Πανσέληνος Αυγούστου 2025: Φώτισε τον ουρανό απόψε το φεγγάρι του Οξύρρυγχου (Φωτογραφίες)

Η αυγουστιάτικη πανσέληνος θα βρεθεί σύντομα στην πλήρη φάση της

Η πανσέληνος του Αυγούστου για το 2025 ολοκληρώνεται απόψε και είναι γνωστή και ως το «φεγγάρι του Οξύρρυγχου».

Μετά τη δύση του ηλίου, κοιτώντας προς τα νοτιοανατολικά, θα διακρίνουμε στον έναστρο ουρανό την ανατολή του «Φεγγαριού του Οξύρρυγχου».

Η αυγουστιάτικη πανσέληνος θα βρεθεί σύντομα στην πλήρη φάση της, όπως επιβεβαιώνει και η NASA.

Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί ότι το υπουργείο πολιτισμού έχει ανακοινώσει διάφορες εκδηλώσεις, καθώς και χώρους που θα παραμείνουν ανοιχτοί, ώστε να μπορέσει το κοινό να απολαύσει το αυγουστιάτικο ολόγιομο φεγγάρι.

Τι είναι το «Φεγγάρι του Οξύρρυγχου»

Η πανσέληνος του Αυγούστου ονομάζεται και «Φεγγάρι του Οξύρρυγχου» λόγω των ιθαγενών της Αμερικής οι οποίοι τέτοια μέρα ψάρευαν το συγκεκριμένο ψάρι – γνωστό και ως μουρούνα.

(ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Κλήδονας στο Ηράκλειο: Από τις φωτιές του Αϊ-Γιάννη στην παράδοση του… σήμερα! – Δείτε βίντεο και φωτογραφίες

Τι είναι ο Οξύρρυγχος

Οι οξυρρυγχίδες, κοινώς μουρούνες, είναι οικογένεια ψαριών με παγκόσμια γεωγραφική εξάπλωση που περιλαμβάνει κυρίως τους οξύρρυγχους, τους ούσους, τους σκαφίρρυγχους, καθώς και τους ψευδοσκαφίρρυγχους που υπολογίζονται συνολικά σε 25 διαφορετικά είδη.

Κατά τη σύγχρονη ταξινόμηση, οι δύο πρώτοι και οι δύο επόμενοι αποτελούν επιμέρους υπο-οικογένειες, των οξυρρυγχίνων και των σκαφιρρυγχίνων.

Πρόκειται για οικογένεια ψαριών από τα μεγαλύτερα του γλυκού νερού (1-2 μέτρα), φθάνοντας και τα 900 κιλά κατ’ άτομο. Είναι ψάρια ανάδρομα, ωοτόκα, ιδιαίτερα μακρόβια, καλούμενα και «ψάρια μαθουσάλες» χαρακτηριζόμενα, ως πρωτόγονα ψάρια. Δεν κατάφεραν όμως, να προσαρμοστούν στον ανταγωνισμό της επιβίωσης. Πολλά είδη της οικογένειας αυτής βρίσκονται και σήμερα στο στάδιο της εξαφάνισης.

Τέτοιου είδους ψάρια απαντώνται στο Βόρειο Ημισφαίριο, στη Μαύρη Θάλασσα, σε εκβολές ποταμών της Ευρώπης, Ασίας και Βορείου Αμερικής, αλλά και στη Μεσόγειο και το Β. Αιγαίο Πέλαγος (περιορισμένα). Επιβιώνουν σε γλυκά, υφάλμυρα και θαλάσσια ύδατα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI

Το κόκκινο φεγγάρι του Αυγούστου

Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, και ιδίως τον Αύγουστο, η Σελήνη φαίνεται μεγαλύτερη από ότι τους υπόλοιπους. Συχνά δε, παίρνει μια πιο βαθιά και κόκκινη απόχρωση.

Αυτό συμβαίνει διότι αυτή την περίοδο, η θέση της Σελήνης είναι χαμηλά στον ορίζοντας και έτσι το φως διαθλάται, με αποτέλεσμα να έχει μια σκούρα απόχρωση. Το φαινόμενο αυτό είναι ακόμα πιο έντονο κατά την ανατολή του φεγγαριού, η οποία συμβαίνει περίπου την ίδια στιγμή με τη Δύση του Ηλίου.

Μύθοι γύρω από την πανσέληνο του Αυγούστου

Η πανσέληνος του τελευταίου μήνα του καλοκαιριού φαίνεται να είναι μεγαλύτερη, αλλά και πιο λαμπερή. Αυτό ωστόσο που συμβαίνει είναι ότι τους θερινούς μήνες ο Ήλιος βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της ετήσιας φαινομενικής τροχιάς του στον ουρανό.

(ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

«Σεληνιασμός»

Ο μύθος για την πανσέληνο του Αυγούστου δεν είναι ο μοναδικός. Υπάρχουν και άλλοι μύθοι που έχουν καλλιεργηθεί κατά καιρούς στους διάφορους λαούς, μεταξύ των οποίων η σύνδεση της έξαρσης της «τρέλας» τη μέρα της πανσελήνου, εξ ου και η λέξη «σεληνιασμός». Αλλά υπάρχει και μία σύνδεσή του φεγγαριού με την επιληψία.

Παρόλα αυτά, στατιστικές μελέτες που έγιναν επανειλημμένα και έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά (Annals of Emergency Medicine, Journal of Emergency Nursing, Journal of Toxicology and Psychological Report) αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως σχέση ανάμεσα στη συμπεριφορά του ανθρώπου και στην πανσέληνο.

Μύθος είναι, επίσης, ότι τη μέρα της πανσελήνου γεννιούνται περισσότερα παιδιά ή ότι υπάρχουν περισσότερα ατυχήματα. Ένας άλλος μύθος αφορά τον χρωματισμό της πανσελήνου που ορισμένοι τον θέλουν μερικές φορές να είναι «μπλε». Κάτω από ορισμένες σπάνιες συνθήκες πράγματι η χροιά της Σελήνης παίρνει ένα γαλαζωπό χρώμα (αντί του κανονικού γκρίζου), όταν π.χ. στην ατμόσφαιρα υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση σκόνης από κάποια πρόσφατη μεγάλη έκρηξη ηφαιστείου, όπως συνέβη με την έκρηξη του ηφαίστειου Κρακατόα το 1883.

Αν και πρόκειται για μύθους, οι οποίοι έχουν καταρριφθεί, εκείνοι συνεχίζουν να διαιωνίζονται.