«Πάντα θα λείπουν από το τραπέζι»

«Πάντα αυτές οι θέσεις στο τραπέζι θα είναι άδειες», είπε συγκινημένος ο Νίκος Πλακιάς, μιλώντας για τη σκληρή καθημερινότητα μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, που κόστισε τη ζωή στις δίδυμες κόρες του, Θωμαή και Χρύσα, καθώς και στην ανιψιά του, Αναστασία.

Ο πατέρας των κοριτσιών μίλησε στην εκπομπή «Face 2 Face» της Κατερίνας Παναγοπούλου στο MEGA, περιγράφοντας πώς έχει αλλάξει δραματικά η καθημερινότητα της οικογένειάς του μετά την τραγωδία της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Αναφερόμενος στο φετινό Πάσχα, περιέγραψε συγκινημένος την απουσία τους: «Το Πάσχα ήταν η αγαπημένη εποχή των κοριτσιών… τώρα πλέον δεν έχουμε γιορτές. Δεν υπάρχουν Κυριακές και Σάββατα. Όλες οι μέρες είναι ίδιες. Υπάρχουν απλά μέρες καθημερινότητας».

«Πάντα θα λείπουν από το τραπέζι»

Όπως είπε, η οικογένεια προσπαθεί να σταθεί όρθια, όμως η απώλεια είναι σκληρή : «Έχω τη μεγάλη μου κόρη, θα έρθουν και οι γιαγιάδες… αλλά πάντα αυτές οι τρεις θέσεις θα είναι άδειες».

Ιδιαίτερα φορτισμένος μίλησε και για τις επισκέψεις στο κοιμητήριο: «Πάω κάθε μέρα, αλλά δεν μου λέει κάτι. Δεν είναι εκεί τα παιδιά. Ήταν τρεις γυναίκες, πανέμορφες, 2 μέτρα… δεν είναι εκεί».

Όπως εξήγησε, η παρουσία του εκεί είναι περισσότερο μια ανάγκη των ίδιων των συγγενών: «Πάμε για να ανάψουμε ένα κεράκι, να ξεχνιόμαστε εμείς. Ούτε δύο λεπτά δεν κάθομαι. Δεν έχω κλάψει ποτέ εκεί».

Ο Νίκος Πλακιάς αποκάλυψε ότι αποφεύγει να βλέπει φωτογραφίες των παιδιών του: «Δεν αντέχω να βλέπω φωτογραφίες, ούτε παλιές ούτε από το τρένο, ούτε τα social τους που έχω κρατήσει. Τις βλέπω μια φορά στο τόσο».

«Τα πράγματά τους είναι ακόμα εκεί»

Ιδιαίτερα συγκινητική είναι και η περιγραφή της καθημερινότητας στο σπίτι:

«Η ποδιά της Θωμαής, επειδή είχε σπουδάσει Φαρμακευτική, είναι ακόμα στην κρεμάστρα. Τα κλειδιά της Χρύσας είναι εκεί που τα άφησε. Τα είχαν ξεχάσει εκεί και εκεί θα τα αφήσουμε».

Όπως είπε, τίποτα δεν έχει αλλάξει στον χώρο τους: «Δεν έχουμε φωτογραφίες τους στον τοίχο, ούτε τα πτυχία τους. Δεν το αντέχουμε. Υπάρχει μόνο μία φωτογραφία στο δωμάτιό τους. Περνάω απ’ έξω, πάω να φτιάξω πράγματα, αλλά όλα είναι όπως τα άφησαν».

«Για εμάς έχουν περάσει τρεις ώρες»

Κλείνοντας, περιέγραψε το βάρος του χρόνου που για την οικογένεια μοιάζει να έχει «παγώσει»: «Δεν μπορούμε να μιλάμε για τα κορίτσια σε παρελθόντα χρόνο. Κάθε μέρα είναι και πιο δύσκολο. Έχουν περάσει τρία χρόνια, αλλά για εμάς είναι σαν να έχουν περάσει τρεις ώρες».