Η «Αποκαθήλωση» του θρυλικού καφενείου «Η Μουριά» στα Εξάρχεια: 111 χρόνια ιστορίας «αποχαιρετούν» την Αθήνα – ΦΩΤΟ

Δεν είναι όλα τα καφενεία…. «απλώς μαγαζιά». Κάποια γίνονται συλλογική μνήμη, καταφύγιο, συνήθεια και κομμάτι της ψυχής μιας ολόκληρης πόλης. Η «Μουριά» στα Εξάρχεια, ύστερα από 111 χρόνια ζωής, κλείνει τον κύκλο της, αφήνοντας πίσω της κάτι πολύ μεγαλύτερο από άδεια τραπέζια και «σιωπηλές» καρέκλες.

Ένας αιώνας και ένδεκα χρόνια δύσκολα χωρούν σε αριθμούς. Χρόνια που η Αθήνα άλλαξε πρόσωπο, οι δρόμοι γνώρισαν άλλους ρυθμούς, άνθρωποι έφυγαν, άλλοι επέστρεψαν, μεγάλωσαν και χάθηκαν. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διαρκή κίνηση, η «Μουριά» παρέμενε ένα σημείο αναφοράς. Ένα μέρος όπου ο χρόνος έμοιαζε, έστω για λίγο, να χαμηλώνει ταχύτητα.

Γιατί το συγκεκριμένο καφενείο δεν ήταν μόνο ο καφές που σερβιριζόταν και τα κουταλάκια που τον ανακάτευαν. Ήταν η αφορμή για να συναντηθούν οι άνθρωποι. Να πουν τα νέα τους, να μοιραστούν τις αγωνίες τους, να διαφωνήσουν, να θυμηθούν, να γελάσουν. Ήταν εκείνη η μικρή, καθημερινή πολυτέλεια του να γνωρίζεις πως υπάρχει ένα μέρος στο οποίο μπορείς να καθίσεις και να αισθανθείς πως ανήκεις κάπου.

Κάθε τραπέζι θα μπορούσε να αφηγηθεί τη δική του ιστορία. Κάθε καρέκλα να θυμηθεί κάποιον που κάθισε εκεί για να ξεκουραστεί, να συναντήσει έναν φίλο, να περάσει την ώρα του ή απλώς να μην είναι μόνος. Γιατί, τελικά, τα καφενεία δεν κρατούν ζωντανές μόνο τις συζητήσεις. Κρατούν ζωντανούς και τους δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Μία νέα ισχυρή περίοδος αρχίζει για 3 ζώδια

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι κάθε αποχαιρετισμού… δεν κλείνει απλώς μια πόρτα. Κλείνει ένας χώρος μέσα στον οποίο ο καθένας είχε αφήσει κάτι δικό του. Μια ανάμνηση, μια συνήθεια, μια κουβέντα που δεν ξεχάστηκε, ένα πρόσωπο που δεν βρίσκεται πια εδώ. Ένα μικρό κομμάτι προσωπικής ιστορίας που, χωρίς να το καταλάβει κανείς, είχε γίνει κομμάτι της ιστορίας της γειτονιάς.

Ο άνθρωπος πίσω από τον πάγκο της «Μουριάς»

Κι ύστερα υπάρχει ο άνθρωπος πίσω από τον πάγκο. Ο Χρήστος Βάνας, που από το 1982 κράτησε τη «Μουριά» ανοιχτή, έγινε ο έβδομος καφετζής στην ιστορία της και συνέδεσε τη δική του ζωή με τη ζωή του καφενείου. «Η Μουριά είναι η ζωή μου», είχε πει, συμπυκνώνοντας σε λίγες λέξεις μια ολόκληρη διαδρομή. Γιατί για εκείνον, όπως και για τόσους άλλους ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους σε έναν μικρό χώρο, η δουλειά δεν ήταν απλώς ένα επάγγελμα. Ήταν καθημερινή παρουσία, δεσμός, ευθύνη και αγάπη.

Η αντίδραση για το σώσιμο του θρυλικού καφενέ

Η είδηση του κλεισίματος δεν έμεινε χωρίς αντίδραση. Χιλιάδες άνθρωποι υπέγραψαν το αίτημα για τη διάσωση του ιστορικού καφενείου, ζητώντας να παραμείνει αυτό που ήταν: ένας ζωντανός χώρος συνάντησης, ένα κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς των Εξαρχείων. Ωστόσο, η προσπάθεια να συνεχιστεί η λειτουργία του δεν είχε αίσιο τέλος, καθώς η ανανέωση της μίσθωσης δεν προχώρησε.

Στη γωνία της Καλλιδρομίου με τη Χαριλάου Τρικούπη, η Αθήνα θα συνεχίσει να περπατά, τα αυτοκίνητα θα περνούν, η λαϊκή αγορά θα στήνεται και θα ξεστήνεται, οι άνθρωποι θα πηγαίνουν στις δουλειές τους. Η ζωή δεν σταματά για κανένα κλείσιμο. Κι όμως, για όσους γνώρισαν τη «Μουριά», κάτι θα λείπει. Μια γνώριμη εικόνα από το καθημερινό τοπίο. Ένα σημείο όπου μπορούσαν να επιστρέψουν. Μια μικρή «βεβαιότητα» μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει καταιγιστικά.

Η «Αποκαθήλωση» – Η τελευταία ανάρτηση της «Μουριάς»

Η τελευταία ανάρτηση της «Μουριάς» έδωσε σε αυτόν τον αποχαιρετισμό τις πιο λιτές και ανθρώπινες λέξεις: «Η αποκαθήλωση. Για όσες φορές μας κρατήσατε και σας κρατήσαμε. Αγκαλιά».

Ίσως να μην υπάρχει καλύτερος επίλογος. Η «Μουριά» μπορεί να κατεβάζει ρολά. Δεν μπορεί, όμως, να κλείσει τις αναμνήσεις που στέγασε επί 111 χρόνια.

Γιατί ορισμένα καφενεία δεν τελειώνουν όταν φεύγει ο τελευταίος πελάτης. Τελειώνουν μόνο όταν πάψει να τα θυμάται η γειτονιά τους. Και τη «Μουριά» τα Εξάρχεια θα αργήσουν πολύ να την ξεχάσουν.