Καμία ευθύνη, καμία προστασία, καμία ντροπή! – «Να προσέχετε μόνοι σας»

Τρεις ημέρες μετά το φονικό, καμία παραίτηση, καμία ανάληψη ευθύνης, καμία ουσιαστική απάντηση για τις τραγικές παραλείψεις που άφησαν έναν άνθρωπο απροστάτευτο.

Τρεις ημέρες έχουν περάσει από το φονικό.
Τρεις ολόκληρες ημέρες!

Και ακόμη δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική δήλωση, ούτε παραίτηση από εκείνους που εδώ και χρόνια όφειλαν να έχουν αναλάβει τις ευθύνες τους.

Καμία απάντηση από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, παρότι εδώ και 16 χρόνια οι γονείς θυμάτων τροχαίων ζητούν επίμονα να νομοθετηθούν διαδικασίες που θα επιταχύνουν την απονομή της δικαιοσύνης.
Στην Ελλάδα, οι υποθέσεις τροχαίων συχνά χρειάζονται αρκετά χρόνια μέχρι να φτάσουν στις δικαστικές αίθουσες.

Καμία συγγνώμη ούτε από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης για αμέλειες και ολιγωρίες.
Μόνο μια ανακοίνωση που μεταθέτει τις ευθύνες αλλού…Στο Υπουργείο Δικαιοσύνης!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Θρήνος στον καλλιτεχνικό κόσμο – Πέθανε ο ηθοποιός Τάκης Παναγόπουλος

Κάποτε υπήρχε Υφυπουργός Υγείας αρμόδιος για ζητήματα ψυχικής υγείας.
Σήμερα δεν υπάρχει.

Τον χάσαμε λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν μας ενδιαφέρει και να τον αντικαταστήσουμε.

Απλώς δεν υπάρχει! 
Και αν υπήρχε, θα έπρεπε να δώσει απαντήσεις για μια πραγματικότητα που ολοένα και περισσότεροι πολίτες βιώνουν καθημερινά: εκατοντάδες άνθρωποι υποφέρουν από σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας χωρίς έγκαιρη ανίχνευση, χωρίς υποστήριξη, χωρίς επαρκείς δομές φροντίδας.

Αντί ουσιαστικών απαντήσεων, ήρθε η δήλωση της Υφυπουργού Υγείας με καταγωγή από την Κρήτη, που συνέστησε στους πολίτες «να μην έχουν όπλα στα σπίτια τους».

Αυτό έχετε μόνο να πείτε;

Να αναλάβουν δράση οι πολίτες;

Οι γυναίκες όπως δηλώσατε;

Και εσείς ;

Εσείς θα αναλάβετε ποτέ δράση;

Ή μόνο θα κάνετε πολιτική σπέκουλα ανά περίσταση; Είστε εκτός πραγματικότητας όλοι σας!

Και το μόνο που κάνετε είναι να μεταθέτετε την ευθύνη ασφάλειας στους ίδιους τους πολίτες.

Σαν να είναι υποχρέωση του καθενός να λειτουργεί ως χωροφύλακας, επειδή το κράτος αδυνατεί να προστατεύσει αποτελεσματικά τους ανθρώπους του.

Κανένα ουσιαστικό πλέγμα προστασίας.
Καμία καθησυχαστική παρέμβαση μετά την τραγωδία.
Καμία αίσθηση ότι κάτι θα αλλάξει.

Σαν να μην συνέβη ποτέ.

Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, μια αλληλουχία παραλείψεων και λαθών φέρεται να ανάγκασε τον Νικήτα να κοιμάται με τα παπούτσια του, φοβούμενος ότι κάποια στιγμή θα δεχθεί επίθεση.

Και η επίθεση τελικά ήρθε.
Ξανά και ξανά.

Και του έλεγαν να φύγει στον Καναδά να σωθεί γιατί δεν μπορούσαν να τον σώσουν. Μέχρι που τον σκότωσαν.

Μαζί τον σκότωσαν.

Σήμερα, συγγενείς θυμάτων τροχαίων δηλώνουν ανοιχτά ότι φοβούνται ακόμη και το ενδεχόμενο μιμητών.

Το ερώτημα όμως παραμένει:

Ποιος θα τους ακούσει;

Και κυρίως ποιος θα τους προστατεύσει;