Τέμπη: Το συγκλονιστικό μήνυμα της μητέρας του Γεράσιμου – «Το τραύμα είναι μέσα μου, μπροστά μου – Ο κόσμος όλος δύο πράσινα μάτια»

Δείτε αναλυτικά

Λίγο πριν από την επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών, οι μνήμες ξυπνούν πιο έντονα από ποτέ για τις 57 ζωές που χάθηκαν. Ένα νεαρό παιδί συνεχίζει να δίνει σκληρή μάχη για τη ζωή του. Πρόκειται για τον Γεράσιμο, τον μοναδικό επιζώντα του πρώτου βαγονιού του μοιραίου Intercity.

Ο δικηγόρος της μητέρας, Όθωνας Παπαδόπουλος, εξέδωσε δελτίο Τύπου εκ μέρους της, μεταφέροντας το συναίσθημα μιας γυναίκας που εδώ και τρία χρόνια ζει στο προσκέφαλο του παιδιού της.

Αναλυτικά:

«Με αφορμή τη συμπλήρωση τριών ετών από το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, ενεργώντας κατ’ εντολή και για λογαριασμό της κ. Π.Κ., μητέρας του Γεράσιμου – Ιάσονα Γεωργιάδη, με πλήρη σεβασμό στον πόνο όσων έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα, στη μνήμη εκείνων που χάθηκαν άδικα και στον πόνο όσων υπέστησαν σωματικά και ψυχικά τραύματα, και με την επισήμανση ότι δεν επιζητείται καμία μορφή δημοσιότητας και ότι πρέπει να τηρηθούν όλα τα στοιχεία που αφορούν ευαίσθητα ιατρικά προσωπικά δεδομένα, η εντολέας μας επιθυμεί να προβεί στην ακόλουθη δημόσια δήλωση:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Απίστευτο περιστατικό σε γάμο: Kουμπάρα φίλησε τον ιερέα στο στόμα!

Ακούω παντού: “Μαύρη Επέτειος… την αποφράδα εκείνη μέρα… 1.096 φορές, 1.096 ημέρες…”. Ξανά και ξανά. Για μένα είναι η ίδια και απαράλλαχτη. Ο χρόνος δεν γιατρεύει, γιατί το τραύμα είναι εδώ, μέσα μου, μπροστά μου. Ο κόσμος όλος, δύο πράσινα μάτια, γεμάτα δύναμη.

Και η ελπίδα; Δώρο Θεού και ευλογημένων ανθρώπων, που καταθέτουν κάθε μέρα την ψυχή τους στη φροντίδα του παιδιού μου.

Και η ευχή; Για τη δικαίωση. Για να μη χάσουμε τελείως τον εαυτό μας, την ανθρώπινη ταυτότητά μας.

Σε όσους, λοιπόν, κλήθηκαν να απολογηθούν και σε όσους, ελπίζω, στην πορεία θα κληθούν, έχω να πω: Το έγκλημα και η τιμωρία πάνε πιασμένα από το χέρι. Αργά ή γρηγορότερα, η Νέμεσις γνωρίζει από τη Δικαιοσύνη καλύτερα. Πάντα, ανεξαιρέτως. Της είναι αδιάφορες η δύναμη και τα χρήματα. Βοή λαού… Παρέα με τα κόκαλα άρχισαν να τρίζουν και οι καρέκλες.

Σας ευχαριστούμε πολύ».