Γιατί οι παλιές πόρτες είχαν δύο διαφορετικά ρόπτρα; – Η λεπτομέρεια που αποκάλυπτε ποιος χτυπούσε

Και σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και ο ήχος που δημιουργούσε μπορούσε να μεταφέρει μια μικρή πληροφορία για τον άνθρωπο που περίμενε στην άλλη πλευρά της πόρτας

Μια βαριά ξύλινη πόρτα.

Και επάνω της όχι ένα, αλλά δύο διαφορετικά ρόπτρα.

Το ένα μεγαλύτερο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τίτλοι τέλους για Χρήστο Μάστορα και Γαρυφαλλιά Καληφώνη; – «Μετακόμισε σε νέο σπίτι»

Το άλλο μικρότερο.

Σήμερα μπορεί να τα κοιτάξουμε σαν διακοσμητική λεπτομέρεια.

Σε ορισμένες ιστορικές περιπτώσεις όμως μπορούσαν να έχουν πολύ συγκεκριμένη λειτουργία.

Διαφορετικό ρόπτρο, διαφορετικός ήχος

Η βασική ιδέα ήταν απλή.

Δύο ρόπτρα διαφορετικού μεγέθους ή σχεδιασμού μπορούσαν να παράγουν διαφορετικό ήχο.

Έτσι, οι άνθρωποι μέσα στο σπίτι μπορούσαν θεωρητικά να αντιληφθούν ποιο χρησιμοποιήθηκε πριν ακόμη ανοίξουν την πόρτα.

Υπήρχε και κοινωνικός συμβολισμός

Σε ορισμένες παραδόσεις, διαφορετικά ρόπτρα έχουν συνδεθεί με το φύλο του επισκέπτη.

Αυτό αναφέρεται ιδιαίτερα σε ιστορικές πόρτες περιοχών της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, όπου οι κοινωνικοί κανόνες για την υποδοχή ανδρών και γυναικών μπορούσαν να είναι διαφορετικοί.

Χρειάζεται όμως προσοχή:

δεν αποτελούσε καθολικό κανόνα για όλες τις παλιές ελληνικές πόρτες.

Τα ρόπτρα ήταν και σύμβολα

Χέρια.

Κρίκοι.

Κεφάλια ζώων.

Περίτεχνα μεταλλικά σχέδια.

Το ρόπτρο μπορούσε να αποτελεί ταυτόχρονα πρακτικό αντικείμενο και στοιχείο της αισθητικής της εισόδου.

Πριν από το κουδούνι, η πόρτα «μιλούσε»

Σήμερα ακούμε έναν ηλεκτρονικό ήχο.

Βλέπουμε θυροτηλέφωνο.

Ή ακόμη και ειδοποίηση από έξυπνη κάμερα.

Παλαιότερα, ένα κομμάτι μέταλλο πάνω στο ξύλο έκανε όλη τη δουλειά.

Και σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και ο ήχος που δημιουργούσε μπορούσε να μεταφέρει μια μικρή πληροφορία για τον άνθρωπο που περίμενε στην άλλη πλευρά της πόρτας.