Κρήτη: Γιατί βγαίνουν οι χοχλιοί μετά τη βροχή – Τι συμβαίνει πραγματικά

Η εικόνα είναι γνώριμη μετά τις πρώτες βροχές: χοχλιοί εμφανίζονται σε αυλές, χωράφια, πέτρινους τοίχους και μονοπάτια

Είναι μία εικόνα ιδιαίτερα γνώριμη στην Κρήτη. Λίγες ώρες μετά από μια καλή βροχή, οι χοχλιοί αρχίζουν να εμφανίζονται σε αυλές, χωράφια, κήπους, πέτρινους τοίχους και κατά μήκος αγροτικών δρόμων.

Δεν πρόκειται, όμως, για μια ξαφνική «εμφάνιση». Οι χοχλιοί βρίσκονται στην περιοχή και πριν από τη βροχή, απλώς για μεγάλα χρονικά διαστήματα παραμένουν κρυμμένοι σε σημεία που τους προστατεύουν από τον ήλιο και την ξηρασία.

Η αλλαγή του καιρού και κυρίως η αύξηση της υγρασίας δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για να κινηθούν ξανά.

Γιατί περιμένουν τη βροχή

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ταχυκαρδία όταν ξαπλώνουμε: Ποιες είναι οι πιθανές αιτίες;

Τα χερσαία σαλιγκάρια έχουν μεγάλη ανάγκη από υγρασία. Το σώμα τους είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στην αφυδάτωση και γι’ αυτό αποφεύγουν να κινούνται όταν το περιβάλλον είναι ζεστό και ξηρό.

Τις ημέρες με υψηλές θερμοκρασίες αναζητούν καταφύγιο κάτω από πέτρες, ανάμεσα σε φυτά, σε σχισμές τοίχων, κάτω από φύλλα ή σε άλλα δροσερά και σκιερά σημεία.

Όταν βρέξει, η υγρασία του εδάφους και του αέρα αυξάνεται σημαντικά. Αυτό περιορίζει τον κίνδυνο να χάσουν νερό και τους επιτρέπει να κινηθούν με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Γι’ αυτό άλλωστε τα σαλιγκάρια είναι περισσότερο δραστήρια τη νύχτα, αλλά μπορούν να εμφανιστούν ακόμη και μέσα στην ημέρα μετά από βροχή ή όταν επικρατεί συννεφιά και υψηλή υγρασία.

Τι κάνουν μόλις βγουν από τις κρυψώνες τους

Η έξοδός τους δεν γίνεται τυχαία.

Οι χοχλιοί κινούνται κυρίως αναζητώντας τροφή, ενώ οι ευνοϊκές συνθήκες υγρασίας συνδέονται επίσης με τη δραστηριότητα και την αναπαραγωγή τους.

Κατά την κίνησή τους εκκρίνουν τη χαρακτηριστική βλέννα που αφήνει πίσω της το γνώριμο γυαλιστερό ίχνος. Η βλέννα αυτή βοηθά το σώμα τους να γλιστρά πάνω στο έδαφος και να περνά ακόμη και από σχετικά τραχιές επιφάνειες.

Έτσι εξηγείται γιατί μετά από μια βροχερή νύχτα μπορεί κανείς να συναντήσει χοχλιούς ακόμη και σε σημεία όπου λίγες ώρες νωρίτερα δεν φαινόταν κανένας.

Πού βρίσκονται όταν δεν τους βλέπουμε

Το καλοκαίρι και γενικότερα σε παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας τα σαλιγκάρια περιορίζουν σημαντικά τη δραστηριότητά τους.

Ορισμένα μπορούν να περάσουν σε κατάσταση θερινής αδράνειας, προκειμένου να περιορίσουν την απώλεια νερού.

Μπορεί να κλειστούν στο κέλυφός τους και να δημιουργήσουν ένα προστατευτικό στρώμα στην είσοδό του, παραμένοντας έτσι μέχρι οι συνθήκες στο περιβάλλον να γίνουν ξανά ευνοϊκές.

Η πρώτη ουσιαστική υγρασία μετά από μια μεγάλη ξηρή περίοδο μπορεί επομένως να λειτουργήσει σαν «σήμα» επιστροφής στη δραστηριότητα.

Γιατί στην Κρήτη η εικόνα είναι τόσο χαρακτηριστική

Στην Κρήτη ο χοχλιός δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη στοιχείο της πανίδας. Είναι βαθιά συνδεδεμένος με την τοπική γαστρονομία και την καθημερινότητα της υπαίθρου.

Για πολλές γενιές, η εποχή των βροχών συνδέθηκε και με την αναζήτηση χοχλιών σε χωράφια και αγροτικές περιοχές.

Η παρουσία τους μετά τη βροχή γίνεται ιδιαίτερα αισθητή επειδή ακριβώς τότε εγκαταλείπουν τα προστατευμένα σημεία στα οποία είχαν καταφύγει και κινούνται σε ανοιχτές επιφάνειες.

Ένας πέτρινος τοίχος, ένας υγρός κήπος ή ένα χωράφι που μόλις έχει βραχεί μπορούν μέσα σε λίγες ώρες να γεμίσουν ζωή.

Δεν τους «φέρνει» λοιπόν η βροχή

Η βροχή δεν δημιουργεί ξαφνικά περισσότερους χοχλιούς, ούτε τους μεταφέρει από κάποια άλλη περιοχή.

Απλώς μεταβάλλει τις συνθήκες γύρω τους.

Η αυξημένη υγρασία τούς επιτρέπει να εγκαταλείψουν προσωρινά τις κρυψώνες τους, να αναζητήσουν τροφή και να μετακινηθούν χωρίς τον ίδιο κίνδυνο αφυδάτωσης που θα αντιμετώπιζαν σε μια ζεστή και ξηρή ημέρα.

Έτσι, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα του κρητικού φθινοπώρου έχει τελικά μια αρκετά απλή εξήγηση: μόλις βραχεί η γη, για τους χοχλιούς αρχίζει η κατάλληλη στιγμή για να κινηθούν ξανά.