Τι κέρδισε ο Πούτιν στο Αμπού Ντάμπι από τις συνομιλίες για την Ουκρανία

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος από την έκβαση του τελευταίου γύρου συνομιλιών για την Ουκρανία, που πραγματοποιήθηκε στο Αμπού Ντάμπι με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ. Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι απεσταλμένοι του Ντόναλντ Τραμπ αποδέχθηκαν την πάγια απαίτηση του Κρεμλίνου να αποτελέσουν όλα τα ζητήματα αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε ένα ενιαίο πλαίσιο.

Η Μόσχα, όπως γράφει το Politico, έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένη από την έκβαση του τελευταίου γύρου συνομιλιών για την Ουκρανία, που πραγματοποιήθηκε στο Αμπού Ντάμπι με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ. Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι απεσταλμένοι του Ντόναλντ Τραμπ αποδέχθηκαν την πάγια απαίτηση του Κρεμλίνου να αποτελέσουν όλα τα ζητήματα αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε ένα ενιαίο πλαίσιο.

Λίγο αργότερα, μάλιστα, ο Αμερικανός πρόεδρος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας «πολύ μεγάλης» συμφωνίας, στην οποία θα εμπλέκεται ολόκληρη η Ευρώπη.

Ο φιλόδοξος στόχος που φαίνεται πλέον να έχουν συμφωνήσει Ουάσιγκτον και Μόσχα είναι να συζητηθούν όλα τα ζητήματα μαζί και στη συνέχεια να αναζητηθεί «μια διαδρομή για να επιλυθούν όλα ταυτόχρονα», όπως εξήγησε ο Τζάρεντ Κούσνερ στους δημοσιογράφους, κατά την ενημέρωση που ακολούθησε τις συνομιλίες στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Όνειρο ζωής που κατέληξε σε τραγωδία: 58χρονη πέθανε στο ταξίδι για την 30η επέτειο γάμου της

Ο γαμπρός του Ντόναλντ Τραμπ εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στις διαπραγματεύσεις μαζί με τον Στιβ Γουίτκοφ, επιχειρηματία στον κλάδο των ακινήτων και ειδικό απεσταλμένο του Αμερικανού προέδρου για τη Μέση Ανατολή.

Γιατί η συνολική διαπραγμάτευση εξυπηρετεί τη στρατηγική του Πούτιν

Με αυτή την προσέγγιση παραμερίζεται η αρχή της σταδιακής επίλυσης των διαφορών, την οποία έμπειροι διπλωματικοί διαπραγματευτές θεωρούν καθοριστική για την επιτυχία μιας ειρηνευτικής διαδικασίας.

Αντί να ξεκινήσουν από μια συμφωνία για κατάπαυση του πυρός ή να επιχειρήσουν να διαχωρίσουν τα σύνθετα ζητήματα σε μικρότερα και διαχειρίσιμα βήματα, ώστε να διευκολυνθεί η πρόοδος, να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για συνεννόηση, οι δύο πλευρές φαίνεται να επιλέγουν να τα συζητήσουν όλα ταυτόχρονα.

Ασφαλώς, η Ρωσία και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να καταλήξουν μόνες τους σε μια συμφωνία. Η Ουκρανία θα έχει λόγο στη διαδικασία, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ήδη αντιδράσει στην ιδέα του Τραμπ για μια μεγάλη συμφωνία, απορρίπτοντας κάθε προσπάθεια του Λευκού Οίκου και του Κρεμλίνου να αναδιαμορφώσουν την αρχιτεκτονική ασφαλείας της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Ωστόσο, η επιδίωξη να συμφωνήσουν οι ΗΠΑ στη λογική «ας συζητήσουμε τα πάντα» αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους βασικούς στόχους του Κρεμλίνου. Μια τέτοια διαδικασία, σύμφωνα με τον Γιουτζίν Ρούμερ, πρώην μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών των ΗΠΑ επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα, μπορεί να αποσπάσει την προσοχή από το πραγματικά κρίσιμο ζήτημα: τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ο Ρούμερ επισήμανε, μιλώντας σε ενημέρωση δημοσιογράφων, ότι η απουσία συγκεκριμένης σειράς στη διαπραγμάτευση αποκαλύπτει πολλά για τη ρωσική προσέγγιση. Όπως εξήγησε, πρόκειται για χαρακτηριστικό γνώρισμα της ρωσικής διπλωματίας, η οποία επιδιώκει να δημιουργεί σύγχυση και να περιπλέκει κάθε κατάσταση.

Η στρατηγική του Πούτιν: Οι διαπραγματεύσεις ως μέσο καθυστέρησης του πολέμου

Η απαισιοδοξία αυτή είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί, σημειώνει το Politico. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει μακρά ιστορία αξιοποίησης των ειρηνευτικών συνομιλιών ως μέσου για να καθυστερεί τις εξελίξεις, να συσκοτίζει τις πραγματικές του προθέσεις και να εξαντλεί τους αντιπάλους του, ενώ συνεχίζει να επιδιώκει τους δικούς του στόχους.

Την ίδια στιγμή, επιμένει ότι όλα τα ζητήματα συνδέονται μεταξύ τους και ότι πρέπει να επιλυθούν ταυτόχρονα, χωρίς να μπορούν να αντιμετωπιστούν ξεχωριστά.

Όμως, όταν επιχειρείται να λυθούν όλα μαζί, υπάρχει ο κίνδυνος να μη λυθεί τελικά τίποτα. Και, σύμφωνα με την ανάλυση, αυτό ακριβώς μπορεί να εξυπηρετεί τη ρωσική πλευρά.

«Είναι προφανές ότι ο Πούτιν απλώς κερδίζει χρόνο, προσπαθώντας να καταστρέψει ή να καταλάβει την Ουκρανία ή να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο φθοράς, περιμένοντας να σταματήσει η βοήθεια από την Ευρώπη και να διχαστεί η Ευρώπη», δήλωσε στο Politico ο Μικόλα Κνιαζίτσκι, Ουκρανός βουλευτής της αντιπολίτευσης.

Η προσέγγιση «ας διαπραγματευτούμε τα πάντα μαζί» αποτελεί βασικό στοιχείο της στρατηγικής που έχουν εφαρμόσει επανειλημμένα ο Πούτιν και ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, τόσο στην περίπτωση της Ουκρανίας όσο και παλαιότερα στη Συρία.

Ο πρώην αρχηγός των ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Βαλέρι Ζαλούζνι, ο οποίος σήμερα είναι πρεσβευτής της χώρας του στο Λονδίνο, έχει προειδοποιήσει ότι αυτή η τακτική αποσκοπεί στην εξάντληση και την καταπόνηση των αντιπάλων. Την έχει, μάλιστα, χαρακτηρίσει κλασική σοβιετική πρακτική.

«Ο Πούτιν θέλει αυτοκρατορία, οι Ουκρανοί θέλουν ελευθερία. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες», δήλωσε στο Politico ο Κερτ Βόλκερ, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ και ειδικός εκπρόσωπος για τις διαπραγματεύσεις σχετικά με την Ουκρανία κατά την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ.

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι είναι λανθασμένες οι εκτιμήσεις σύμφωνα με τις οποίες ο Πούτιν επιθυμεί πραγματικά την ειρήνη, είναι διατεθειμένος να διαπραγματευτεί σοβαρά ή πρόκειται να αποδεχθεί μια λογική συμφωνία.

Το προηγούμενο της Συρίας και ο ρόλος του Λαβρόφ

Οι διαπραγματεύσεις ως εργαλείο πολέμου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αποσπούν την προσοχή, να καθυστερούν τις εξελίξεις, να προσφέρουν χρόνο για στρατιωτικούς και διπλωματικούς ελιγμούς και να εγκλωβίζουν όσους συμμετέχουν στη διαδικασία με καλή πίστη.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, καταγράφηκε την περίοδο 2014-2017, όταν ο Σεργκέι Λαβρόφ και ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, συμμετείχαν σε διαπραγματεύσεις για τη Συρία.

Οι συνομιλίες εκείνες συνέβαλαν στη διάσωση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ από την ήττα. Παράλληλα, βοήθησαν τη Μόσχα να πείσει τον τότε Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να μην προχωρήσει σε στρατιωτική αντίδραση και να αγνοήσει την κόκκινη γραμμή που είχε θέσει ο ίδιος για τη χρήση χημικών όπλων από τη Δαμασκό.

Ο Βλαντίμιρ Μεντίνσκι και η τακτική της ατέρμονης διαπραγμάτευσης

Ο μόνος υψηλόβαθμος συνεργάτης του Κρεμλίνου που μπορεί να συγκριθεί με τον Λαβρόφ στην επιμονή και την ικανότητα να περιπλέκει εξαντλητικά τις διαπραγματεύσεις είναι ο Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, ο αγαπημένος «ιστορικός» του Πούτιν.

Ο Μεντίνσκι διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού της Ρωσίας από το 2012 έως το 2020, προβάλλοντας έντονα πατριωτικές θέσεις. Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, την ανέγερση αγαλμάτων προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν.

Από το 2025 ηγείται της ρωσικής αντιπροσωπείας στις συνομιλίες με την Ουκρανία, οι οποίες ξεκίνησαν στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί είχε επικαλεστεί τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο του 1700-1721, προειδοποιώντας ουσιαστικά ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να πολεμά την Ουκρανία για όσο διάστημα χρειαστεί, μέχρι να πετύχει τη νίκη.

Ο ίδιος ανέλαβε και πάλι επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας στις συνομιλίες του Αμπού Ντάμπι.

Οι αμετακίνητες απαιτήσεις του Πούτιν για την Ουκρανία

Στην πραγματικότητα, οι κόκκινες γραμμές της Μόσχας δεν έχουν μετακινηθεί ούτε στο ελάχιστο από τότε που ο Πούτιν εξαπέλυσε την πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος πρόεδρος και οι στενότεροι συνεργάτες του έχουν διατυπώσει επανειλημμένα και με σαφήνεια τις απαιτήσεις τους. Πρόκειται για όρους που, εάν γίνονταν αποδεκτοί, θα περιόριζαν δραστικά την κυριαρχία και την αυτονομία της Ουκρανίας.

Η Μόσχα ζητά εγγυήσεις ότι το Κίεβο δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ και ότι η χώρα θα διατηρήσει καθεστώς γεωπολιτικής ουδετερότητας, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να καθορίζει ανεξάρτητα το μέλλον της.

Παράλληλα, απαιτεί αυστηρούς περιορισμούς στα αποθέματα οπλισμού της Ουκρανίας, καθώς και στο μέγεθος των Ενόπλων Δυνάμεών της.

Στις διεκδικήσεις της περιλαμβάνεται ακόμη η διεθνής αναγνώριση της Κριμαίας και των τεσσάρων ανατολικών περιοχών που η Ρωσία έχει ανακηρύξει τμήματα της επικράτειάς της.

Μέχρι να ικανοποιηθούν αυτές οι απαιτήσεις, η Μόσχα δεν δείχνει διατεθειμένη να εγκαταλείψει τον πόλεμο. Όπως έχει καυχηθεί ο ίδιος ο Μεντίνσκι, η Ρωσία είναι έτοιμη να συνεχίσει να πολεμά μέχρι να πετύχει τους στόχους της.

Για τον Πούτιν, επομένως, το όφελος από τις συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι δεν βρίσκεται σε κάποια συμφωνία που θα τερματίσει άμεσα τον πόλεμο. Βρίσκεται στην αποδοχή μιας διαδικασίας που επιτρέπει στη Μόσχα να κρατά όλα τα ζητήματα ανοιχτά, να αποφεύγει την άμεση αντιμετώπιση των κρίσιμων διαφορών και να κερδίζει χρόνο, ενώ συνεχίζει τη στρατιωτική της εκστρατεία.