Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα που έγινε γούρι για τον ΟΦΗ και «μίλησε» σε 22.000 ψυχές

Η καλλιτέχνιδα που ενώνει την παράδοση με τον σύγχρονο ήχο, ξεσήκωσε το Πανθεσσαλικό Στάδιο και μιλά για τη διαδρομή, τις δυσκολίες και τη δύναμη να ακολουθείς τον δικό σου δρόμο

Μπροστά σε 22.000 θεατές στο Πανθεσσαλικό στάδιο, η Γεωργία Νταγάκη, μουσικός, που πήρε τη κρητική λύρα στα χέρια της απο επιλογή, όπως η ίδια δηλώνει, μόλις 4 χρόνια της, χάρισε μια από τις πιο δυνατές στιγμές της καριέρας της, εκπροσωπώντας τον ΟΦΗ.

Με τη φωνή και τη λύρα της να λειτουργούν ως αναπάντεχο γούρι για την ομάδα της Κρήτης, κατάφερε να κερδίσει το θερμό χειροκρότημα χιλιάδων ανθρώπων.

Η ίδια περιέγραψε το συναίσθημα μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Cretaone 102,3 και τη δημοσιογράφο Αντιγόνη Ανδρεάκη, ώς «πολύ όμορφο», ωστόσο, σπεύδει να τονίσει πως η ουσία δεν βρίσκεται στους αριθμούς: «Δεν έχει σημασία το πού παίζεις και σε πόσο κόσμο, σημασία έχει να αγαπήσει ο κόσμος αυτό που κάνεις».

«Κερδίζεις το κοινό με την ψυχή σου»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τροχαίο τα ξημερώματα στον ΒΟΑΚ στο ύψος του Αεροδρομίου Ηρακλείου

Για τη Γεωργία Νταγάκη, η σχέση με το κοινό χτίζεται αργά και ουσιαστικά, ανεξάρτητα από το μέγεθός του: «Είτε είναι δύο άτομα, είτε είναι πέντε άτομα, είτε είναι δέκα άτομα. Αυτό έχει σημασία. Να τους κερδίζεις με την ψυχή τους και με την αγάπη τους για τη μουσική σου».

Η ίδια βλέπει τη μουσική ως μια διαδρομή καθημερινής κατάκτησης: «Να χτίζεις μέρα τη μέρα, φορά τη φορά το δικό σου κοινό».

Η λύρα, οι προκαταλήψεις και μια δύσκολη αρχή

Η πορεία της δεν ήταν εύκολη. Επιλέγοντας τη λύρα σε νεαρή ηλικία, ήρθε αντιμέτωπη με στερεότυπα και προκαταλήψεις: «Θυμάμαι ότι ντρεπόμουν λίγο να πω ότι παίζω ένα παραδοσιακό όργανο… υπήρχε το “από πού κατέβηκες εσύ τώρα;”».

Παράλληλα, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει και τη δυσκολία του να είναι γυναίκα σε έναν χώρο που παραδοσιακά κυριαρχείται από άνδρες: «Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα αντιμετωπίσω τόσες δυσκολίες… να αναμετρηθώ με τόσες παθογένειες και προκαταλήψεις».

«Η αμφισβήτηση είναι το καύσιμό μου»

Παρά τις δυσκολίες, η ίδια βρήκε δύναμη μέσα από αυτές: «Αυτή η αμφισβήτηση είναι το καύσιμό μου… μου δίνει την ενέργεια και το σθένος να συνεχίζω».

Μετά από 20 χρόνια στη μουσική, κάνει τον απολογισμό της με συγκίνηση: «Μετά από πολλά χρόνια λέω στον εαυτό μου ένα μπράβο… επέζησες, άντεξες στο δύσκολο δρόμο της μουσικής».

Η «δικαίωση» στο Πανθεσσαλικό

Η εμφάνισή της στο στάδιο δεν ήταν απλώς μια μεγάλη στιγμή, αλλά και μια προσωπική επιβεβαίωση: «Αισθάνθηκα δικαίωση… για τους πειραματισμούς, για αυτά τα είκοσι χρόνια που παλεύουμε να κάνουμε το όνειρο μας πραγματικότητα και δεν είναι εύκολο σε αυτή τη χώρα».

Συνδυάζοντας την κρητική λύρα με σύγχρονους ήχους, παρουσίασε ένα καινοτόμο μουσικό αποτέλεσμα: «Είναι κάτι καινοτόμο, είτε αρέσει είτε όχι, είναι κάτι που δεν έχει ξαναγίνει».

«Στον δρόμο το δικό μου πήρα τα πάντα επάνω μου»

Η φιλοσοφία της συνοψίζεται σε έναν στίχο από το νέο της υλικό: «Στον δρόμο το δικό μου πήρα τα πάντα επάνω μου».

Και όπως η ίδια εξηγεί: «Αυτός ήταν ο δρόμος μου και δεν τον αντάλλαζα με τίποτα».

Ένα μήνυμα για όσους ονειρεύονται

Κλείνοντας, η Γεωργία Νταγάκη στέλνει ένα μήνυμα σε όσους διστάζουν να ακολουθήσουν τα όνειρά τους: «Δεν εγκαταλείπουμε ποτέ… με κάθε στόχο που πετυχαίνουμε, είναι μια απάντηση ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο».

Η δική της διαδρομή, από τις αμφιβολίες μέχρι τη δικαίωση μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι το πάθος, η επιμονή και η αυθεντικότητα μπορούν να μετατρέψουν ένα μουσικό όργανο σε σύμβολο και μια εμφάνιση σε στιγμή που γράφεται για πάντα.