Πόσο ακόμη θα κάνουμε ότι δεν βλέπουμε;

Οι πολίτες οφείλουν να μη σιωπούν. Όμως η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε έναν ευαισθητοποιημένο γείτονα ή σε έναν εξαντλημένο κοινωνικό λειτουργό. Η Πολιτεία έχει ευθύνη να είναι παρούσα πριν να είναι πολύ αργά 

Η υπόθεση στην Κυψέλη δεν πρέπει να μας αφήσει μόνο με φρίκη, αποτροπιασμό και την εύκολη αναζήτηση ενός «τέρατος» για να φορτώσουμε πάνω του όλο το κακό. Πρέπει να μας αναγκάσει να κοιταχτούμε ως κοινωνία και ως Πολιτεία.

Πόση ευθύνη έχουμε όλοι μας να μιλάμε όταν βλέπουμε ένα παιδί να υποφέρει; Να καταγγέλλουμε όταν κάτι μας ανησυχεί; Να μη γυρίζουμε το κεφάλι επειδή «δεν είναι δική μας δουλειά»; Η σιωπή και η αδιαφορία δεν μπορούν να είναι η απάντηση όταν υπάρχουν παιδιά που ίσως χρειάζονται βοήθεια.

Όμως δεν αρκεί να ζητάμε από τον πολίτη να έχει τα μάτια του ανοιχτά. Πρέπει να υπάρχει και ένα κράτος έτοιμο να δει, να ακούσει και κυρίως να παρέμβει.

Κοινωνικές υπηρεσίες υποστελεχωμένες και εξαντλημένες. Δομές που λειτουργούν στα όρια των δυνατοτήτων τους. Υπηρεσίες που συχνά δεν επικοινωνούν αποτελεσματικά μεταξύ τους. Κοινωνικοί λειτουργοί με συμβάσεις περιορισμένης διάρκειας, οι οποίοι μέχρι να γνωρίσουν μια περιοχή, μια οικογένεια και τις πραγματικές ανάγκες της, μπορεί να πρέπει ήδη να φύγουν. Ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί που καλούνται να καλύψουν περισσότερα από ένα σχολεία, ενώ η ψυχική υγεία και η προστασία των παιδιών απαιτούν σταθερή παρουσία, συνέχεια και σχέση εμπιστοσύνης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Η Κρήτη μετακινείται κάθε χρόνο – Πόσο αλλάζει πραγματικά η θέση του νησιού πάνω στον χάρτη

Και η Πολιτεία; Κάθε κυβέρνηση γνωρίζει ότι η πρόληψη δεν κάνει πρωτοσέλιδα και συχνά δεν μεταφράζεται σε άμεσους ψήφους. Έτσι, οι προσλήψεις, η μόνιμη στελέχωση, η διασύνδεση των υπηρεσιών και η ουσιαστική προστασία των παιδιών μένουν διαρκώς «για αργότερα». Μόνο που για ένα παιδί το «αργότερα» μπορεί να είναι πολύ αργά.

Δεν μπορούμε να εμφανιζόμαστε συγκλονισμένοι μόνο όταν ένα παιδί βρίσκεται νεκρό ή όταν μια τραγωδία γίνει είδηση. Η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν κάποιος γείτονας θα μιλήσει, αν κάποιος εκπαιδευτικός θα επιμείνει ή αν ένας υπερφορτωμένος κοινωνικός λειτουργός θα προλάβει να ασχοληθεί με ακόμη μία υπόθεση.

Χρειαζόμαστε μόνιμα στελεχωμένες κοινωνικές υπηρεσίες. Ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς με σταθερή παρουσία στα σχολεία. Υπηρεσίες που να επικοινωνούν μεταξύ τους και να μη χάνεται ένα παιδί ανάμεσα σε φακέλους, αρμοδιότητες και γραφειοκρατία.

Και, ναι, χρειαζόμαστε και μια κοινωνία που δεν θα σιωπά.

Γιατί πίσω από κάθε «δεν ήξερα», «δεν ανακατεύομαι» και «δεν είναι δική μου υπόθεση», μπορεί να υπάρχει ένα παιδί που περίμενε απλώς κάποιον να το δει.