Μέση Ανατολή: Κλιμακώνεται με χερσαίες επιχειρήσεις ο πόλεμος – Θα παραμείνουν οι ελληνικές φρεγάτες στην Κύπρο;

Τι εκτίμησε, μιλώντας στο CRETAONE 102,3, ο στρατηγικός αναλυτής Νίκος Λυγερός

Τη θέση ότι η εντατικοποίηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και η ταυτόχρονη προοπτική συμφωνίας με το Ιράν συνιστούν μια ενιαία στρατηγική του «ειρήνης μέσω ισχύος» διατύπωσε ο στρατηγικός αναλυτής και ακαδημαϊκός Νίκος Λυγερός, μιλώντας στο ραδιόφωνο του CRETAONE 102.3, επιχειρώντας να ερμηνεύσει τις πρόσφατες εξελίξεις και τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για την πορεία του πολέμου.

«Ειρήνη μέσω ισχύος» και όχι αντίφαση

Αφετηρία της ανάλυσής του αποτέλεσε το διάγγελμα του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μίλησε για «συντριπτικές νίκες» στο πεδίο των μαχών και προειδοποίησε για ακόμη σκληρότερα πλήγματα, σε συνδυασμό με τις τελευταίες του δηλώσεις όπου άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο επίτευξης συμφωνίας με το Ιράν.

Ο κ. Λυγερός, μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει καμία αντίφαση ανάμεσα στα δύο, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για μια συνειδητή στρατηγική που στηρίζεται στο δόγμα της «ειρήνης μέσω ισχύος», όπως αυτό είχε εφαρμοστεί ιστορικά από τον Ρόναλντ Ρίγκαν. Όπως ανέφερε, η άσκηση έντονης στρατιωτικής πίεσης αποτελεί προϋπόθεση για να οδηγηθεί ο αντίπαλος σε διαπραγματεύσεις, τονίζοντας ότι χωρίς εξαναγκασμό δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ειρήνη.

Στο πλαίσιο αυτό, ο αναλυτής περιέγραψε τη σύγκρουση ως μια διαδικασία που εξελίσσεται σε διακριτές φάσεις, υπογραμμίζοντας ότι η στρατιωτική κλιμάκωση δεν αναιρεί αλλά υπηρετεί τον τελικό διπλωματικό στόχο.

Η τρίτη φάση επιχειρήσεων και οι γεωστρατηγικοί στόχοι

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Πώς δροσιζόταν ένα κρητικό σπίτι πριν από το air condition – Τα «κόλπα» των παλιών

Ο κ. Λυγερός εκτίμησε ότι η σύγκρουση έχει ήδη εισέλθει στην τρίτη φάση, η οποία ενδέχεται να περιλαμβάνει χερσαίες επιχειρήσεις, πέραν των αεροπορικών πληγμάτων που έχουν προηγηθεί. Η φάση αυτή συνδέεται με την ανάγκη αντιμετώπισης κρίσιμων ζητημάτων, όπως το πυρηνικό πρόγραμμα και τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν, αλλά και το βαλλιστικό του πρόγραμμα.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη σημασία των Στενά του Ορμούζ, τα οποία χαρακτήρισε κομβικό σημείο για τη διεθνή ενεργειακή ασφάλεια. Όπως σημείωσε, η πιθανή ανάπτυξη δυνάμεων σε νησιά και παράκτιες περιοχές σχετίζεται άμεσα με την ιρανική στρατηγική πίεσης μέσω της απειλής αποκλεισμού της θαλάσσιας διόδου. Υπογράμμισε ότι χώρες όπως η Κίνα εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη συγκεκριμένη οδό, ενώ οι ΗΠΑ λειτουργούν κυρίως ως δύναμη διασφάλισης της σταθερότητας.

Παράλληλα, ανέδειξε τον ρόλο των χωρών του Κόλπου, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι οποίες, όπως είπε, έχουν κάθε λόγο να στηρίξουν την αμερικανική παρουσία, ακόμη και οικονομικά, καθώς διακυβεύεται άμεσα η σταθερότητα των οικονομιών τους.

Εσωτερικές ρωγμές στο Ιράν και ο ρόλος Ελλάδας – Κύπρου

Στρέφοντας το βλέμμα στο εσωτερικό του Ιράν, ο αναλυτής μίλησε για υπαρκτές ρωγμές στο καθεστώς, επισημαίνοντας τη διάκριση μεταξύ των Φρουρών της Επανάστασης και του τακτικού στρατού, ο οποίος όπως ανέφερε, θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να διαφοροποιηθεί. Τόνισε επίσης ότι η πραγματική εικόνα των επιχειρήσεων δεν είναι πλήρως ορατή διεθνώς, λόγω περιορισμένης πληροφόρησης, ενώ έκανε λόγο για χιλιάδες πλήγματα και εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις που δεν δημοσιοποιούνται.

Σε επίπεδο στρατηγικού στόχου, ξεκαθάρισε ότι δεν επιδιώκεται η επιβολή ενός δυτικού μοντέλου διακυβέρνησης, αλλά η απομάκρυνση του υφιστάμενου καθεστώτος και η εγκαθίδρυση ενός πιο σταθερού και λειτουργικού πλαισίου, ικανού να συμβάλει στη συνολική σταθεροποίηση της περιοχής και στην προώθηση πρωτοβουλιών όπως οι Συμφωνίες του Αβραάμ.

Θα παραμείνουν οι ελληνικές δυνάμεις στην Κύπρο

Κλείνοντας, αναφέρθηκε στον ρόλο της Ελλάδας και τη στρατιωτική της παρουσία στην Κύπρο, σημειώνοντας ότι ήδη υπάρχει ενεργή συμμετοχή μέσω ναυτικών δυνάμεων και εναλλαγής φρεγατών.

Τόνισε ότι η παρουσία αυτή δεν θα είναι προσωρινή, καθώς ακόμη και μετά το τέλος των συγκρούσεων θα απαιτηθεί μια μεταβατική περίοδος σταθεροποίησης, με την Ελλάδα να διατηρεί ενεργό ρόλο τόσο για την Κύπρο όσο και για τη συνολική ασφάλεια της περιοχής.