Κατερίνα Σπυριδάκη: «Η παιδεία δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση. Ανήκει στην κοινωνία, ανήκει στο μέλλον, ανήκει στη δημοκρατία»

 Τι ανέφερε η βουλευτής Λασιθίου του ΠΑΣΟΚ 

Η χθεσινή συζήτηση για την Κύρωση του Προγράμματος Συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου στον τομέα της Παιδείας ανέδειξε στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων κάτι πολύ περισσότερο από μια τυπική διμερή συμφωνία. Ανέδειξε το πώς κάθε χώρα αντιλαμβάνεται την παιδεία: ως δημοσιονομικό βάρος ή ως εθνική επένδυση. Σε αυτή τη βάση τοποθετήθηκε η Εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ και Βουλευτής Λασιθίου, Κατερίνα Σπυριδάκη, ανοίγοντας έναν ευρύτερο πολιτικό προβληματισμό για τις προτεραιότητες, τις επιλογές και το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης.

Η κα Σπυριδάκη ξεκαθάρισε εξαρχής ότι το περιεχόμενο της Συμφωνίας δεν μπορεί να αποτελέσει πεδίο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης, δίνοντας σαφές πολιτικό στίγμα: «το περιεχόμενο της Συμφωνίας Ελλάδας και Κύπρου στον τομέα της παιδείας που καλούμαστε, σήμερα, να κυρώσουμε δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελέσει πεδίο αντιπαράθεσης.»

Αναδεικνύοντας τον ιστορικό και εθνικό χαρακτήρα της σχέσης Ελλάδας – Κύπρου, τόνισε με έμφαση τον ρόλο της παιδείας ως στρατηγικής επένδυσης για τον ελληνισμό:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Αγρότες: Από τα μπλόκα στα… ταμεία! – Θα δουν τελικά χρήματα στις «τσέπες» τους;

«Η Κύπρος είναι αδελφή μας χώρα, είναι ο πυλώνας του Ελληνισμού στον πλανήτη… Η στενή συνεργασία με την αδελφή μας χώρα σε πολλούς τομείς, δεν είναι επιλογή είναι μονόδρομος, είναι απαράβατος όρος επιβίωσης, είναι ιστορική μας υποχρέωση. Στο χώρο της παιδείας είναι όμως και κάτι παραπάνω. Είναι επένδυση στον κοινό μας πολιτισμό, στην κοινή μας γλώσσα…»

Η Εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ προχώρησε, ωστόσο, σε μια ουσιαστική πολιτική σύγκριση ανάμεσα στις δύο χώρες, θέτοντας στο επίκεντρο το πώς κάθε κράτος αντιλαμβάνεται την παιδεία ως δημόσια προτεραιότητα. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε: «η παιδεία δεν είναι μόνο πεδίο συνεργασίας, είναι καθρέφτης θεσμικής ωριμότητας, πολιτικής αυτοπεποίθησης και συλλογικού οράματος.»

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στη δημοσιονομική διάσταση της εκπαιδευτικής πολιτικής, επισημαίνοντας ότι το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής αποτυπώνει με σαφήνεια τις πραγματικές κυβερνητικές προτεραιότητες: «Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής… είναι ο καθαρός καθρέφτης των πολιτικών επιλογών και κυρίως, των πραγματικών προτεραιοτήτων κάθε κυβέρνησης.» και συνέχισε υπογραμμίζοντας: «Τι προβλέπει, λοιπόν, για την παιδεία έως το 2029; Μείωση του ανώτατου ορίου δαπανών, σχεδόν κατά 10%, σε βάθος τριετίας.»

Αντιπαραβάλλοντας την ελληνική πραγματικότητα με την κυπριακή, η κα Σπυριδάκη ανέδειξε δύο διαφορετικές φιλοσοφίες άσκησης πολιτικής: «Στην Ελλάδα, η παιδεία εντοπίζεται και διαχειρίζεται ως αναγκαίο κακό… Στην Κύπρο, αντίθετα, η παιδεία γίνεται εργαλείο προετοιμασίας… ως κρίσιμη εθνική επένδυση.»

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη διαδικασία χάραξης εκπαιδευτικής πολιτικής, με την Εισηγήτρια να ασκεί ευθεία κριτική στον τρόπο που σχεδιάζονται οι μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας: «Στη χώρα μας, δυστυχώς, κυριαρχεί ακριβώς το αντίθετο. Προκάτ μεταρρυθμίσεις, νομοθετήματα συνταγμένα ερήμην της εκπαιδευτικής κοινότητας… fast track και πλήρης απουσία μονίμου θεσμικού πλαισίου για εθνικό διάλογο για την παιδεία.»

Κορυφώνοντας την παρέμβασή της, η κα Σπυριδάκη επανέφερε τον βαθύτερο κοινωνικό και δημοκρατικό ρόλο της παιδείας, σημειώνοντας με σαφήνεια: «Η παιδεία δεν είναι ακόμα ένας κωδικός στον προϋπολογισμό… Η παιδεία είναι η συλλογική μνήμη ενός λαού… είναι ο πιο αξιόπιστος δείκτης για το αν μια χώρα πιστεύει πραγματικά στον εαυτό της.»

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι η Συμφωνία με την Κύπρο δεν πρέπει να εξαντληθεί σε μια τυπική κύρωση, αλλά να αποτελέσει αφετηρία αλλαγής παραδείγματος στην εκπαιδευτική πολιτική, καταλήγοντας με τη φράση: «η παιδεία δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση. Ανήκει στην κοινωνία, ανήκει στο μέλλον, ανήκει στη δημοκρατία και εκεί οφείλουμε όλοι να φανούμε αντάξιοι.»