Λαμπρινός στο CRETAONE: «Οι 5 παρεμβάσεις για να μπει τέλος στο ρουσφέτι και το πελατειακό κράτος»

Τι προτείνει ο Λαμπρινός για θητείες, ασυμβίβαστο υπουργών – βουλευτών και δημόσια διοίκηση

Μια δέσμη πέντε συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων για την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του πελατειακού κράτους και συνολικά του πολιτικού συστήματος κατέθεσε στον δημόσιο διάλογο ο δικηγόρος Φραγκίσκος Λαμπρινός, μιλώντας στο ραδιόφωνο του CRETAONE 102,3.

Ο κ. Λαμπρινός, μιλώντας στην εκπομπή «Newsroom» και στον Γιάννη Ραψομανίκη, περιέγραψε με ωμό ρεαλισμό τις διαχρονικές παθογένειες οι οποίες, όπως υπογραμμίζει, κρατούν τη χώρα στάσιμη εδώ και δεκαετίες.

Ειδικότερα, στο επίκεντρο της τοποθέτησής του κ. Λαμπρινού βρέθηκαν οι εξής προτάσεις:

• Καθιέρωση ορίου δύο ή τριών θητειών για βουλευτές, δημάρχους και συνδικαλιστές
• Ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργού και βουλευτή, με σαφή διάκριση εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας
• Πλήρης αποκομματικοποίηση της διοίκησης, με απαγόρευση διορισμού πολιτευτών σε δημόσιους οργανισμούς
• Αυστηρός έλεγχος των εκλογικών δαπανών για κόμματα και υποψηφίους
• Ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών και των μηχανισμών ελέγχου

Όπως σημείωσε, πρόκειται για παρεμβάσεις που μπορούν να επιφέρουν ουσιαστική αλλαγή, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει πολιτική βούληση και κοινωνική πίεση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Θρήνος στη Μεσαρά: Έφυγε από τη ζωή ο Μανώλης Μυλωνάκης

Αφορμή για τη συζήτηση αποτέλεσε πρόσφατη ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία με αφορμή το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ χαρακτήρισε «αυτονόητη» για την ελληνική πραγματικότητα τη λειτουργία του πελατειακού κράτους. Όπως εξήγησε, στη χώρα έχει παγιωθεί η αντίληψη ότι οι βουλευτές και γενικότερα οι αιρετοί οφείλουν να εξυπηρετούν προσωπικά αιτήματα πολιτών – από μικρές διευκολύνσεις έως πιο σύνθετες παρεμβάσεις. «Αυτό δεν είναι απλώς μια κακή πρακτική, αλλά ο βασικότερος μηχανισμός άσκησης πολιτικής, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε.

Τόνισε ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη Βουλή, αλλά διαπερνά κάθε επίπεδο της δημόσιας ζωής, από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τον συνδικαλισμό έως τη λειτουργία των δημόσιων οργανισμών. «Δεν είναι μόνο οι βουλευτές. Πρόκειται για μια συνολική νοοτροπία, σύμφωνα με την οποία ο αιρετός υπάρχει για να κάνει εξυπηρετήσεις», σημείωσε, προσθέτοντας ότι η αντίληψη αυτή έχει εδραιωθεί και στο εκλογικό σώμα.

Σύμφωνα με τον κ. Λαμπρινό, περίπου οι μισοί ψηφοφόροι επιλέγουν με βάση πολιτικά ή ιδεολογικά κριτήρια, ενώ οι υπόλοιποι με γνώμονα την προσωπική εξυπηρέτηση. Αυτό, όπως τόνισε, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: οι πολιτικοί συντηρούν το σύστημα επειδή τους εξασφαλίζει εκλογικά οφέλη, ενώ οι πολίτες το αναπαράγουν, θεωρώντας ότι μόνο έτσι μπορούν να επιλύσουν τα προβλήματά τους.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην αποχή από τις εκλογές, επισημαίνοντας ότι ένα μεγάλο μέρος των πολιτών που απέχουν δεν είναι αδιάφορο, αλλά βαθιά απογοητευμένο. «Νιώθει ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι το αποτέλεσμα δεν επηρεάζει ουσιαστικά τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας», ανέφερε, τονίζοντας ότι αυτή η κατηγορία πολιτών θα μπορούσε να αποτελέσει καταλύτη αλλαγής, εφόσον επανενεργοποιηθεί.

Ασκώντας κριτική στη σημερινή διακυβέρνηση, ο κ. Λαμπρινός αναφέρθηκε στον Κυριάκο Μητσοτάκη, υποστηρίζοντας ότι παρά το φιλελεύθερο και μεταρρυθμιστικό προφίλ που είχε παρουσιάσει, δεν κατόρθωσε να περιορίσει το κομματικό κράτος. Αντιθέτως, όπως είπε, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται επιστροφή σε πρακτικές προηγούμενων δεκαετιών, με τον διορισμό κομματικών στελεχών σε καίριες θέσεις της δημόσιας διοίκησης.

Παράλληλα, σχολίασε την πρόταση για το ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή, εκφράζοντας επιφυλάξεις ως προς τον τρόπο εφαρμογής της. Όπως σημείωσε, η ουσία του μέτρου είναι να διασφαλιστεί ότι δεν θα συγχέεται το νομοθετικό έργο με την εκτελεστική εξουσία και ότι η πολιτική δεν θα μετατρέπεται σε μηχανισμό εξυπηρετήσεων.

Ο κ. Λαμπρινός τάχθηκε υπέρ μιας ευρύτερης συνταγματικής αναθεώρησης, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι πολλές από τις προτεινόμενες αλλαγές μπορούν να υλοποιηθούν άμεσα μέσω της νομοθετικής οδού. Όπως εξήγησε, το Σύνταγμα δεν έχει μόνο νομικό, αλλά και συμβολικό χαρακτήρα, καθώς αποτυπώνει την κατεύθυνση της χώρας, γι’ αυτό και βασικές αρχές θα έπρεπε να κατοχυρωθούν σε αυτό.

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι η απόφαση της ίδιας της κοινωνίας. «Πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να αλλάξουμε. Αν αυτό δεν γίνει πλειοψηφικό αίτημα, τίποτα δεν θα προχωρήσει», ανέφερε, εκφράζοντας την ελπίδα ότι «κάποια στιγμή η «γραφικότητα» της αλλαγής θα νικήσει την παρακμή».