ΟΠΕΚΕΠΕ: Από τον Σεπτέμβριο η δικογραφία έρχεται, αλλά ακόμη να φτάσει – Τα ερωτήματα

Ένα από τα θέματα που κυριαρχούν στα πηγαδάκια της Βουλής είναι η τύχη της δεύτερης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Τι πραγματικά συμβαίνει με τον «επιπρόσθετο φάκελο» που – όπως διατείνονται ορισμένοι – θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του πολιτικού σκηνικού; Ή μήπως τελικά πρόκειται για πυροτέχνημα με ηχηρά ονόματα βουλευτών και υπουργών που πετιούνται στον αέρα περισσότερο για να προκαλέσουν θόρυβο, παρά για να παραγάγουν ουσία;

Όπως σχολιάζεται χαρακτηριστικά στα πηγαδάκια: ακούμε για δεύτερη δικογραφία από τον Σεπτέμβρη και έχουμε φτάσει ήδη στον Γενάρη.

Όσο περνά ο καιρός, το σίγουρο είναι ότι κυβερνητικοί βουλευτές από αγροτοκτηνοτροφικούς νόμους της χώρας και πρώην υπουργοί /υφυπουργοί που σχετίζονται με την υπόθεση, εμφανίζονται αισθητά πιο ήρεμοι απ’ ό,τι πριν από λίγους μήνες. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ηράκλειο: Tροχαίο με μαθήτρια έξω από το Πρότυπο σχολείο – Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο

Οι νομικές καθυστερήσεις σε τέτοιου τύπου υποθέσεις συνήθως δείχνουν δύο πράγματα λένε όσοι έχουν τριβή με τα νομικά: είτε ότι υπάρχει τεράστιος όγκος υλικού που ελέγχεται σχολαστικά, είτε – και αυτό ακούγεται ολοένα πιο συχνά – ότι η δεύτερη δικογραφία, επί της ουσίας, «δεν δένει». Όπως, άλλωστε, πολλοί θεωρούν ότι δεν «δένει» ούτε η πρώτη.

Και αυτό γιατί όπως, λένε λείπει η λεγόμενη «καραμπινάτη» εμπλοκή πολιτικού προσώπου –πόσο μάλλον υπουργού– αφού αυτή προϋποθέτει κάτι πολύ συγκεκριμένο: ρητή και αποδείξιμη εντολή προς υπηρεσιακό παράγοντα για παραβίαση του νόμου και απόδειξη τελικής παραβίασης. Όχι υπαινιγμούς, όχι φήμες, όχι «μεταφέραμε ότι άκουσα».

«Για να έχουμε αδίκημα πρέπει να υπάρχει σαφής στοιχειοθέτηση: ο Α πήρε τον Β, του ζήτησε το Γ –που είναι παράνομο– και ο Β το εκτέλεσε κατόπιν παρέμβασης του Α και αυτό να αποδεικνύεται».

Αυτός είναι ο βασικός νομικός κανόνας σε κάθε στοιχειοθετημένη υπόθεση. Και, σύμφωνα με όσους γνωρίζουν καλά τη δικογραφία, μέσα στις περίπου 3.000 σελίδες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κάτι τέτοιο δεν προκύπτει.

Είναι άλλωστε κοινό μυστικό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι παρά το πολιτικό θόρυβο της εξεταστικής που σπάει τα κοντέρ της τηλεθέασης, αποκαλύπτεται ένα διαχρονικό σύστημα «δοσοληψίας» που αφορά όλους όσοι κυβέρνησαν με τα κομματικά τους ακροατήρια με αλισβερίσια και ταξίματα, ωστόσο δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί κατηγορία επειδή ένας «γαλάζιος» ή πρώην «πράσινος» κομματάρχης επικαλείται ονόματα υπουργών για να πουλήσει εκδούλευση – πόσο μάλλον όταν, μέχρι στιγμής, δεν έχει προκύψει εις βάρος του κάτι παράνομο.

Μιλάνε μόνο στο WhatsApp

Ήδη από την πρώτη ημέρα άφιξης της δικογραφίας, όλοι οι βουλευτές της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας άρχιζαν να «χτενίζουν» καρέ καρέ κάθε λέξη που ενδεχομένως ειπώθηκε προς ψηφοφόρους: αν σε κάποια φάση –κατά τη διάρκεια της έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ή λίγο νωρίτερα– ειπώθηκε κάτι επιλήψιμο, αν κάποια φράση «εν τη ρύμη του λόγου» θα μπορούσε να εκληφθεί ως παρέμβαση και, κυρίως, αν μπορεί να στοιχειοθετήσει παράνομη πράξη που να φέρει πολιτικό πρόσωπο στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Άλλωστε είναι κοινό μυστικό πλέον πως όταν είναι να ειπωθεί κάτι σε προσωπικό επίπεδο βουλευτές και όχι μόνο της πλειοψηφίας επιλέγουν να μιλάνε μόνο στην εφαρμογή WhatsApp και όχι στο δίκτυο της κινητής τους τηλεφωνίας.

Στα κυβερνητικά πηγαδάκια, ωστόσο, η εικόνα που μεταφέρεται είναι σαφώς πιο χαλαρή. Ακόμη και αν υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις –και αυτές, όπως λένε, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού– η εκτίμηση είναι ότι στη χειρότερη εκδοχή το νομικό αποτύπωμα θα εξαντλούνταν σε διερεύνηση για απόπειρα ηθικής αυτουργίας σε μη σύννομη πράξη βουλευτή.

«…Είπε ο Α γαλάζιος βουλευτής να ελεγχθεί γιατί δεν έχει πληρωθεί ακόμη ο Β αγρότης…».

Ακόμη κι αυτό, όμως, σύμφωνα με όσα συζητούνται στα «γαλάζια» πηγαδάκια, δεν προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Και αυτό γιατί μια σοβαρή εισαγγελική έρευνα δεν στηρίζεται σε γενικόλογες παρεμβάσεις, αλλά απαιτεί αποδεικτικά στοιχεία: σαφή εντολή, συγκεκριμένη πράξη και αιτιώδη σύνδεση με παραβίαση του νόμου.

«Το μόνο κόστος που μετράμε είναι ο θόρυβος. Πολιτικά, ναι. Ουσιαστικά, μηδέν», σχολιάζει χαρακτηριστικά βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας από την περιφέρεια, συνοψίζοντας το κλίμα που επικρατεί εντός της ΚΟ.

Φόβος να μη «σκάσει» η υπόθεση λόγω αποσβεστικής προθεσμίας

Εδώ, όμως, γεννάται μια εύλογη απορία, στην οποία προς το παρόν μπορούν να δοθούν μόνο ερμηνείες: γιατί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επέλεξε να διαβιβάσει στη Βουλή μια δικογραφία που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, δεν είναι πλήρως «δεμένη»;

Η απάντηση που κυκλοφορεί στα κοινοβουλευτικά πηγαδάκια είναι ότι η σπουδή αυτή ενδέχεται να σχετίζεται με τον φόβο της αποσβεστικής προθεσμίας. Με άλλα λόγια, ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θέλησε να προλάβει τυχόν παραγραφή ή αποδυνάμωση ποινικών αξιώσεων για πολιτικά πρόσωπα που κατονομάζονται, ακόμη κι αν το αποδεικτικό υλικό δεν είχε φτάσει στο σημείο της πλήρους στοιχειοθέτησης.

Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, η επιλογή ήταν συνειδητή: να σταλεί ένας πρώτος φάκελος στη Βουλή με το μήνυμα «εδώ υπάρχει πρόβλημα», και να επιχειρηθεί η ενίσχυσή του σε δεύτερο χρόνο. Ένα σχήμα που μπορεί να εξηγεί γιατί η δικογραφία αφήνει περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντά.

Την ίδια ώρα, όμως, άτυπα και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, φαίνεται να έχει ξεκινήσει και ένας χαμηλόφωνος «πόλεμος» απέναντι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Όχι τόσο για την έρευνα καθαυτή, όσο για τα κίνητρα και τον τρόπο με τον οποίο επιλέχθηκε να κατονομαστούν πρακτικές που, όπως υποστηρίζεται από κυβερνητικής πλευράς, ήταν διαχρονικές και διακομματικές και να αγοραστεί εύκολα το αφήγημα «Βάρρα και Τυχεροπουλου»

Και αυτό, λένε έμπειροι κοινοβουλευτικοί, άνοιξε έναν κύκλο καχυποψίας: όχι μόνο για το εάν «θα δέσει» τελικά η υπόθεση, αλλά και για το γιατί επιλέχθηκε να ανοίξει με τέτοια ταχύτητα και τόσο έντονο πολιτικό αποτύπωμα, κρίνοντας ακόμα και τα πιθανά κίνητρα της Ευρωπαίας Εισαγγελέως.

Θα προλάβει η Κοβέσι;

Το μόνο βέβαιο, μέχρι στιγμής, είναι ότι η δεύτερη δικογραφία αργεί. Και η καθυστέρηση αυτή γεννά πολλαπλές αναγνώσεις. Σε κάθε περίπτωση, όσο ο χρόνος περνά χωρίς νέο φάκελο, τόσο ενισχύεται εκείνη η εκτίμηση που ακούγεται ολοένα και πιο συχνά στα κοινοβουλευτικά πηγαδάκια: ότι νομικά επιλήψιμο, χειροπιαστό και επαρκώς δεμένο για να οδηγήσει σε δίκη και καταδίκη, δεν φαίνεται –τουλάχιστον μέχρι τώρα– να προκύπτει από τις νόμιμες επισυνδέσεις που έχει στα χέρια της η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Η πολιτική σκόνη, αντίθετα, σηκώνεται εύκολα. Αλλά άλλο η σκόνη κι άλλο το αποδεικτικό υλικό. Και όσο αυτό δεν κατατίθεται, η υπόθεση κινείται σε μια γκρίζα ζώνη, όπου ο θόρυβος προηγείται της ουσίας και το αφήγημα τρέχει πιο γρήγορα από τα στοιχεία.

Το μεγάλο ερωτηματικό παραμένει ανοιχτό: αν και πότε θα υπάρξει δεύτερη δικογραφία που θα σταθεί στο ύψος των προσδοκιών που η ίδια η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δημιούργησε. Και αν αυτή θα προλάβει να φτάσει τελικά στη Βουλή πριν η Λάουρα Κοβέσι ολοκληρώσει τη θητεία της στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.