Γιατί απέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ; Τρία πρώην στελέχη του κόμματος επιχειρούν τη δική τους αποτίμηση

Αναζητούν τα λάθη, τις στρατηγικές αστοχίες και τις επιλογές που συνέβαλαν στην πολιτική καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ

Η δημοσκοπική συντριβή και η διαρκής υποχώρηση της απήχησης στην κοινωνία έχουν «ανοίξει» μία βαθιά συζήτηση για τα αίτια της κρίσης στον ΣΥΡΙΖΑ. Τι οδήγησε ένα κόμμα που βρέθηκε στην κυβέρνηση και διεκδίκησε την ηγεμονία στον προοδευτικό χώρο, να χάσει την εμπιστοσύνη μεγάλου μέρους των πολιτών; Τρία πρώην στελέχη του κόμματος, ο Γιάννης Ραγκούσης, ο Διονύσης Τεμπονέρας και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, επιχειρούν τη δική τους αποτίμηση, μέσω άρθρων στην «Καθημερινή», αναζητώντας τα λάθη, τις στρατηγικές αστοχίες και τις επιλογές που συνέβαλαν στην πολιτική καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή αποτυπώνεται πλέον καθαρά και στις δημοσκοπήσεις.

Ραγκούσης: Η μεταμνημονιακή αυταπάτη

«Αν κάποιος άλλος πολιτικός φορέας από τον προοδευτικό χώρο τα είχε καταφέρει να αναδειχθεί ως μία ισχυρή εναλλακτική δύναμη διακυβέρνησης, θα μας ήταν πιο εύκολο να προσεγγίσουμε την απάντηση. Όμως, επειδή τα τελευταία χρόνια κανείς από τον προοδευτικό χώρο δεν τα κατάφερε, το ερώτημα στην πραγματικότητα δεν αφορά μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη δική μου ματιά, οι βασικότεροι λόγοι για τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν κοινό παρονομαστή την απόλυτη αδυναμία που επέδειξε να κατανοήσει τις μεγάλες αλλαγές που επέφερε στην ελληνική κοινωνία η είσοδος στη μεταμνημονιακή εποχή, για την οποία μάλιστα –και αυτό είναι το παράδοξο– και ο ίδιος συνέβαλε καθοριστικά.

Ενώ για τον ΣΥΡΙΖΑ η έναρξη της μεταμνημονιακής εποχής ήταν η ευκαιρία για επιστροφή στις ιδεολογικές ρίζες, για την ελληνική κοινωνία σήμαινε την έναρξη μίας νέας φάσης, όπου περίοπτη θέση δεν έχουν μόνο τα προβλήματα των πολιτών, αλλά και τα όνειρά τους. Όνειρα όχι μόνο για κοινωνική πρόοδο, αλλά όνειρα και για ατομική προκοπή. Ιδίως έπειτα από 10 χρόνια στερήσεων και ραγδαίων περικοπών στο βιοτικό τους επίπεδο. Μάλιστα, σε ένα σημαντικό μέρος του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ του 2023, ακόμη και σήμερα επικρατεί η αυταπάτη ότι μετά τη λήξη του μνημονίου θα μπορούσαν, επιστρέφοντας στις “εργοστασιακές ιδεολογικές τους ρυθμίσεις”, να γίνουν ξανά αντιληπτοί από την ελληνική κοινωνία ως οι αριστεροί του 2012. Σαν να μην έκαναν ποτέ την επιλογή να εφαρμόσουν μνημόνιο ή σαν να μην τους επηρέασε καθόλου το γεγονός αυτό», γράφει ο Γιάννης Ραγκούσης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ιεράπετρα: Θρήνος για τον πρόωρο χαμό της 38χρονης Μαριάννας Νικολάου Μπαλοθιάρη

«Επιδίωξη απολύτως ανέφικτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνακολούθως ξέχασε ότι η δημοκρατική προοδευτική παράταξη και η Αριστερά απέκτησαν το ιστορικό ηθικό πλεονέκτημα στη συνείδηση γενεών και γενεών όταν πήραν στην πλάτη τους, ηγήθηκαν και θυσιάστηκαν στους μεγάλους εθνικούς και πατριωτικούς αγώνες για τις αξίες της εθνικής απελευθέρωσης στη δεκαρτία του 1940 και της δημοκρατίας στις δεκαετίες 1950, 1960 και 1970. Στη μεταμνημονιακή φάση της Μεταπολίτευσης, μεγάλες πολιτικές που σε καθιστούν κόμμα εξουσίας κι όχι κόμμα διαμαρτυρίας είναι εκείνες που τοποθετούν στο επίκεντρο τα θεμελιώδη ζητήματα του μέλλοντος, τον σκληρό πυρήνα των εθνικών μας προκλήσεων:

Την ανάγκη για αλλαγή του μεταπολεμικού μοντέλου οικονομικής μεγέθυνσης μέσω της κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων, το οποίο αναπαραγάγει συστηματικά ελλείμματα και δημοσιονομικές κρίσεις.

Την εθνική άμυνα και ασφάλεια στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.

Την αντιμετώπιση της ασφυκτικής και καταθλιπτικής καθημερινότητας στην Αττική και τα μεγάλα αστικά κέντρα, με οξυμένα προβλήματα όπως η στέγη και το κυκλοφοριακό.

Το δραματικό δημογραφικό πρόβλημα.

Τη διαμόρφωση μίας εθνικά σχεδιασμένης μεταναστευτικής πολιτικής, συμβατής με το Διεθνές Δίκαιο, η οποία θα καθορίσει όχι μόνο τον μέγιστο αριθμό νομίμως διαμενόντων μεταναστών, αλλά και τις χώρες προέλευσής τους.

Προφανώς οι λόγοι που ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τον κύκλο του ως κόμματος εξουσίας, είναι πολλοί και όχι μονοσήμαντοι. Σίγουρα θα γραφτούν πολλές αναλύσεις. Ωστόσο, το εάν θα τα καταφέρει στο μέλλον να υπάρξει, τουλάχιστον, ως κοινοβουλευτικό κόμμα, θα το μάθουμε το βράδυ των επικείμενων εθνικών εκλογών», σημειώνει ακόμη.

Ο Γιάννης Ραγκούσης είναι πρώην βουλευτής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

Τεμπονέρας: Το δις εξαμαρτείν

«Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά αναδεικνύεται σε βασικό εκφραστή του αντιμνημονιακού πόλου, που τον οδηγεί στη διακυβέρνηση της χώρας (2015). Δώδεκα συνιστώσες και ο Συναπισμός συναντιούνται στο αίτημα για “κυβέρνηση της Αριστεράς” που διατυπώνει εύστοχα ο Αλέξης Τσίπρας. Ο επώδυνος συμβιβασμός και η στροφή του 2015 καθιστά τη διαιρετική τομή μνημόνιο – αντιμνημόνιο “ατελή” και αφήνει τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά που εκφράζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να καταλάβει το κενό και κυρίως το Κέντρο, σχηματίζοντας το λεγόμενο “αντί–ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο”», επισημαίνει ο Διονύσης Τεμπονέρας, μεταξύ άλλων.

Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι τομεάρχης Εργασίας της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράστασης.

Σακελλαρίδης: Από την πρωτοπορία στον εκφυλισμό

«Ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη δεκαετία του 2000, υπήρξε από τα πρωτοπόρα κόμματα της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κατάφερε να συνθέσει την παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς με τα νέα κοινωνικά κινήματα και μέσα από αυτήν τη συνάντηση, το αποτέλεσμα ήταν να ριζοσπαστικοποιηθεί και να γειωθεί κοινωνικά. Όταν ξέσπασε η κρίση, εξέφρασε την κοινωνική ανάγκη για έναν διαφορετικό δρόμο απέναντι στην καταστροφική πολιτική των μνημονίων. Την ιστορική στιγμή της κυβέρνησης του Γενάρη του 2015, ακολούθησε η ήττα του καλοκαιριού του 2015 και ένας επώδυνος συμβιβασμός. Μετά το 2019, διεγράφη μία καταστροφική πορεία. Η κοινωνία δεν έβλεπε ένα κόμμα με ιδεολογική αυτοπεποίθηση και σαφή προσανατολισμό, αλλά εν χώρο προσωπικών στρατηγικών και παραγοντισμών. Όταν προσπαθείς να τα έχεις καλά με όλους, στην πραγματικότητα δεν κάνεις πολιτική αλλά δημόσιες σχέσεις.

Με άλλα λόγια, η κρίση αξιοπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε στη μεγάλη ήττα του 2023. Η εκλογή Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος ήταν το αποτέλεσμα αυτής της μακράς εκφυλιστικής διαδικασίας. Η σχεδόν απόλυτη στοίχιση πολλών στελεχών πίσω από τον νέο ηγέτη κατάφερε το τελικό πλήγμα στην αξιοπιστία και τη σοβαρότητα του κόμματος. Σήμερα, ορισμένοι αντιμετωπίζουν εκείνη την περίοδο ως μία κακή στιγμή ή μία κλειστή παρένθεση. Όμως, στον έναν χρόνο της ηγεσίας του, τίποτα δεν έμεινε ίδιο. Η πληγή μπορεί να έκλεισε εσωκομματικά, αλλά για μεγάλο μέρος του κόσμου της Αριστεράς δεν υπήρχε πλέον επιστροφή. Όλα τα παραπάνω είναι απαραίτητα διδάγματα για να μπορέσει να πιαστεί το νήμα της Αριστεράς από την αρχή, ώστε να παρούσα στους κοινωνικούς αγώνες, στα κινήματα και στη Βουλή. Μίας Αριστεράς που θα επιστρέψει στις αξίες, τη μαχητικότητα και την ηθική της», υπογραμμίζει κυρίως ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης.

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς.

Πηγή: Newsbomb.gr