Ντίνος Ηλιόπουλος: Το βίντεο-αφιέρωμα της Finos Film για τα 25 χρόνια από τον θάνατό του – «Ήταν πολλά περισσότερα από ένας καλός κωμικός ηθοποιός»

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ήταν αναμφίβολα ένας από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες που έχουν περάσει από την χώρα μας. Η συμμετοχή του σε δεκάδες ταινίες την περίοδο της χρυσής εποχής του κινηματογράφου στην Ελλάδα, έχει δώσει τη δυνατότητα σε μεγαλύτερους αλλά και νεότερους ανθρώπους, να απολαμβάνουν μέχρι και σήμερα, 25 χρόνια μετά το θάνατό του, το τεράστιο ταλέντο του. Ο αείμνηστος ηθοποιός έφυγε από τη ζωή στις 4 Ιουνίου του 2001, σε ηλικία 87 ετών.

Η Finos Film θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη του, δημοσίευσε την Πέμπτη 4 Ιουνίου ένα αφιερωματικό βίντεο, με αφορμή την συμπλήρωση 25 ετών, από την ημέρα που άφησε την τελευταία του πνοή.

«Ακόμα και στο τέλος, παρέμεινε ο ίδιος»

Στο βίντεο, το οποίο αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βλέπουμε διάφορα αποσπάσματα από ταινίες στις οποίες είχε συμμετάσχει ο Ντίνος Ηλιόπουλος, με μεγάλη επιτυχία.

Η εταιρεία παραγωγής ταινιών, στη λεζάντα του post της αναφέρει πως: «Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ήταν πολλά περισσότερα από ένας καλός κωμικός ηθοποιός. Ήταν ένας πολύπλευρος καλλιτέχνης, που ισορροπούσε μεταξύ σκηνής και αέρα όταν αποφάσιζε να χορέψει, που τολμούσε να ερμηνεύσει δύσκολους και απαιτητικούς δραματικούς ρόλους που λίγοι γνωρίζουν, αλλά προπάντων ήταν ένας αξιοπρεπής άνθρωπος με μια πυξίδα ηθικής και σεβασμού που δύσκολα συναντάς.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Θεσσαλονίκη: Φίδι έκανε βόλτες στο κέντρο της πόλης! (βίντεο)

Το πάθος του ήταν το είδος του μιούζικαλ και εκεί πραγματικά διέπρεψε σε βαθμό που τον αποκάλεσαν “Φρεντ Αστέρ της Ελλάδας”. Εκείνος, όμως, με την μετριοπάθεια που τον χαρακτήριζε, είχε πει “είναι ιεροσυλία να με αποκαλούν χορευτή και να με συγκρίνουν με τον Φρεντ Αστέρ, έναν καλλιτέχνη αέρινο και μοναδικό. Εγώ απλώς έχω έναν έμφυτο ρυθμό. Τίποτα άλλο”.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ευτύχισε να ζήσει 86 χρόνια, να αποκτήσει τα δικά του “αστεράκια” – την Εβίτα και τη Χίλντα – μαζί με τρία εγγόνια. Έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα το 2001 και κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Ακόμα και στο τέλος, παρέμεινε ο ίδιος, αφήνοντας ένα μικρό μήνυμα στο μνήμα του: “Με συγχωρείτε κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ”. Πάντα στην καρδιά μας Ντίνο».