«Έλεγα θα αφήσω τα κόκαλά μου στη Βιολάντα, αλλά άφησε το παιδί μου τα δικά της» – Ξεσπά η μάνα της αδικοχαμένης Έλενας

Μια μαρτυρία που παγώνει το αίμα και φέρνει στο φως σοβαρές καταγγελίες για τις συνθήκες ασφαλείας στο εργοστάσιο της Βιολάντα έδωσε η Ανδρονίκη Κατσαρού. Η γυναίκα, που μετρά 28 χρόνια προϋπηρεσίας στη Βιολάντα, θρηνεί πλέον την απώλεια της κόρης της, Έλενας, η οποία εργαζόταν στον ίδιο χώρο τα τελευταία 13 χρόνια και ήταν μία από τις πέντε γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους στην έκρηξη.

«Μυρίζει υγραέριο, αλλά δεν μας έδινε κανένας σημασία»

Η κ. Κατσαρού, μιλώντας σε κατάσταση σοκ, αποκάλυψε πως το προσωπικό είχε επισημάνει επανειλημμένα τον κίνδυνο. «Εδώ και ένα μήνα και παραπάνω τους λέγαμε “μυρίζει υγραέριο, μυρίζει υγραέριο”. Αλλά δεν μας έδινε κανένας σημασία», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η ίδια περιέγραψε μια εικόνα εγκατάλειψης στις εγκαταστάσεις, κάνοντας λόγο για πεταμένα καλώδια, πολύμπριζα στο δάπεδο και παντελή έλλειψη συντήρησης, που προκαλούσαν συχνά προβλήματα στο ρεύμα.

«Έλεγα θα αφήσω τα κόκαλά μου εγώ στη Βιολάντα, αλλά άφησε το παιδί μου τα δικά της κόκαλα», ξέσπασε η χαροκαμένη μάνα, η οποία πλέον καλείται να στηρίξει το εγγονάκι της που έμεινε ορφανό.

Η διαρροή και η μοιραία απόσταση από τον φούρνο

Σύμφωνα με την κ. Κατσαρού, η φωτιά δεν ξεκίνησε από τον φούρνο, όπως ίσως θα υπέθετε κανείς, αλλά το πρόβλημα εντοπιζόταν στη γενικότερη διαρροή που υπήρχε στον χώρο. «Οι κοπέλες που ήταν δίπλα στον φούρνο βγήκαν σώες. Η κόρη μου και τα άλλα τα κορίτσια που ήταν πέρα από τον φούρνο, αυτές σκοτώθηκαν», εξήγησε, υπογραμμίζοντας πως η έκρηξη βρήκε τα θύματα σε σημεία όπου η συγκέντρωση του αερίου φαίνεται πως ήταν μοιραία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τροχαίο δυστύχημα με οπαδούς του ΠΑΟΚ στην Ρουμανία: 7 νεκροί και 3 τραυματίες

Παρά τις καθημερινές οχλήσεις των εργαζομένων προς τους υπευθύνους, η ίδια καταγγέλλει πως «κανένας δεν έκανε τίποτα». Τώρα, το ερώτημα που την βασανίζει είναι το «γιατί» πίσω από την αδράνεια που οδήγησε στην τραγωδία. «Τι θα κάνω τώρα εγώ; Τι θα κάνω, πού θα σταθώ; Το παιδί μου δεν γυρίζει πίσω», καταλήγει με σπαραγμό η γυναίκα που είδε τη ζωή της να διαλύεται μέσα στον χώρο όπου εργαζόταν για σχεδόν τρεις δεκαετίες.