Το σύνδρομο του «Δούρειου Ίππου»: Γιατί το κόμμα Καρυστιανού άρχισε να ψάχνει για «προδότες» πριν καν βγάλει πρόγραμμα

Η σκληρή προσγείωση της «Ελπίδας», το παρασκήνιο με την «εξ απορρήτων» που άναψε φωτιές και το διπλό crash test με τις δημοσκοπήσεις

Η πολιτική έχει τους δικούς της, συχνά αμείλικτους κανόνες, και το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» φαίνεται να το αντιλαμβάνεται αυτό νωρίτερα από το αναμενόμενο. Η αρχική, εντυπωσιακή δυναμική που κατέγραψε το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού στα τέλη Μαΐου, αγγίζοντας ακόμα και διψήφια ποσοστά, δείχνει πλέον σημάδια κάμψης. Η πρόσφατη μέτρηση της GPO, που αποτυπώνει μια υποχώρηση από το 9,2% στο 6,9%, δεν είναι απλώς μια ψυχρή στατιστική ένδειξη, αλλά το σήμα ότι η περίοδος της πολιτικής χάριτος και του αρχικού ενθουσιασμού έχει παρέλθει.

Το βασικό ζήτημα για το νεοσύστατο κόμμα είναι ότι η κοινωνική διαμαρτυρία και το ισχυρό συμβολικό κεφάλαιο της προέδρου του συλλόγου των θυμάτων των Τεμπών, αν και μεταφράστηκαν εύκολα σε μια πρώτη εκλογική προσδοκία, πλέον καλούνται να αποκτήσουν συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Οι ψηφοφόροι, περνώντας στη φάση της πολιτικής αξιολόγησης, αναζητούν ένα σαφές ιδεολογικό στίγμα που αυτή τη στιγμή παραμένει θολό. Πέρα από τις δημόσιες τοποθετήσεις για κοινωνικά ζητήματα, όπως οι γυναικοκτονίες -που άνοιξαν μια συζήτηση για δεξιό προσανατολισμό-, η απουσία συγκροτημένων προγραμματικών θέσεων για την οικονομία, την υγεία και την εξωτερική πολιτική δημιουργεί ένα κενό που δύσκολα καλύπτεται μόνο με συνθήματα περί δικαιοσύνης.

Την ίδια ώρα, η οργανωτική δομή του κινήματος δοκιμάζεται έντονα από τις πρώτες εσωτερικές αναταράξεις. Οι πληροφορίες που θέλουν τη Μαρία Γρατσία, στενή συνεργάτιδα και εξ απορρήτων της Μαρίας Καρυστιανού, να αποτελεί το «μήλο της έριδος» στον εσωτερικό κύκλο, αναδεικνύουν τις παιδικές ασθένειες ενός σχηματισμού χωρίς έμπειρα στελέχη και δοκιμασμένους μηχανισμούς. Η αποχώρηση του πτεράρχου ε.α. Αθανάσιου Παπανικολάου και οι αιχμές του κ. Κοκοτσάκη για ένα κλειστό μοντέλο λήψης αποφάσεων, δείχνουν ότι η Αιόλου δυσκολεύεται να ισορροπήσει ανάμεσα στον αυτόνομο χαρακτήρα των τοπικών πυρήνων και στον ασφυκτικό έλεγχο της ηγεσίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Στα παρασκήνια του Ηρακλείου: Ποιοι κλειδώνουν και ποιοι ζυγίζουν τη συμμετοχή τους στην ΕΛ.Α.Σ.

Η αντίδραση της ίδιας της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία απέδωσε τις αποχωρήσεις σε «δούρειους ίππους», «διασπαστές» και «δόλια κίνητρα» του συστήματος, φανερώνει μια μάλλον φοβική και εσωστρεφή προσέγγιση των πραγμάτων. Η ρητορική περί «καθαρισμού» του κόμματος μπορεί να συσπειρώνει έναν σκληρό πυρήνα υποστηρικτών, αλλά ταυτόχρονα ενισχύει την αίσθηση αστάθειας προς τα έξω. Το αν το ξεφούσκωμα στις δημοσκοπήσεις είναι μια προσωρινή διόρθωση ή η αρχή μιας μόνιμης φθοράς θα φανεί σύντομα.