Μήπως δεν μας λείπουν οι άνθρωποι, αλλά το πώς νιώθαμε όταν ήμασταν μαζί τους;

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουμε να δούμε χρόνια και, παρ’ όλα αυτά, μια τυχαία ανάμνηση αρκεί για να μας φέρει ξανά κοντά τους

Ένα τραγούδι, ένας δρόμος, μια φράση που χρησιμοποιούσαν συχνά ή μια μυρωδιά μπορούν να μας μεταφέρουν σε μια περίοδο της ζωής μας που πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω.

Και τότε αναρωτιόμαστε: μας λείπει πραγματικά αυτός ο άνθρωπος ή μας λείπει ό,τι ζήσαμε μαζί του;

Ίσως η απάντηση να είναι και τα δύο. Ίσως, όμως, να μας λείπει και κάτι που δεν είχαμε καταλάβει όσο το ζούσαμε: ο τρόπος που αισθανόμασταν κοντά του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Σκάνδαλο με στημένους αγώνες στο μπάσκετ: Στη λίστα της δικογραφίας και τρία παιχνίδια με κρητικό ενδιαφέρον!

Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους νιώθαμε πιο αυθόρμητοι, πιο αστείοι, πιο τολμηροί ή απλώς περισσότερο ο εαυτός μας. Μαζί τους δεν χρειαζόταν να εξηγούμε κάθε σκέψη ούτε να αναρωτιόμαστε διαρκώς πώς φαινόμαστε.

Όταν αυτοί οι άνθρωποι απομακρύνονται, δεν χάνουμε μόνο μια παρουσία. Χάνουμε, έστω προσωρινά, και μια εκδοχή του εαυτού μας που υπήρχε μέσα σε εκείνη τη σχέση.

Γιατί ορισμένες σχέσεις δεν ξεχνιούνται ποτέ πραγματικά;

Δεν είναι όλες οι σχέσεις φτιαγμένες για να διαρκέσουν για πάντα. Κάποιες τελειώνουν επειδή αλλάζουν οι άνθρωποι. Άλλες επειδή οι συνθήκες δεν επιτρέπουν να συνεχιστούν. Κάποιες χάνονται μέσα στην απόσταση, στις διαφορετικές προτεραιότητες ή σε πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Και υπάρχουν κι εκείνες που τελειώνουν χωρίς μια ξεκάθαρη εξήγηση.

Το παράξενο είναι ότι συχνά οι σχέσεις που μας δυσκολεύουν περισσότερο να ξεπεράσουμε δεν είναι απαραίτητα εκείνες που κράτησαν περισσότερο. Μπορεί να είναι εκείνες που μας άφησαν με αναπάντητα ερωτήματα ή με την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό έμεινε στη μέση.

Ο νους μας επιστρέφει σε αυτές τις ιστορίες, προσπαθώντας να καταλάβει τι συνέβη και πώς θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά τα πράγματα.

Τι θα γινόταν αν είχαμε μιλήσει νωρίτερα; Αν είχαμε κάνει μια διαφορετική επιλογή; Αν είχαμε προσπαθήσει λίγο περισσότερο;

Αλλά οι υποθετικές εκδοχές του παρελθόντος δεν έχουν τέλος. Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να βρούμε τη μία τέλεια απάντηση, τόσο πιο εύκολα ξεχνάμε ότι μια σχέση δεν εξαρτάται ποτέ μόνο από έναν άνθρωπο.

Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας χωρίς να αναλαμβάνουμε ολόκληρη την ευθύνη για κάτι που χτίστηκε από δύο πλευρές.

Μας λείπει ο άνθρωπος ή η εποχή που αντιπροσώπευε;

Μερικές φορές, ένας άνθρωπος γίνεται άρρηκτα συνδεδεμένος με μια ολόκληρη περίοδο της ζωής μας.

Μια παλιά φιλία μπορεί να μας θυμίζει τα χρόνια που όλα έμοιαζαν πιθανά. Ένας πρώτος έρωτας μπορεί να μας επιστρέφει σε μια εποχή γεμάτη ενθουσιασμό και ανακαλύψεις. Ένας άνθρωπος που γνωρίσαμε σε μια δύσκολη περίοδο μπορεί να συμβολίζει την πρώτη φορά που νιώσαμε ότι κάποιος μας καταλαβαίνει πραγματικά.

Όταν νοσταλγούμε αυτούς τους ανθρώπους, ίσως νοσταλγούμε και τη ζωή όπως ήταν τότε.

Μπορεί να μας λείπει η ανεμελιά μας, ο ελεύθερος χρόνος μας, οι προσδοκίες που είχαμε ή η αίσθηση ότι δεν είχαν ακόμη κλείσει τόσες πόρτες μπροστά μας.

Με τον καιρό, η μνήμη έχει την τάση να κρατά ορισμένες στιγμές πιο έντονα από άλλες. Θυμόμαστε μια βόλτα, ένα γέλιο, μια αγκαλιά, αλλά μπορεί να ξεχνάμε τις δυσκολίες, τις διαφωνίες και τους λόγους που η σχέση άλλαξε.

Δεν σημαίνει ότι οι όμορφες αναμνήσεις είναι ψεύτικες. Σημαίνει ότι αποτελούν μόνο ένα μέρος της ιστορίας.

Γι’ αυτό, πριν αναζητήσουμε ξανά κάποιον από το παρελθόν, αξίζει να αναρωτηθούμε αν θέλουμε τον άνθρωπο που υπάρχει σήμερα ή αν προσπαθούμε να επιστρέψουμε σε μια εποχή που δεν μπορεί να ξαναγίνει ίδια.

Οι άνθρωποι που γνωρίζουν μια πλευρά μας που δεν δείχνουμε σε όλους

Ένας από τους λόγους που ορισμένες σχέσεις αφήνουν τόσο έντονο αποτύπωμα είναι ότι μέσα τους αισθανθήκαμε πραγματικά αποδεκτοί.

Υπάρχουν άνθρωποι μπροστά στους οποίους μπορούμε να είμαστε αστείοι χωρίς να φοβόμαστε ότι θα παρεξηγηθούμε, ευάλωτοι χωρίς να αισθανόμαστε αδύναμοι και σιωπηλοί χωρίς να χρειάζεται να γεμίζουμε κάθε κενό με λέξεις.

Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να είμαστε ενδιαφέροντες. Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε ότι αξίζουμε την προσοχή τους.

Αυτές οι σχέσεις μάς θυμίζουν πόσο σημαντικό είναι να μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς διαρκή αυτοέλεγχο.

Όταν τις χάνουμε, είναι φυσικό να μας λείπει αυτή η αίσθηση. Ειδικά όταν δυσκολευόμαστε να τη βρούμε σε άλλες σχέσεις ή όταν η καθημερινότητά μας έχει αλλάξει τόσο, ώστε να μην αναγνωρίζουμε εύκολα τον εαυτό μας.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι εκείνος ο άνθρωπος ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να μας κάνει να νιώθουμε έτσι.

Μπορεί να μας βοήθησε να ανακαλύψουμε μια πλευρά μας που υπήρχε ήδη. Και αυτή η πλευρά δεν εξαφανίστηκε επειδή η σχέση τελείωσε.

Χρειάζεται να επιστρέφουμε σε όσους μας λείπουν;

Όχι πάντα.

Μερικές φορές, η επανασύνδεση μπορεί να είναι όμορφη. Οι άνθρωποι αλλάζουν, ωριμάζουν και καταφέρνουν να συναντηθούν ξανά με έναν διαφορετικό τρόπο. Μια συζήτηση που δεν έγινε ποτέ μπορεί να προσφέρει κατανόηση ή να κλείσει έναν κύκλο.

Άλλες φορές, όμως, η επιστροφή μάς φέρνει αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα που δεν ταιριάζει με την ανάμνησή μας.

Ο άνθρωπος που θυμόμαστε μπορεί να έχει αλλάξει. Μπορεί να έχουμε αλλάξει κι εμείς. Και μπορεί αυτό που κάποτε λειτουργούσε για εμάς να μην έχει πλέον θέση στη ζωή μας.

Το ότι μας λείπει κάποιος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να βρίσκεται ξανά δίπλα μας. Η νοσταλγία δεν είναι πάντα οδηγία για δράση. Μερικές φορές είναι απλώς ένας τρόπος να καταλάβουμε τι είχε σημασία για εμάς.

Μπορούμε να αγαπάμε όσα ζήσαμε και ταυτόχρονα να αποδεχόμαστε ότι δεν χρειάζεται να τα ξαναζήσουμε.

Μπορούμε να ξαναβρούμε αυτό που μας λείπει;

Ίσως το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε τι ακριβώς αναζητούμε.

Μας λείπει η οικειότητα; Η αίσθηση ότι κάποιος μάς γνωρίζει πραγματικά; Οι αυθόρμητες συζητήσεις; Η περιπέτεια; Η ασφάλεια; Ή μήπως μας λείπει το γεγονός ότι κάποτε αισθανόμασταν διαφορετικά για τον εαυτό μας και τη ζωή;

Αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να μας βοηθήσουν να ξεχωρίσουμε τον άνθρωπο από όσα συμβόλιζε για εμάς.

Και ίσως τότε ανακαλύψουμε ότι κάποια από αυτά που αναζητούμε μπορούν να επιστρέψουν με άλλους τρόπους. Μέσα από νέες φιλίες, διαφορετικές εμπειρίες, ουσιαστικές συζητήσεις ή μέσα από μια πιο ειλικρινή σχέση με τον εαυτό μας.

Δεν χρειάζεται κάθε άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή μας να παραμείνει σε αυτή για να έχει αξία η παρουσία του.

Κάποιοι μας μαθαίνουν να εμπιστευόμαστε. Άλλοι μας δείχνουν τι δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε. Κάποιοι μάς κάνουν να γελάμε με έναν τρόπο που δεν είχαμε γνωρίσει μέχρι τότε. Και άλλοι μας βοηθούν να καταλάβουμε ποιοι είμαστε όταν αισθανόμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

Όλα αυτά αποτελούν μέρος της ιστορίας μας.

Ίσως τελικά να μη χρειάζεται να ξεχάσουμε

Μας έχουν μάθει συχνά ότι για να προχωρήσουμε πρέπει να ξεχάσουμε. Να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε, να διαγράψουμε τις αναμνήσεις και να πάψουμε να αισθανόμαστε οτιδήποτε μας συνδέει με το παρελθόν.

Όμως, το να προχωράμε δεν σημαίνει ότι πρέπει να ακυρώνουμε όσα ζήσαμε.

Μπορούμε να αποδεχτούμε ότι ένας άνθρωπος υπήρξε σημαντικός, ότι μας άλλαξε και ότι θα έχει πάντα μια θέση στην προσωπική μας ιστορία, χωρίς αυτό να καθορίζει το μέλλον μας.

Και ίσως κάποια στιγμή, όταν τον θυμόμαστε, να μην αισθανόμαστε πια μόνο την απουσία του. Ίσως να μπορούμε να χαμογελάμε για όσα μοιραστήκαμε, χωρίς να αισθανόμαστε ότι πρέπει να επιστρέψουμε εκεί.

Γιατί μερικές φορές δεν μας λείπουν μόνο οι άνθρωποι που χάσαμε.

Μας λείπει η αίσθηση ότι κάπου, κάποτε, ήμασταν ακριβώς εκεί που θέλαμε να είμαστε.

Και αυτό που αξίζει να ανακαλύψουμε είναι πώς μπορούμε να νιώσουμε ξανά έτσι, ακόμη κι αν η ζωή μας έχει αλλάξει.