Ο ηθοποιός που αυτοκτόνησε και έκαναν τραγούδι Μικρούτσικος και Παπακωνσταντίνου

Ποιος ήταν ο Νίκος Σκυλοδήμος, ο ηθοποιός του Ελεύθερου Θεάτρου που η αυτοκτονία έγινε το τραγούδι «Γενέθλια ’86» του Μικρούτσικου και του Τριπολίτη

Γενέθλια κι αγόρασα σκοινί, τον κόμπο μου τον έχω φτιάξει πρόχειρα. Παραληρώντας πάνω στο σκαμνί, στον τελευταίο ρόλο του αυτόχειρα…». Οι πρώτοι αυτοί στίχοι του Κώστα Τριπολίτη, σε συνδυασμό με τη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και τη φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, σε βάζουν αμέσως σε ένα σκοτεινό κλίμα.

Είναι το τραγούδι «Γενέθλια ’86» που περιλαμβάνεται στο εξαιρετικό δίσκο «Όλα από χέρι καμένα» του 1988. Ένα κομμάτι που παρότι δεν κέρδισε τη δημοφιλία άλλων τραγουδιών του δίσκου, όμως κρύβει πίσω του μια πραγματική και τραγική ιστορία.

«Πίσω μου, τίποτα, τίποτα στο μέλλον. Μονάχα η κηδεία των ψηλών καπέλων…».

Ο «ήρωας» του κομματιού

Παρότι δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ επίσημα, όλα δείχνουν ότι το κεντρικό πρόσωπο στους στίχους του Τριπολίτη, είναι ο ηθοποιός Νίκος Σκυλοδήμος. Στα 38 του χρόνια, έβαλε τέλος στη ζωή του, αυτοκτονώντας στο πατρικό του σπίτι. Το 1986, ανήμερα των γενεθλίων του…

Ποιος ήταν ο Νίκος Σκυλοδήμος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Πένθος στο Λασίθι για τον χαμό του αγαπητού Γιώργου Κριτσωτάκη

Ο Νίκος Σκυλοδήμος έδωσε τέλος στη ζωή του στις 18 Μαΐου του 1986 όταν κρεμάστηκε στην κουζίνα του σπιτιού του, στην οδό Αχαρνών, με ένα καλώδιο από ηλεκτρικό σίδερο. Τον βρήκε η μητέρα του, την οποία νωρίτερα είχε διώξει από το σπίτι ζητώντας της να λείψει καθώς ήθελε να συγκεντρωθεί για να γράψει.

Δίπλα του βρέθηκε το τελευταίο του σημείωμα. «Συγχωρέστε με… καλό σας ταξίδι. Τέλος του παιχνιδιού. Δεν φταίει κανείς, η φαντασία μου… μονάχα. Να σας ζήσει το θείο βρέφος» έγραφε. «Ελπίζω με τις πρώτες τις βροχές, να ξεχαστώ κι εγώ και το σημείωμα» έγραψε ο Κώστας Τριπολίτης.

Ο Σκυλοδήμος ήταν από τις πιο ιδιαίτερες και χαρισματικές παρουσίες του θεάτρου της γενιάς του. Μάλιστα έδωσε το παρών στην εξέγερση του Πολυτεχνείου όπου ήταν παρών και κατά την εισβολή του άρματος μάχης.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του «Ελεύθερου Θεάτρου» στις αρχές της δεκαετίας του 1970, μέσα στη Χούντα, μαζί με άλλους νέους τότε ηθοποιούς όπως η Υβόννη Μαλτέζου, η Αννέτα Μιχαλιτσιάνου, ο Κώστας Αρζόγλου, ο Μηνάς Χατζησάββας, ο Δημήτρης Καμπερίδης, ο Γιώργος Κοτανίδης κ.α. Όταν στα μέσα της ίδια δεκαετίας το Ελεύθερο Θέατρο ολοκλήρωσε τον κύκλο του (μετονομάστηκε σε Ελεύθερη Σκηνή και υπήρξε διάσπαση) θα αρχίσει την συνεργασία του με την Θεατρική Λέσχη Βόλου, όπου θα αναδειχτεί σε καλλιτεχνικό υπεύθυνο, μέχρι και το τέλος της ζωής του.

Η «τρέλα» του σανιδιού

Την επόμενη του θανάτου του, οι εφημερίδες έγραφαν για τον ευαίσθητο ηθοποιό του φανταστικού. Εκείνον που «είχε την “αρρώστια” εκείνων που η κοινωνία των λογικών αποκαλεί “ευαίσθητο νευρικό σύστημα” και που κατά καιρούς έχουν το όνομα του Περικλή Γιαννόπουλου, του Κώστα Καρυωτάκη, του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη ή του Γιώργου Μακρή» όπως έγραψε χαρακτηριστικά η εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 19ης Μαΐου.

Γενέθλια ’86: Οι στίχοι του Κ. Τριπολίτη

Γενέθλια κι αγόρασα σκοινί
Τον κόμπο μου τον έχω φτιάξει πρόχειρα
Παραληρώντας πάνω στο σκαμνί
Στον τελευταίο ρόλο του αυτόχειρα
Πίσω μου τίποτα τίποτα στο μέλλον
Μονάχα η κηδεία των ψηλών καπέλων
Γενέθλια και φτύνω τισ ευχέσ
Σοκολατάκια στήνω για ικρίωμα
Ελπίζω με τις πρώτες τις βροχές
Να ξεχαστώ κι εγώ και το σημείωμα
Πίσω μου τίποτα τίποτα στο μέλλον
Μονάχα η κηδεία των ψηλών καπέλων

reader.gr