεται η μελέτη από την Υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη!

«Καλό σου ταξίδι, Πατέρα μου. Θα είσαι για πάντα η πιο γλυκιά σκιά δίπλα στο κάθε βήμα μου. Μέχρι να ξαναβρεθούμε» καταλήγει στον συγκινητικό αποχαιρετισμό του ο περιφερειάρχης Αττικής.

Όλη η ανάρτηση του Νίκου Χαρδαλιά για τον θάνατο του πατέρα του

«Πατέρα μου αγαπημένε, Αρχοντάκο μου γλυκιέ, σήμερα ανήμερα της Παναγιάς μας η καρδιά μου ραγίζει, γιατί έφτασε εκείνη η ώρα που χρόνια τώρα δεν ήθελα ποτέ να σκέπτομαι και φάνταζε τόσο μα τόσο μακρινή. Η ώρα του αποχειρετισμού.

Έφυγες ήσυχος, χαμογελαστός, αγέρωχος, όπως ήσουν σε όλη σου την ζωή, σαν ήλιος που βασιλεύει αθόρυβα, αλλά να ξέρεις πατέρα μου ότι αφήνεις πίσω σου ένα φως που στο ορκίζομαι δεν θα σβήσει ποτέ.

Μέσα στη σιωπή αυτής της μέρας, νιώθουμε με την Δήμητρα, με τη Γιώτα, με τις εγγονές σου που τόσο λάτρεψες και σε λάτρεψαν, την ανάσα σου να πλανιέται γύρω μας σαν ο δικός μας άνεμος, η ξεχωριστή μας αύρα, που μας αγγίζει χωρίς να την βλέπουμε.

Πατέρα μου, ήσουν το πρώτο μου λιμάνι, η σταθερή μου πυξίδα, ο άνθρωπος που χρόνια τωρα έκανε τον κόσμο μου πιο απλό, πιο δυνατό, πιο αληθινό, που με έμαθε να είμαι υπεύθυνος και χρήσιμος για όλα και όλους, να αγαπώ τους ανθρωπους.

Τώρα θα λείπεις, η καρδιά μου θα βαραίνει, μα το μοναδικό σου αποτύπωμά θέλω να ξέρεις ότι θα λάμπει πάντα μέσα της σαν εκείνο το άστρο που δεν έμαθε ποτέ να αποδέχεται ή να γνωρίζει τη νύχτα και το σκοτάδι.

Αρχοντάκο μου, σε αποχαιρετώ με δάκρυα μα και με μια αγάπη που ξεχειλίζει, μια αγάπη που δεν χωρά σε λέξεις. Να ταξιδέψεις ήρεμα εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος. Κι εγώ… θα σε βρίσκω πάντα στο φως του κάθε μου πρωϊνού, στο θρόισμα των φύλλων εκεί στις αγαπημένες μας γειτονιές του Βύρωνα της καρδιάς μας, στην αθόρυβη δύναμη που χρόνια τώρα μου έδινες και που σήμερα μου αφήνεις κληρονομιά.

Καλό σου ταξίδι, Πατέρα μου. Θα είσαι για πάντα η πιο γλυκιά σκιά δίπλα στο κάθε βήμα μου. Μέχρι να ξαναβρεθούμε».