Τον έθαψαν ως νεκρό στον πόλεμο της Ουκρανίας και τρία χρόνια μετά τηλεφώνησε στη μητέρα του

Η στιγμή που επέστρεψε από τους «νεκρούς»

Για σχεδόν τρία χρόνια η Νατάλια Νταλέτσκα ζούσε με τη βεβαιότητα ότι ο μοναχογιός της είχε σκοτωθεί στον πόλεμο της Ουκρανίας. Το σώμα που της παρέδωσαν οι αρχές, η ταυτοποίηση DNA και η κηδεία  στο μικρό χωριό της κοντά στο Λβιβ δεν άφηναν κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Ο Ναζάρ Νταλέτσκι, ένας από τους χιλιάδες Ουκρανούς που κατατάχθηκαν εθελοντικά μετά τη ρωσική εισβολή, είχε κηδευτεί στο κοιμητήριο του χωριού δίπλα στον πατέρα του.

Η μητέρα του επισκεπτόταν τον τάφο του σχεδόν κάθε εβδομάδα. Στην αρχή για να κλάψει, αργότερα απλώς για να στέκεται εκεί, σιωπηλή μπροστά στη φωτογραφία του. Μέχρι που ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα άλλαξε τα πάντα. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο γιος της.

Η στιγμή που επέστρεψε από τους «νεκρούς»

Ο Ναζάρ απελευθερώθηκε από ρωσική φυλακή στο πλαίσιο ανταλλαγής αιχμαλώτων και μόλις πέρασε σε ουκρανικό έδαφος του έδωσαν ένα κινητό τηλέφωνο. Η πρώτη κλήση που έκανε ήταν στη μητέρα του. Η στιγμή καταγράφηκε σε ένα τρεμάμενο βίντεο από κινητό που αργότερα έγινε viral στην Ουκρανία. Η γυναίκα ακούγεται να κλαίει και να φωνάζει: «Θεέ μου, πόσο καιρό σε περίμενα, παιδί μου. Έχεις χέρια; Έχεις πόδια; Είσαι καλά;».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τα 4 ζώδια που θα… «ξετρελαθούν» στον έρωτα μέχρι το καλοκαίρι

Η απίστευτη ιστορία αποκαλύφθηκε μέσα από ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Guardian, που επισκέφθηκε τη μητέρα του στρατιώτη στο χωριό Βελίκι Ντορόσιβ, κοντά στο Λβιβ, για να καταγράψει το χρονικό αυτής της απίθανης ανατροπής.

Η ιστορία όμως ξεκινά αρκετά νωρίτερα, το 2022, όταν ο Ναζάρ αποφάσισε να καταταγεί εθελοντικά στον ουκρανικό στρατό. Στις πρώτες εβδομάδες του πολέμου τηλεφωνούσε καθημερινά στη μητέρα του. Οι συνομιλίες τους ήταν σύντομες, σχεδόν τελετουργικές. «Μαμά, είμαι ζωντανός», της έλεγε κάθε φορά, χωρίς να αποκαλύπτει πού ακριβώς βρισκόταν.

Μια μέρα όμως τα τηλεφωνήματα σταμάτησαν. Λίγο αργότερα η Νατάλια δέχθηκε μια παράξενη κλήση. «Ο γιος σου αιχμαλωτίστηκε», της είπε μια άγνωστη φωνή. Όταν τον ρώτησε ποιος είναι, η απάντηση ήταν ακόμη πιο σοκαριστική: «Είμαι αυτός που τον έπιασε». Και η γραμμή έκλεισε.

Τον αποχαιρέτησαν χωρίς να ξέρουν την αλήθεια

Μήνες αργότερα, το 2023, ένας Ουκρανός αξιωματούχος την ενημέρωσε τηλεφωνικά ότι ο γιος της ήταν νεκρός. Σύμφωνα με τις αρχές, είχε σκοτωθεί σε επίθεση σε κομβόι οχημάτων στην περιοχή του Ντονέτσκ και η ταυτοποίηση έγινε μέσω DNA. Η σορός μεταφέρθηκε στο χωριό μέσα σε δύο σακούλες και τοποθετήθηκε σε φέρετρο με στρατιωτική στολή.

Η μητέρα του έβαλε μέσα ρούχα, παπούτσια αλλά και φαγητό. «Σκεφτόμουν ότι ίσως είχε πεινάσει όσο ήταν αιχμάλωτος», είπε αργότερα. Στην κηδεία συγκεντρώθηκε όλο το χωριό. Στρατιωτική μπάντα έπαιξε πένθιμο εμβατήριο και ο Ναζάρ θάφτηκε δίπλα στον πατέρα του.

Τα επόμενα χρόνια η Νατάλια προσπαθούσε να μάθει να ζει με την απώλεια. Προσευχόταν κάθε Κυριακή στην εκκλησία και επισκεπτόταν συχνά το κοιμητήριο. Ένα πράγμα όμως τη βασάνιζε: δεν έβλεπε ποτέ τον γιο της στα όνειρά της. «Τρία χρόνια δεν τον είδα ούτε μία φορά στον ύπνο μου», είπε. «Έκλαιγα στον τάφο του και τον ρωτούσα γιατί δεν έρχεται έστω στον ύπνο μου».

Η πληροφορία που άλλαξε τα πάντα

Τον περασμένο Σεπτέμβριο μια ανιψιά της τής είπε κάτι που έμοιαζε αδιανόητο. Δύο Ουκρανοί αιχμάλωτοι που επέστρεψαν από τη Ρωσία ισχυρίστηκαν ότι είχαν δει τον Ναζάρ ζωντανό μέσα στο τελευταίο έτος. Η μητέρα του πήγε αμέσως στις αρχές για νέα τεστ DNA. Οι αξιωματικοί τη ρώτησαν ακόμη και αν υπήρχε πιθανότητα να είχε αποκτήσει άλλο παιδί, καθώς δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το προηγούμενο αποτέλεσμα.

Τελικά επιβεβαιώθηκε ότι ο Ναζάρ ήταν πράγματι ζωντανός και κρατούνταν σε ρωσική φυλακή. Στις αρχές Φεβρουαρίου ενημερώθηκε ότι θα συμπεριληφθεί σε ανταλλαγή αιχμαλώτων. Λίγο αργότερα άκουσε ξανά τη φωνή του για πρώτη φορά μετά από σχεδόν τρία χρόνια.

Σήμερα ο Ναζάρ βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης στην Ουκρανία. Υποφέρει από πόνους στα πόδια και ακόμη ακούει δυνατούς θορύβους από τις εμπειρίες της αιχμαλωσίας, όμως η μητέρα του λέει ότι ψυχικά είναι δυνατός. Μιλούν με βιντεοκλήσεις σχεδόν κάθε μέρα και εκείνη περιμένει τη στιγμή που θα επιστρέψει στο σπίτι.

Έχει ήδη σκεφτεί τι θα του μαγειρέψει: τη σούπα που αγαπούσε μικρός, γεμιστά λάχανα και πατάτες τηγανητές. «Μόλις γυρίσεις σπίτι», του λέει κάθε φορά στο τηλέφωνο, «θα σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά όσο τότε που γύρισα από το εξωτερικό και με αγκάλιασες εσύ».

Πηγή: gazzetta.gr