Αντίκρισαν ένα φίδι – αρχικά θεωρήθηκε ότι πρόκειται για οχιά – να προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα σκαλοπάτια όπου είχε φωλιάσει

Μια παράξενη συνάντηση περίμενε όσους περνούσαν από τα Ενετικά τείχη του Ηρακλείου, σήμερα το πρωί.

Η εμφάνιση του ερπετού προκάλεσε έκπληξη και το ερώτημα πώς κατέληξε στο σημείο, με κάποιους να υποθέτουν ότι ίσως κάποιος που το είχε ως «κατοικίδιο» το εγκατέλειψε εκεί.

Μετά από επικοινωνία του Cretaone με τον κ. Ηλία Νικολάου, μέλος της Ελληνικής Ερπετολογικής Εταιρείας, καθώς και βάσει παρατηρήσεων αναγνωστών, διαπιστώθηκε ότι το φίδι ανήκει στο είδος αγιόφιδο (Telescopus fallax), γνωστό επίσης ως Ξυλόδρωπης, Φιδάκι της Παναγίας, Σταυρόφιδο ή Γατόφιδο.

Το κρητικό υποείδος (pallidus) παρουσιάζει μεγάλη ποικιλομορφία με μικρές, αραιές κηλίδες και χρωματισμούς που κυμαίνονται από σκούρο καφέ μέχρι ανοιχτό κίτρινο. Συνήθως ζει σε βραχώδεις και δασώδεις περιοχές και είναι ψυχρόφιλο. Θεωρείται ιδιαίτερα ωφέλιμο είδος, καθώς τρέφεται με τρωκτικά και σαύρες.

Σύμφωνα με τον κ. Νικολάου, τα αγιόφιδα είναι δηλητηριώδη αλλά όχι επικίνδυνα για τον άνθρωπο. Πρόκειται για οπισθόγλυφα φίδια, δηλαδή διαθέτουν δόντια στο πίσω μέρος του στόματος, με αυλάκωση από την οποία διοχετεύονται αργά οι τοξίνες. Λόγω της θέσης των δοντιών, η έγχυση δηλητηρίου στον άνθρωπο είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Τα δαγκώματα συμβαίνουν κυρίως όταν το φίδι συλλαμβάνεται από ερευνητές και μέχρι σήμερα δεν έχει καταγραφεί κανένα περιστατικό δηλητηρίασης ή συστημικών συμπτωμάτων σε άνθρωπο.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι στην Κρήτη και στη Ρόδο δεν υπάρχει κανένα καταγεγραμμένο είδος οχιάς.

Μύθοι και πραγματικότητα

Το είδος συνδέεται με τη γνωστή παράδοση των «φιδιών της Παναγίας» στην Κεφαλονιά τον Δεκαπενταύγουστο, όπου πιστοί τα πιάνουν με γυμνά χέρια. Σύμφωνα με τον τοπικό μύθο, τα φίδια εμφανίζονται στις εικόνες της εκκλησίας ως θαύμα, ότι δεν ταυτοποιούνται επιστημονικά και ότι φέρουν σχήμα σταυρού στο κεφάλι ή στη γλώσσα.

Στην πραγματικότητα:

το είδος είναι γνωστό στην επιστήμη από το 1831,

έχει μεγάλη εξάπλωση στα Βαλκάνια, τη Μικρά Ασία, τον Λεβάντα και τον Καύκασο,

τα φίδια συλλέγονται από ντόπιους πριν από την έναρξη της παράδοσης,

δεν φέρουν πραγματικό, σαφές «σχήμα σταυρού».