Γιατί ανάβουμε κερί στην εκκλησία; – Τι συμβολίζει πραγματικά αυτή η μικρή πράξη

Μια από τις πιο γνώριμες κινήσεις κάθε πιστού κρύβει πίσω της έναν βαθύτερο συμβολισμό

Μπαίνοντας σε έναν ορθόδοξο ναό, μία από τις πρώτες κινήσεις που κάνουμε σχεδόν αυθόρμητα είναι να πάρουμε ένα κερί, να το ανάψουμε και να σταθούμε για λίγες στιγμές μπροστά στο μανουάλι.

Για πολλούς είναι μια συνήθεια που έμαθαν από παιδιά. Για άλλους είναι η στιγμή κατά την οποία θα θυμηθούν έναν δικό τους άνθρωπο, θα ζητήσουν δύναμη για κάτι που τους απασχολεί ή απλώς θα μείνουν για λίγο σιωπηλοί.

Το άναμμα του κεριού, όμως, στην ορθόδοξη παράδοση δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ένα έθιμο. Συνδέεται με την προσευχή, την προσφορά και κυρίως με το φως.

Το κερί ως σύμβολο φωτός

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Κωνσταντίνος Αργυρός: Οι αντιδράσεις για το βίντεο στο Παρίσι και η στήριξη του Γιώργου Τσαλίκη

Το φως αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της χριστιανικής πίστης.

Η μικρή φλόγα του κεριού παραπέμπει στο φως του Χριστού και στην επιθυμία του ανθρώπου να απομακρυνθεί από το πνευματικό σκοτάδι.

Γι’ αυτό και το κερί δεν έχει τη λογική ενός «ανταλλάγματος».

Δεν ανάβεται επειδή με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται ότι θα πραγματοποιηθεί μια επιθυμία. Είναι περισσότερο μια εξωτερική έκφραση μιας εσωτερικής προσευχής.

Ο άνθρωπος στέκεται μπροστά στον Θεό και, ακόμη και όταν δεν βρίσκει τα κατάλληλα λόγια, αφήνει τη μικρή φλόγα να συνοδεύσει τη σκέψη και την προσευχή του.

Γιατί προσφέρουμε ένα κερί

Στην εκκλησιαστική παράδοση το κερί έχει και χαρακτήρα προσφοράς.

Είναι κάτι μικρό και υλικό που προσφέρεται στον ναό, όμως ο βαθύτερος συμβολισμός του βρίσκεται κυρίως στην πρόθεση με την οποία γίνεται αυτή η πράξη.

Το ίδιο το κερί καταναλώνεται καθώς καίγεται.

Αυτός ο χαρακτήρας της προσφοράς έχει συνδεθεί μέσα στους αιώνες με την αγάπη, τη θυσία και την πνευματική μεταμόρφωση του ανθρώπου.

Για ποιους ανάβουμε κερί

Πολλοί πιστοί ανάβουν ένα κερί προσευχόμενοι για την υγεία και τη δύναμη ανθρώπων που βρίσκονται στη ζωή.

Άλλοι θυμούνται με αυτόν τον τρόπο αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει από τη ζωή.

Δεν υπάρχει, ωστόσο, κάποιος «μαγικός» αριθμός κεριών που πρέπει να ανάψει κανείς.

Το σημαντικό δεν είναι η ποσότητα, αλλά η προσευχή που συνοδεύει την πράξη.

Ένα και μόνο κερί μπορεί να συνοδεύεται από πολλά ονόματα, σκέψεις και προσευχές.

Χρειάζεται να λέμε κάποια συγκεκριμένη προσευχή;

Όχι απαραίτητα.

Κάποιος μπορεί απλώς να κάνει τον σταυρό του και να αναφέρει το όνομα του ανθρώπου για τον οποίο προσεύχεται.

Μπορεί να ζητήσει υγεία, δύναμη, συγχώρεση ή ανάπαυση.

Μπορεί ακόμη και να μη χρησιμοποιήσει πολλά λόγια.

Η σιωπή μέσα στον ναό μπορεί και αυτή να γίνει προσευχή, όταν ο άνθρωπος στρέφει πραγματικά τη σκέψη του προς τον Θεό.

Δεν είναι μια «μαγική» πράξη

Μία από τις βασικές παρανοήσεις γύρω από το άναμμα του κεριού είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει από μόνο του ως τρόπος πραγματοποίησης μιας επιθυμίας.

Η ορθόδοξη παράδοση δεν αντιμετωπίζει το κερί ως φυλαχτό ή ως αντικείμενο με κάποια αυτόνομη δύναμη.

Η αξία του βρίσκεται στον συμβολισμό και κυρίως στην προσευχή του ανθρώπου που το ανάβει.

Χωρίς αυτή την εσωτερική διάθεση, η κίνηση κινδυνεύει να παραμείνει απλώς μια συνήθεια.

Μια μικρή φλόγα με μεγάλο συμβολισμό

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που το κερί έχει παραμείνει αναπόσπαστο μέρος της ορθόδοξης λατρείας.

Είναι μια εξαιρετικά απλή πράξη.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη γνώση, προετοιμασία ή πολλά λόγια.

Ένα κερί, μια μικρή φλόγα και λίγα δευτερόλεπτα σιωπής μπορούν να γίνουν η αφορμή για τον άνθρωπο να σταματήσει για λίγο τον θόρυβο της καθημερινότητας και να στραφεί σε κάτι βαθύτερο.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η ουσία του.

Όχι απλώς να ανάψει για λίγη ώρα ένα κερί, αλλά μαζί με τη φλόγα του να φωτιστεί, έστω και για λίγο, η σκέψη και η προσευχή του ανθρώπου.