Ηλίας Βρεττός: Η άγνωστη ιστορία με τον Γιώργο Μαζωνάκη – «Εύχομαι να ηρεμήσει η βασανισμένη ψυχή του»

Ο Ηλίας Βρεττός αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη, αποκαλύπτοντας μια άγνωστη ιστορία που εκτυλίχθηκε πριν από 1,5 χρόνο.

Ο τραγουδιστής σε ανάρτηση στο Instagram έγραψε:

«Θυμάμαι έντονα από προχθές ένα βράδυ-ξημέρωμα στο σπίτι του Γιώργου πριν από ενάμιση περίπου χρόνο. Ήμασταν στο τραπεζάκι της κουζίνας και μιλούσαμε για τη δουλειά, γιατί εξετάζαμε το ενδεχόμενο να συνεργαστούμε τότε. Είχα την κιθάρα στα χέρια μου και του λέω “ξέρεις ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι σου;”. Μου λέει “ποιο;”. Και του λέω “μπορεί να μην έχει γίνει τόσο γνωστό αλλά εγώ αγαπάω περισσότερο απ’ όλα το Όπως θα φεύγεις”. “Μπορείς σε παρακαλώ να μου το πεις;”, μου λέει, “αφού σ’ αρέσει τόσο πες το εσύ”.

Τον θυμάμαι να με κοιτάει οκλαδόν στην καρέκλα, με το τσιγάρο στα χέρια, όσο τραγουδούσα και να έχει μια έκφραση έκπληξης στο πρόσωπό του. Στο δεύτερο κουπλέ δεν άντεξε και ξεκίνησε να τραγουδάει κι εκείνος, στην αρχή με μια υπέροχη βραχνάδα και μέχρι το ρεφρέν το δωμάτιο είχε γεμίσει με τις αρμονικές της φωνής του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Θρήνος για 53χρονο Πατρινό επιχειρηματία που σκοτώθηκε πέφτοντας σε φρεάτιο στην Κεφαλονιά

Εγώ, μαγεμένος, του έκανα χαμηλόφωνα δεύτερη φωνή και ίσως αυτό να ήταν το ομορφότερο ντούετο που ‘χω κάνει στη ζωή μου. Όταν τελειώσαμε, μου λέει “το είπες εξαιρετικά ρε φίλε”. Ένιωσα άβολα και αμήχανα. Του λέω “Γιώργο, μετά τη δική σου ερμηνεία δεν υπάρχει καμία άλλη. Αυτό το τραγούδι έχει γράψει στην καρδιά μου με τη φωνή σου”. Και μου απαντάει “αλήθεια σου λέω, το είπες τέλεια”.

Από προχθές, λοιπόν, ακούω συνέχεια αυτό το τραγούδι και δεν μπορούσα να φανταστώ πως οι στίχοι του θα γρατζουνούσαν με τόσο διαφορετικό και επώδυνο τρόπο αυτή τη στιγμή την καρδιά μου. Νιώθω πως είναι σαν να του το τραγουδάω ξανά όπως τότε, αλλά τώρα να του το αφιερώνω, μιας και “χάθηκε μέσα στο φως” όπως λέει ο πρώτος στίχος του τραγουδιού που, δυστυχώς, δεν τραβήχτηκε στο βίντεο.

Ο καθένας αποχαιρετάει έναν άνθρωπό του με τον τρόπο του. Αυτός είναι ο δικός μου και εύχομαι εκεί που είναι αυτή τη στιγμή, με ένα τσιγάρο στο χέρι, να με ακούει και να χαίρεται όπως χαιρόταν εκείνο το βράδυ, μα πάνω απ’ όλα εύχομαι να ηρεμήσει η βασανισμένη ψυχή του. Πάντα θα σ’ αγαπάμε και πάντα θα σε τραγουδάμε, τεράστιε Γιώργο Μαζωνάκη. Αντίο».