Η υπόθεση με το ακίνητο που αποκτήθηκε μέσω πλειστηριασμού από εταιρεία με την οποία συνδέεται η Μαρία Καρυστιανού ανοίγει ένα σοβαρό ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας και ηθικής συνέπειας

Το ερώτημα των τελευταίων ημερών δεν είναι μόνο αν η κυρία Καρυστιανού γνώριζε ή δεν γνώριζε για την αγορά ακινήτου από πλειστηριασμό. Το πραγματικό ζήτημα είναι η πολιτική και ηθική εικόνα που δημιουργείται.

Διότι όταν ένας δημόσιος λόγος χτίζεται πάνω στη Δικαιοσύνη, στην ηθική, στην προστασία του αδύναμου και στην καταγγελία ενός συστήματος που συνθλίβει πολίτες, τότε τέτοιες υποθέσεις δεν περνούν στα ψιλά. Ακόμη κι αν όλα έγιναν νόμιμα. Ακόμη κι αν η ίδια υποστηρίζει ότι δεν είχε προσωπική εμπλοκή. Ακόμη κι αν λέει ότι «ούτε καν το θυμάται».

Γιατί για τον άνθρωπο που χάνει το σπίτι του από τράπεζες, funds και πλειστηριασμούς, η διαδικασία δεν είναι μια «ξεχασμένη συναλλαγή». Είναι τραύμα. Είναι η στιγμή που μια ζωή κόπων γίνεται αντικείμενο επένδυσης για κάποιον άλλον.

Και εδώ βρίσκεται η αντίφαση: Δεν μπορείς από τη μία να μιλάς για κοινωνική δικαιοσύνη και από την άλλη να εμφανίζεται εταιρεία με την οποία συνδέεσαι να έχει αποκτήσει ακίνητο μέσα από έναν μηχανισμό που μεγάλο μέρος της κοινωνίας θεωρεί άδικο, σκληρό και κοινωνικά κατακριτέο.

Δεν μιλάμε απαραίτητα για παρανομία. Μιλάμε για πολιτική αξιοπιστία. Μιλάμε για το αν ο λόγος συμβαδίζει με την πράξη. Μιλάμε για το αν η επίκληση της Δικαιοσύνης είναι στάση ζωής ή απλώς σύνθημα όταν βολεύει.

Η απάντηση «δεν το θυμάμαι» ίσως καλύπτει την τυπική πλευρά. Δεν καλύπτει όμως το ηθικό ερώτημα. Γιατί στην πολιτική, ειδικά όταν κάποιος εμφανίζεται ως φωνή των αδικημένων, δεν αρκεί να λες ότι δεν ήξερες. Πρέπει να μπορείς να εξηγήσεις γιατί αυτό που καταγγέλλεις στους άλλους δεν ακουμπά και τη δική σου πόρτα.