Το αποτέλεσμα για το απάκι είναι ένα καπνιστό και αρωματικό αλλαντικό

Το απάκι είναι ένα παραδοσιακό κρητικό αλλαντικό, φτιαγμένο από άπαχο χοιρινό κρέας.

Eίναι εξαιρετικός μεζές της ορεινής κυρίως Κρήτης, που συνοδεύεται έξοχα με παγωμένη μπίρα!

Φτιάχνεται από κομμάτια χοιρινού ψαχνού, κυρίως από μπούτι, χωρίς λίπος. Το κρέας κόβεται σε μακρόστενα συνήθως κομμάτια, μαρινάρεται σε δυνατό ξίδι και μετά αργοκαπνίζεται σε κλαδιά φασκόμηλου.

Παρασκευάζεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο:

το κρέας μαρινάρεται σε ξίδι για αρκετές ώρες, στη συνέχεια αρωματίζεται με διάφορα βότανα της Κρήτης, όπως θυμάρι, ρίγανη και φασκόμηλο, και τέλος καπνίζεται πάνω από ξύλα, συνήθως ελιάς ή δρυός.

Το αποτέλεσμα είναι ένα καπνιστό και αρωματικό αλλαντικό με έντονη γεύση, το οποίο μπορεί να καταναλωθεί ωμό, σοταρισμένο ή να προστεθεί σε διάφορες συνταγές, όπως ομελέτες, ζυμαρικά και σαλάτες. Είναι ιδιαίτερα αγαπητό στην κρητική κουζίνα και συνοδεύει συχνά τσίπουρο ή ρακή.

Σύμφωνα με την Πύλη για την ελληνική γλώσσα

απάκι [apáci] το, region. muscular part of human or quadruped body surrounding the kidneys or a cut of meat thereof, loin (syn νεφραμιά, ψαρονέφρι): μου πονούν, μου έπεσαν τ’ απάκια μου | poem καλό το ~ του λαγού, καλό της πέρδικας το στήθος (Kazantz Od 20.507) [fr MG απάκιν (fr 7th c. AD on), this perh fr αλωπέκιον]
[Λεξικό Κριαρά]
απάκιν το· απάκι. 1) Tα ψαχνά μέρη του σώματος γύρω από τα νεφρά: (Πεντ. Γέν. XXXVII 34)· φρ. (1) βγαίνω από τ’ απάκια κάπ. = γεννιέμαι: (Πεντ. Γέν. XXXV 11)· (2) συντρίβω τ’ απάκια κάπ. = καταβάλλω κάπ.: (Πεντ. Δευτ. XXXIII 11). 2) Kρέας από την περιοχή των νεφρών ζώου, συν. καπνιστό ή παστό: ακρόπαστον απάκιν σύμπλευρον εμαγείρευον (Προδρ. III 240). [αβέβ. ετυμ. H λ. τον 9. αι. (LBG, λ. ‑ια), στο Meursius (‑ια) και σήμ. στον πληθ. ιδιωμ.]

#ΦΑΓΗΤΟ