Ποιοι ασθενείς πονούν πολύ, αλλά στα επείγοντα καθυστερούν έως και 30′ να τους δώσουν σημασία

Σταθερά διαιωνίζονται τα στερεότυπα όσον αφορά τη διαχείριση του πόνου ανάμεσα στα δύο φύλα

Μια πρόσφατη μελέτη αποκάλυψε μια ανησυχητική ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων στη διαχείριση του πόνου. Ειδικότερα, ο πόνος υποθεραπεύεται συχνότερα στις γυναίκες, σε σύγκριση με τους άντρες. Το συμπέρασμα αυτό προέκυψε από μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Proceedings of the National Academy of Sciences και ανέλυσε ιατρικά αρχεία τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από το Ισραήλ, αποδεικνύοντας ότι οι γυναίκες ασθενείς έχουν σταθερά λιγότερες πιθανότητες να λάβουν φαρμακευτική αγωγή για τον πόνο σε σχέση με τους άνδρες, ακόμη και όταν παρουσιάζουν πανομοιότυπα συμπτώματα.

Ένας από τους συγγραφείς της μελέτης τονίζει ότι αυτή η ελλιπής θεραπεία «θα μπορούσε να έχει σοβαρές επιπτώσεις στα αποτελέσματα της υγείας των γυναικών, οδηγώντας ενδεχομένως σε παρατεταμένους χρόνους ανάρρωσης, αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών ή στην ανάπτυξη χρόνιων παθήσεων πόνου». Με λίγα λόγια, αυτό το κενό στη φροντίδα θα μπορούσε να έχει εκτεταμένες συνέπειες, επηρεάζοντας όχι μόνο την άμεση ευημερία των γυναικών ασθενών αλλά και τη μακροπρόθεσμη υγεία τους.

Επιπλέον, η έρευνα αποκάλυψε ότι οι νοσηλευτές ήταν λιγότερο πιθανό να καταγράψουν βαθμολογίες πόνου για τις γυναίκες, γεγονός που υποδηλώνει μια πιθανή προκατάληψη στον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτός και καταγράφεται ο γυναικείος πόνος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Συναγερμός στην Αττική για φωτιά σε επιχείρηση στο Κορωπί

Πιο συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι οι γυναίκες πέρασαν, κατά μέσο όρο, 30 λεπτά περισσότερο χρόνο στα επείγοντα από ό,τι οι άνδρες, μια καθυστέρηση που οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι οι αναφορές πόνου των γυναικών δεν λαμβάνονται τόσο σοβαρά υπόψη όσο εκείνες των ανδρών.

Για να επικυρωθούν τα παραπάνω ευρήματα, οι ερευνητές διεξήγαγαν ένα ελεγχόμενο πείραμα στο οποίο συμμετείχαν 109 νοσηλευτές. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι νοσηλευτές έκριναν σταθερά τον γυναικείο πόνο ως λιγότερο έντονο από τον ανδρικό πόνο, ενισχύοντας την ιδέα της προκατάληψης λόγω φύλου στην αξιολόγηση και διαχείριση του πόνου.