Παλιές «συνήθειες», νέες νοσηρότητες: Όταν το «φακελάκι» στα νοσοκομεία του Ηρακλείου… σερβίρεται ως επιτάχυνση

Το παράλληλο σύστημα της δημόσιας υγείας, οι απροκάλυπτες «υποδείξεις» από το ηλικιακά μεγαλύτερο προσωπικό και η φωτεινή εξαίρεση ενός νέου γιατρού που θύμισε τι σημαίνει λειτουργός

Στα χαρτιά, η πρόσβαση στη δημόσια υγεία είναι δωρεάν και η σειρά προτεραιότητας στα χειρουργεία καθορίζεται αυστηρά από την σοβαρότητα του κάθε περιστατικού. Στην πράξη όμως -και ειδικότερα σε διαδρόμους δημόσιου νοσηλευτικού ιδρύματος του Ηρακλείου- ορισμένοι συνεχίζουν να κινούνται με τους δικούς τους, παρωχημένους και βαθιά διάβρωμένους κανόνες.

«Εφόσον θέλετε να ανεβείτε στη λίστα προτεραιότητας, κάντε κάτι». Η ατάκα αυτή δεν ακούστηκε ψιθυριστά σε κάποιο σκοτεινό γωνιακό γραφείο, ούτε ειπώθηκε μία μόνο φορά. Ακούστηκε απροκάλυπτα, ως μια φιλική… «συμβουλή» προς τους συγγενείς ενός ηλικιωμένου ασθενούς, τόσο από γιατρούς που θεωρούν το χειρουργικό τραπέζι τσιφλίκι τους, όσο και από λοιπό προσωπικό που φαίνεται να λειτουργεί ως «πλασιέ» της επίσπευσης ή που απλά γνωρίζει και ανέχεται την εν λόγω κατάσταση.

Η τακτική είναι γνωστή άλλωστε. Η αναμονή, το άγχος της οικογένειας και η ευάλωτη θέση του ασθενούς επιστρατεύονται για να καλλιεργήσουν το κατάλληλο έδαφος. Το «φακελάκι» δεν ζητείται ευθέως ως εκβιασμός, αλλά πλασάρεται ως απαραίτητο «καύσιμο» για να πάρει μπρος η γραφειοκρατία της υγείας.

Η ειρωνεία της τύχης και η αληθινή ελπίδα

Η πραγματική ειρωνεία της ιστορίας, όμως, αποκαλύφθηκε την ημέρα της επέμβασης. Το χειρουργείο του ηλικιωμένου άνδρα δεν το πραγματοποίησε κανένας από τους «πρόθυμους» να εισπράξουν. Την ευθύνη ανέλαβε ένας νεαρός γιατρός, ο οποίος όχι μόνο δεν απαίτησε ούτε υπονόησε το παραμικρό, αλλά στάθηκε πάνω από τον ασθενή με απόλυτο επαγγελματισμό, συνέπεια και ουσιαστικό ανθρώπινο ενδιαφέρον.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Στο «μικροσκόπιο» του Ελληνικού Στρατού προηγμένα οπλικά συστήματα από την Ισπανία

Αυτή η εικόνα συμπυκνώνει ολόκληρη την τραγωδία και ταυτόχρονα την ελπίδα του ΕΣΥ. Από τη μία πλευρά, μια παλιά φρουρά εθισμένη στη συναλλαγή, που αρνείται να καταλάβει ότι η εποχή της ατιμωρησίας τελειώνει. Από την άλλη, μια νέα γενιά επιστημόνων που παλεύει με αξιοπρέπεια, τιμώντας τον όρκο της και κρατώντας όρθιο το σύστημα υγείας χωρίς ανταλλάγματα.

Ελπίδα αναμφίβολα υπάρχει. Όσο όμως η σήψη παραμένει ριζωμένη στους διαδρόμους και η ανοχή συνεχίζεται, οι φωτεινές εξαιρέσεις θα κινδυνεύουν πάντα να επισκιάζονται από τη σκοτεινή κανονικότητα του «φακέλου». Και αυτό είναι ένα μικρόβιο που καμία αντιβίωση δεν μπορεί να θεραπεύσει, αν δεν σπάσει πρώτα η σιωπή.