Συγκίνηση για 5χρονο που είδε για πρώτη φορά το σπίτι του – Νοσηλευόταν από νεογνό στο νοσοκομείο

Δείτε εικόνες 

Όταν ο Γκάρι και η Σάρα Τσάθαμ υποδέχθηκαν τον γιο τους, Theo, δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα χρειάζονταν χρόνια μέχρι να μπορέσουν να τον πάρουν επιτέλους στο σπίτι από το νοσοκομείο.

Ο 5χρονος σήμερα Theo, που ζει με την οικογένειά του στη Σκωτία, προσβλήθηκε από νεκρωτική εντεροκολίτιδα (NEC), μια σοβαρή πάθηση του γαστρεντερικού συστήματος, όταν ήταν μόλις τριών εβδομάδων. Μετά τη διάγνωση, η κατάσταση της υγείας του οδήγησε και σε μια σειρά άλλων σοβαρών προβλημάτων.

Για πέντε ολόκληρα χρόνια, το νοσοκομείο ήταν το μοναδικό «σπίτι» που γνώριζε ο Theo. Μεταφερόταν από νοσοκομείο σε νοσοκομείο σε ολόκληρη τη Σκωτία, ανάλογα με το ποια μονάδα μπορούσε κάθε φορά να του προσφέρει την εξειδικευμένη φροντίδα που χρειαζόταν, καθώς αντιμετώπιζε επιληψία, εγκεφαλική βλάβη και φλοιώδη οπτική διαταραχή.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Συναγερμός για φωτιά σε σπίτι στα Χανιά

Μέχρι να πάρει τελικά εξιτήριο από το Royal Hospital for Children της Γλασκώβης στις 23 Ιουνίου, ο 5χρονος είχε ήδη υποβληθεί σε περισσότερες από 200 ιατρικές επεμβάσεις και διαδικασίες, εκ των οποίων οι 48 ήταν σωτήριες για τη ζωή του.

«Στην τρίτη κιόλας επέμβασή του, μας μίλησαν για το ενδεχόμενο να χρειαστεί να υπογράψουμε για να σταματήσουν οι προσπάθειες», θυμάται η μητέρα του, Σάρα, μιλώντας στο PEOPLE. «Αρνήθηκα. Τους είπα: “Δεν είμαι Θεός, ούτε κι εσείς, γι’ αυτό σας παρακαλώ να χειρουργήσετε τον γιο μου”».

Όταν, οι γιατροί ανακοίνωσαν, φέτος, στους γονείς του Theo ότι θα μπορούσε επιτέλους να πάρει εξιτήριο και να φύγει για πρώτη φορά από το νοσοκομείο, εκείνοι δυσκολεύονταν να το πιστέψουν.

«Προχωρούσαμε μέρα με τη μέρα και κάθε φορά που ακούγαμε κάτι όπως “ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον μπορέσετε να φύγετε”, πάντα κάτι πήγαινε στραβά», λέει ο Γκάρι. «Ποτέ δεν φαινόταν να υπάρχει πραγματικός δρόμος για να βγούμε από το νοσοκομείο. Και όταν υπήρχε μια μικρή ελπίδα, πάντα εμφανιζόταν κάτι που μας έκανε να πιστεύουμε ότι τελικά δεν θα συνέβαινε».

«Ακόμη και τις ημέρες που μας έλεγαν ότι θα μπορούσαμε να πάμε σπίτι, κάτι συνέβαινε ή χρειαζόταν να υποβληθεί σε νέα επέμβαση. Όλα βρίσκονταν συνεχώς στον αέρα», συνεχίζει.

Όταν τελικά άκουσαν τη φράση «Μαζέψτε τα πράγματά σας, ήρθε η ώρα να φύγετε», οι γονείς του δυσκολεύτηκαν να συνειδητοποιήσουν τι συνέβαινε.

«Ήμασταν σαν να λέμε “Τι;”. Ήταν το πρώτο επίσημο εξιτήριό του μετά από 1.909 ημέρες», θυμάται ο πατέρας του.

Αν και αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Theo επέστρεψε επίσημα στο σπίτι, στο παρελθόν του είχαν επιτραπεί περιστασιακά ολιγόωρες έξοδοι από το νοσοκομείο. Πάντα, όμως, έπρεπε να επιστρέφει στο δωμάτιό του το βράδυ.

«Δεν υπήρξε ούτε μία ημέρα που να μην ήταν στο νοσοκομείο και χρειαζόταν να λαμβάνει ενδοφλέβια φάρμακα», εξηγεί η Σάρα.

Στην αρχή της περιπέτειας του Theo, οι γιατροί είχαν πει στους γονείς του ότι ενδεχομένως θα χρειαζόταν να παραμείνει στο νοσοκομείο μόνο για μερικούς μήνες μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάστασή του.

Ωστόσο, όπως εξηγεί η μητέρα του, οι γαστρεντερικές παθήσεις είναι εξαιρετικά σύνθετες και η πορεία δεν είναι ποτέ προβλέψιμη.

«Επειδή πρόκειται για γαστρεντερικό περιστατικό, τίποτα δεν είναι απλό. Δεν μπορείς να ξέρεις ακριβώς ποιο τμήμα του εντέρου λειτουργεί και ποιο όχι, γιατί ακόμη δεν γνωρίζουμε πλήρως τι κάνει κάθε τμήμα. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, ήταν ουσιαστικά μια συνεχής διαδικασία δοκιμών πάνω του», λέει η Σάρα.

Τα πέντε χρόνια νοσηλείας του Theo ανέτρεψαν πλήρως και τη ζωή των γονιών του.

«Ήμασταν και οι δύο σεφ. Έτσι γνωριστήκαμε και αργότερα αρχίσαμε να δουλεύουμε στο catering», λέει ο Γκάρι για την επαγγελματική τους ζωή πριν από τη γέννηση του γιου τους.

«Ουσιαστικά, γίναμε άνθρωποι που δεν μπορούσαν πλέον να εργαστούν κανονικά. Δεν μπορείς να τηλεφωνείς στον εργοδότη σου και να λες “Δεν θα έρθω σήμερα. Ο Θίο μπαίνει για χειρουργείο και πρέπει να λείψω για τρεις μήνες”. Δεν είναι δίκαιο ούτε για την επιχείρηση στην οποία δουλεύεις. Ευτυχώς, είχαμε καλούς και κατανοητικούς εργοδότες που γνώριζαν πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση. Αλλά κανείς μας δεν περίμενε ότι πέντε χρόνια αργότερα θα βρισκόμασταν ακόμη σε αυτή τη διαδρομή», προσθέτει ο πατέρας του Theo.

Όσο ο Theo νοσηλευόταν, η Σάρα και ο Γκάρι έμεναν στους χώρους του νοσοκομείου, στο Ronald McDonald House, καταγράφοντας μία από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια παραμονές που έχουν γίνει ποτέ εκεί.

«Ο ένας από εμάς έμενε στο νοσοκομείο και ο άλλος στο Ronald McDonald House και την επόμενη ημέρα αλλάζαμε, ώστε να δίνουμε ο ένας στον άλλο μια μικρή ανάσα. Στην ουσία, όμως, ζούσαμε μέσα στο νοσοκομείο μαζί του», λέει ο Γκάρι.

Η επιστροφή στο σπίτι δεν αποτελεί τεράστια αλλαγή μόνο για τον Theo, αλλά και για τους γονείς του, οι οποίοι ξαναμαθαίνουν από την αρχή την καθημερινότητα.

«Ο κόσμος μάς λέει “παίρνετε πίσω τη ζωή σας, επιστρέφετε στην κανονικότητα”. Όμως εμείς δεν έχουμε ζήσει ποτέ αυτή την κανονικότητα. Δεν επιστρέφουμε σε κάτι παλιό. Ξεκινάμε από την αρχή», εξηγεί ο Γκάρι.

«Εγώ και η Σάρα θα κοιμηθούμε ξανά στο ίδιο κρεβάτι για πρώτη φορά έπειτα από ποιος ξέρει πόσο καιρό. Δεν είχαμε καν την ευκαιρία να αγκαλιαστούμε», προσθέτει.

Κατά τη διάρκεια των ετών που ο Theo βρισκόταν στο νοσοκομείο, ακόμη και τα πιο απλά πράγματα, όπως η κοινωνικοποίηση ή η εκμάθηση νέων δεξιοτήτων, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να προγραμματιστούν.

«Υπήρχαν περίοδοι που δεν μπορούσες να σχεδιάσεις τίποτα. Με τον Θίο έπρεπε να ζούμε ώρα με την ώρα, μερικές φορές ακόμη και λεπτό με το λεπτό, γιατί το σώμα του χρειαζόταν χρόνο για να αναρρώσει από τις επεμβάσεις», εξηγεί η Σάρα.

Όταν η κατάστασή του το επέτρεπε, μέλη του προσωπικού του νοσοκομείου ανέβαιναν στο δωμάτιό του για να ζωγραφίσουν μαζί του ή να του διαβάσουν παραμύθια. Παράλληλα, ομάδα φυσικοθεραπευτών τον βοηθούσε να προσπαθήσει να σταθεί όρθιος και να περπατήσει, καθώς οι αλλεπάλληλες επεμβάσεις δεν του είχαν δώσει την ευκαιρία να μάθει με τον τρόπο που θα μάθαινε ένα άλλο παιδί.

«Παρότι είναι πέντε ετών, πρέπει να κάνουμε πολύ μικρά βήματα», λέει η μητέρα του.

Τώρα που ο Theo βρίσκεται επιτέλους στο σπίτι, θα συνεχίσει να παρακολουθείται στενά από εξειδικευμένη ομάδα φροντίδας, αλλά και από τους ίδιους τους γονείς του, οι οποίοι πέρασαν μήνες εκπαιδευόμενοι σε ιατρικές διαδικασίες ώστε να είναι έτοιμοι για αυτή τη στιγμή.

Η οικογένεια θα συνεχίσει να ζει μέρα με τη μέρα, καθώς, όπως εξηγούν, υπάρχει πάντα αυξημένη πιθανότητα ο Theo να χρειαστεί να εισαχθεί ξανά στο νοσοκομείο αν αρρωστήσει. Παρ’ όλα αυτά, οι γονείς του είναι ενθουσιασμένοι που τον έχουν επιτέλους στο σπίτι και μέσα στην κοινότητα που τους στηρίζει.

Μέσα στον μήνα, ο Θίο πρόκειται να ξεκινήσει σε εξειδικευμένο σχολείο, όπου θα λαμβάνει εξατομικευμένη υποστήριξη από εκπαιδευτικούς και θεραπευτές.

«Το σχολείο είναι καταπληκτικό», λέει ο Γκάρι. «Θα ανθίσει εκεί».