Στον ίδιο Δήμο φαίνεται να έχουν καταγραφεί και άλλες μαρτυρίες για ανάλογη συμπεριφορά από τον ίδιον επικεφαλής

Σοβαρή καταγγελία για περιστατικά λεκτικής βίας, προσβλητικής συμπεριφοράς και ψυχολογικής πίεσης έρχεται στο φως σε Δήμο της Περιφέρειας Κρήτης, καθώς κοινωνική λειτουργός, η οποία θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της, καταγγέλλει συμπεριφορές που, όπως υποστηρίζει, την έχουν φέρει σε πολύ δύσκολη θέση.

Συγκεκριμένα, η εργαζόμενη, η οποία ανήκει σε ευάλωτη κοινωνική ομάδα, καθώς είναι άτομο με διαγνωσμένη αναπηρία και παράλληλα μονογονέας δύο ανήλικων παιδιών, φέρεται να βιώνει ψυχολογική πίεση και να δέχεται υβριστική συμπεριφορά από τον προϊστάμενό της.

Σύμφωνα με την καταγγελία, η εργαζόμενη έχει ζητήσει τη μετάθεσή της στον τόπο κατοικίας της, ωστόσο ο προϊστάμενος του Δήμου φέρεται να αρνείται την ικανοποίηση του αιτήματός της προβάλλοντας, όπως υποστηρίζει η ίδια, διάφορες αιτιάσεις για να μην πραγματοποιηθεί η μετάθεση.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη καταγγελία για υβριστική συμπεριφορά και λεκτική βία δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, καθώς στον ίδιο Δήμο φαίνεται να έχουν καταγραφεί και άλλες μαρτυρίες για ανάλογη συμπεριφορά από τον ίδιον επικεφαλής.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι την καταγγελία συνυπογράφουν και άλλοι εργαζόμενοι του εν λόγω Δήμου.

Οι καταγγελίες πρόκειται να διερευνηθούν από τις αρμόδιες Αρχές, ενώ αναμένεται και η παρέμβαση των εμπλεκόμενων Δήμων.

Το φαινόμενο αυτό βέβαια του εργασιακού bullying, δεν είναι αποκομμένο από τη γενικότερη εικόνα. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι περίπου το 40% των περιστατικών εργασιακού εκφοβισμού καταγράφονται στον δημόσιο τομέα, όπου η μονιμότητα συχνά λειτουργεί ως δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία προστατεύει τους εργαζόμενους, ενώ από την άλλη μπορεί να επιτρέψει τη διαιώνιση παθογενειών χωρίς άμεσες συνέπειες.

Ιδιαίτερα στις υψηλόβαθμες θέσεις του Δημοσίου, όπου οι ισορροπίες είναι λεπτές και ο ανταγωνισμός συχνά αδυσώπητος, οι εντάσεις δεν περιορίζονται σε υπηρεσιακές διαφωνίες. Αντίθετα, μετατρέπονται εύκολα σε μηχανισμούς πίεσης και ελέγχου, με φόντο ιεραρχικές εξουσίες, προσωπικές στρατηγικές και σε ορισμένες περιπτώσεις, πολιτικές «πλάτες».

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η πλειονότητα τέτοιων περιστατικών δεν φτάνει ποτέ στη Δικαιοσύνη. Ο φόβος, η απομόνωση και κυρίως η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς λειτουργούν αποτρεπτικά. Και έτσι, πολλές ιστορίες μένουν στα γραφεία, στους διαδρόμους και στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, όχι όμως αυτή!