Τα κοντέινερ είναι ακόμη εκεί. Η εικόνα όμως… αγνοείται…

Πέντε χρόνια μετά τον σεισμό, ο Υφυπουργός “δεν έχει εικόνα” – Ας ρωτήσει τα παιδιά, που εκείνα έχουν…

Στο Αρκαλοχώρι οι μαθητές συνεχίζουν να κάνουν μάθημα σε προσωρινές εγκαταστάσεις και η Πολιτεία καλείται πλέον να απαντήσει όχι ποιος φταίει, αλλά πότε θα δοθεί λύση

Πέντε χρόνια.

Τόσος χρόνος έχει περάσει από τον καταστροφικό σεισμό που άλλαξε τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων στον Δήμο Μινώα Πεδιάδας.

Κι όμως, για εκατοντάδες μαθητές της περιοχής, το «προσωρινό» παραμένει καθημερινότητα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Γιώργος Μαζωνάκης: Στο νοσοκομείο η μητέρα του για προγραμματισμένη θεραπεία

Κοντέινερ, προσωρινές εγκαταστάσεις και σχολικές μονάδες που ακόμη περιμένουν την αποκατάσταση και την επιστροφή στην κανονικότητα.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα έρχεται μια δήλωση του Υφυπουργού Παιδείας Νίκου Παπαϊωάννου ότι «δεν έχει εικόνα» για το γεγονός ότι παιδιά της σεισμόπληκτης περιοχής εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ζήτημα.

Όχι στο αν μια φράση ειπώθηκε με τη συγκεκριμένη πρόθεση ή αν υπήρξε διαφορετική ενημέρωση προς την πολιτική ηγεσία.

Το ερώτημα είναι πολύ απλούστερο:

Πώς γίνεται, πέντε χρόνια μετά τον σεισμό, να μην υπάρχει εικόνα για ένα πρόβλημα που εξακολουθεί να αφορά εκατοντάδες μαθητές;

Η αντίδραση του Συλλόγου Σεισμόπληκτων Δήμου Μινώα Πεδιάδας  «ΕΛΠΙΔΑ» δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες.

Στην ανακοίνωσή του, επισημαίνει ότι η κατάσταση των σχολείων της σεισμόπληκτης περιοχής έχει αναδειχθεί επανειλημμένα από την τοπική κοινωνία, τους φορείς και τον ίδιο τον Σύλλογο, με επιστολές και παρεμβάσεις προς την κεντρική διοίκηση και τους αρμόδιους υπουργούς.

Με άλλα λόγια, το θέμα δεν είναι καινούργιο.

Και ίσως γι’ αυτό η συγκεκριμένη δήλωση προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση.

Δεν ζητούν άλλες ευθύνες –  Ζητούν λύση

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η ανακοίνωση του Συλλόγου αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Δεν ζητά έναν ακόμη γύρο αντιπαράθεσης για το ποιος γνώριζε, ποιος ενημέρωσε, ποια υπηρεσία καθυστέρησε ή ποιος έχει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.

Ζητά δύο πράγματα που μπορούν να μετρηθούν:

Σαφές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα.

Εξασφαλισμένη χρηματοδότηση.

Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Γιατί όταν μιλάμε για σχολεία και παιδιά, η συζήτηση δεν μπορεί να παραμένει επ’ αόριστον στο επίπεδο των διαπιστώσεων.

Οι μαθητές δεν χρειάζονται να γνωρίζουν ποιος ευθύνεται για την καθυστέρηση.

Χρειάζονται να γνωρίζουν πότε θα επιστρέψουν στα σχολεία τους.

Οι γονείς δεν χρειάζονται άλλη μία υπόσχεση.

Χρειάζονται ημερομηνίες.

Και η τοπική κοινωνία δεν χρειάζεται άλλη μία ανακοίνωση για την πορεία των διαδικασιών.

Χρειάζεται να δει έργα.

Η «εικόνα» που δεν πρέπει να χαθεί

Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη. Όταν ένας Υφυπουργός Παιδείας δηλώνει ότι δεν έχει εικόνα για την κατάσταση σχολείων μιας περιοχής που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες ενός καταστροφικού σεισμού, τότε το ζήτημα δεν περιορίζεται πλέον μόνο στα ίδια τα σχολεία.

Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο η κεντρική διοίκηση παρακολουθεί μια εκκρεμότητα που έχει διάρκεια πέντε ετών.

Γιατί η εικόνα υπάρχει.

Την έχουν οι μαθητές που μπαίνουν καθημερινά στις προσωρινές αίθουσες.

Την έχουν οι γονείς.

Την έχουν οι εκπαιδευτικοί.

Την έχει η τοπική κοινωνία.

Την έχουν οι φορείς που εδώ και χρόνια θέτουν το ζήτημα.

Αυτό που απομένει είναι η εικόνα αυτή να γίνει και συγκεκριμένο κυβερνητικό σχέδιο με χρονοδιάγραμμα και χρηματοδότηση.

«Ελάτε στο Αρκαλοχώρι»

Η πρόσκληση του Συλλόγου προς τον Υφυπουργό να επισκεφθεί το Αρκαλοχώρι έχει, υπό αυτή την έννοια, ξεχωριστή σημασία.

Γιατί άλλο να διαβάζει κανείς έναν αριθμό ή μια υπηρεσιακή αναφορά και άλλο να βρίσκεται μπροστά στις πραγματικές συνθήκες στις οποίες εξακολουθούν να φοιτούν παιδιά πέντε χρόνια μετά τον σεισμό.

Η επίσκεψη δεν θα λύσει από μόνη της το πρόβλημα.

Θα μπορούσε όμως να αποτελέσει την αφετηρία για μια πιο συγκεκριμένη συζήτηση.

Μια συζήτηση που δεν θα ξεκινά από το «ποιος φταίει».

Αλλά από το «τι χρειάζεται να γίνει και πότε θα γίνει».

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που ενδιαφέρει τους μαθητές, τους γονείς και την τοπική κοινωνία.

Πέντε χρόνια είναι πολλά

Ένας σεισμός μπορεί να καταστρέψει ένα σχολείο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Η αποκατάσταση, προφανώς, είναι μια σύνθετη διαδικασία. Έχει μελέτες, αδειοδοτήσεις, χρηματοδοτήσεις, διαγωνισμούς και τεχνικές απαιτήσεις.

Όμως πέντε χρόνια είναι αρκετός χρόνος ώστε η Πολιτεία να μπορεί να παρουσιάσει κάτι περισσότερο από τη διαπίστωση ότι το πρόβλημα υπάρχει.

Να παρουσιάσει τι έχει γίνει, τι απομένει και πότε ολοκληρώνεται.

Αυτό είναι το ζητούμενο πλέον.

Όχι άλλος ένας κύκλος δηλώσεων.

Όχι άλλη μία συζήτηση για τις ευθύνες.

Αλλά μια καθαρή απάντηση προς τα παιδιά του Αρκαλοχωρίου:

Πότε θα αφήσουμε πίσω μας τα κοντέινερ;

Γιατί πέντε χρόνια μετά τον σεισμό, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι γνωστό.

Το ερώτημα είναι πλέον ένα:

Ποιος θα δώσει τη λύση και, κυρίως, πότε;

Αρκαλοχώρι: Πέντε χρόνια σχολεία σε κοντέινερ – «Η άγνοια δεν αποτελεί δικαιολογία», λέει ο σύλλογος «Ελπίδα»