«Τώρα λευτερώθηκα»: Όταν οι γονείς νεκρών παιδιών πήραν τον νόμο στα χέρια τους

Από την Κρήτη της βεντέτας, μέχρι τις δικαστικές αίθουσες στην Αθήνα, η Ελλάδα έχει βιώσει σοκαριστικές δολοφονίες που ήρθαν ως εκδίκηση γονιών για τον χαμό των παιδιών τους.

Υποθέσεις που ξεκινούν από έναν βίαιο ή άδικο θάνατο παιδιού και καταλήγουν σε νέα εγκλήματα, αυτή τη φορά από τους ίδιους τους γονείς, που δεν μπορούν να αντέξουν το χαμό του παιδιού τους και παίρνουν το νόμο στα χέριατους.

Με αφορμή το πρόσφατο αιματηρό περιστατικό στο Ηράκλειο, στην Αμμουδάρα, όπου ένας πατέρας κινήθηκε εκδικητικά για τον χαμό του παιδιού του, επανέρχονται στη μνήμη παλιότερες υποθέσεις που σημάδεψαν τη χώρα.

Κοινός παρονομαστής, η αίσθηση ότι η Δικαιοσύνη δεν επαρκεί και ότι η «λύτρωση» έρχεται μόνο μέσα από την προσωπική τιμωρία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

«Έφυγε» ο μαχητικός παπα-Τσάκαλος

Η υπόθεση της Αντωνίας Μουκάνη

Η υπόθεση της Αντωνία Μουκάνη είναι από τις πιο χαρακτηριστικές. Τον Οκτώβριο του 2012, στα δικαστήρια της Ευελπίδων, η 37χρονη τότε μητέρα μπήκε μεταμφιεσμένη, φορώντας περούκα και ρούχα που δεν φανέρωναν την ταυτότητά της.

Τυφλωμένη από τη δίψα για εκδίκηση, ζούσε σαν ένα καλοκουρδισμένο ρομπότ που ήταν προγραμματισμένο να σκοτώσει. Η Μουκάνη, είχε έναν και μόνο στόχο. Να βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τους ανθρώπους που θεωρούσε υπεύθυνους για τη δολοφονία του 19χρονου γιου της. Περίμενε τη στιγμή που θα οδηγούνταν στο γραφείο της Ανακρίτριας για συμπληρωματική κατάθεση. Και τότε πυροβόλησε. Ξανά και ξανά. Τουλάχιστον 20 φορές… «Αφού σκότωσες το παιδί μου θα σκοτώσω και εγώ εσένα», φέρεται να είπε, αδειάζοντας το όπλο της πάνω στον βασικό κατηγορούμενο.

Εκείνος έπεσε νεκρός, ενώ ο ετεροθαλής αδελφός του τραυματίστηκε σοβαρά. Η ίδια συνελήφθη επιτόπου, χωρίς να προβάλλει αντίσταση. Στην απολογία της δεν επιχείρησε να αρνηθεί τίποτα.

Αντίθετα, περιέγραψε με ωμή ειλικρίνεια το πώς βίωσε την πράξη της: «Εκείνη τη μέρα άλλαξα λίγο την εμφάνισή μου για να μην με καταλάβουν οι συγγενείς του. Τον είδα να μπαίνει στην Ευελπίδων, τον ακολούθησα… Φοβόμουν ότι θα τον αφήσουν ελεύθερο. Άδειασα όλες τις σφαίρες από το πιστόλι γιατί ήθελα να πεθάνει. Όταν πυροβόλησα περίμενα να με σκοτώσουν οι αστυνομικοί… Για μένα από τότε που έχουν σκοτώσει το γιο μου είναι σαν να μην έχει περάσει δευτερόλεπτο… Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι ότι σκότωσαν το γιο μου στην αγκαλιά μου και φώναζε “μανούλα”…

Όταν πήγα στο ΚΑΤ… τον είδα και ήταν ανοιγμένος σαν αρνί… Το παιδί αυτό ήταν ο έρωτάς μου, η ανάσα μου, η πνοή μου». Έχοντας χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς και συμπόνοιας, η Μουκάνη θα δηλώσει ευθαρσώς ότι «μετάνιωσα, αλλά όταν τον σκότωσα ένιωσα ανακούφιση».

Το δικαστήριο της αναγνώρισε μειωμένο καταλογισμό και της επέβαλε κάθειρξη 10 ετών, όμως η ίδια είχε ήδη πει αυτό που για εκείνη είχε σημασία. Ότι, έστω και στιγμιαία, ένιωσε να «ξαλαφρώνει»…

«Τώρα λευτερώθηκα…»

Δεκαετίες πριν, μια άλλη μορφή προσωπικής «δικαιοσύνης» είχε εκτυλιχθεί επίσης μέσα σε δικαστήριο. Ο Γιάννης Παπαδόσηφος από το Ρέθυμνο, έχοντας χάσει τον γιο του Μανώλη από τέσσερις σφαίρες για μια ερωτική αντιπαράθεση, περίμενε υπομονετικά τη στιγμή της δεύτερης δίκης.

Ο 27χρονος τότε Μανώλης Παπαδόσηφος, πήγε σε καφενείο στο Ρέθυμνο να συναντήσει τον Γιάννη Βενιαράκη. Οι δύο τους είχαν αγαπήσει την ίδια γυναίκα και είχαν συχνούς τσακωμούς. Ανέβηκαν στο πατάρι, του έριξε τέσσερις πιστολιές και τον σκότωσε. Ο δράστης είχε ήδη καταδικαστεί πρωτόδικα σε ισόβια, αλλά η έφεση που άσκησε άνοιξε ξανά την υπόθεση. Για τον πατέρα, αυτό δεν ήταν απλώς μια νομική διαδικασία, αλλά μια δεύτερη ευκαιρία για να πάρει εκδίκηση.

Στις 20 Δεκεμβρίου 1988, στο Εφετείο, ο Παπαδόσηφος βρέθηκε ανάμεσα σε δεκάδες συγγενείς και παρευρισκόμενους. Κάποια στιγμή, κινήθηκε αστραπιαία. Πλησίασε τον άνθρωπο που είχε σκοτώσει τον γιο του και τον πυροβόλησε πέντε φορές. Οι σφαίρες διαπέρασαν το σώμα του και καρφώθηκαν στα έδρανα. Ο δράστης έπεσε νεκρός μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Ο Παπαδόσηφος ούτε έτρεξε, ούτε προσπάθησε να κρυφτεί, ούτε να υπερασπιστεί τον εαυτό του…

«Ξαλάφρωσα, αγαλλίασε η ψυχή μου» είπε χαρακτηριστικά και δευτερόλεπτα μετά πρόσθεσε με απλανές βλέμμα: «Τώρα λευτερώθηκα». Ο ίδιος καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκισης, εκ των οποίων εξέτισε πέντε. Όμως η φράση του έμεινε να συνοψίζει αυτό που ένιωθε. Ότι η προσωπική εκδίκηση ήταν η μόνη μορφή δικαιοσύνης που μπορούσε να αποδεχθεί.

Ο μύθος για το όπλο στο μούσι

Ο μύθος λέει ότι το όπλο με το οποίο ο Παπαδόσηφος σκότωσε τον Βενιαράκη, ένα γερμανικό λούγκερ, που ο ίδιος μαζί με τον πατέρα του είχε αρπάξει από έναν στρατιώτη της ναζιστικής Βέρμαχτ στη Μάχη της Κρήτης, το είχε κρύψει κάτω από τη μεγάλη γενειάδα που είχε αφήσει μετά τον θάνατο του γιου του και οι αστυνομικοί από σεβασμό δεν τον έψαξαν…

Το αιματοκύλισμα στο Στρατοδικείο του Ρουφ

Στο ίδιο σκοτεινό πλαίσιο εντάσσεται και η υπόθεση του Αθανάσιου Ντρούζου. Ένας μεθυσμένος οδηγός «θέρισε» τον γιο του και έξι ακόμα φίλους του, που επέστρεφαν από ξενύχτι. Οι πέντε σκοτώθηκαν, οι δύο γλίτωσαν.

Στις 21 Ιουλίου του 1991, ο γιος του Αθανάσιου Ντρούζου, ο Κώστας 16 ετών, είχε πάει να διασκεδάσει με την παρέα του στο κλαμπ «Negro» στη Γλύφα. Αφού δεν έβρισκαν ταξί, αποφάσισαν να το «κόψουν» με τα πόδια. Το ρολόι έδειχνε 4 τα ξημερώματα. Ενώ βαδίζουν από τη δεξιά πλευρά, αυτοκίνητο που οδηγεί ο 32χρονος υποσμηναγός Δημήτρης Κουρούπης με κατεύθυνση τη Χαλκίδα και έχοντας δίπλα του, στη θέση του συνοδηγού, τον 26χρονο κουνιάδο του Φώτη Σακελλαράκη, «θερίζει» την παρέα των παιδιών.

Ο 18χρονος Βίκτωρ Μάισης, ο 17χρονος Μιχάλης Μπαξεβανίδης και ο 15χρονος αδελφός του Παναγιώτης έχασαν τη ζωή τους ακαριαία. Ο 17χρονος Παναγιώτης Κατράκης και ο 16χρονος Κώστας Ντρούζος ξεψύχησαν αργότερα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών. Από θαύμα σώθηκαν ο 18χρονος Βάγιας Κατσός και ο 19χρονος Αλέξης Σαμψών, οι οποίοι περπατούσαν 10 μέτρα πιο μπροστά από την υπόλοιπη παρέα. Όπως αποδείχθηκε, ο 32χρονος υποσμηναγός ήταν μεθυσμένος.

Έμεινε μόλις 8 μήνες στη φυλακή

Ο Αθανάσιος Ντρούζος, βλέποντας τον δολοφόνο του παιδιού του να μένει στη φυλακή για μόλις 8 μήνες, η ψυχή του πλημμύρισε με οργή. Η αρχική ποινή ήταν μόλις 4 ετών και 8 μηνών. Οκτώ μήνες αργότερα όμως, ύστερα από σχετική αίτησή του, η ποινή μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη προς 988 δραχμές ημερησίως κι αφέθηκε ελεύθερος. Οι γονείς των νεαρών παιδιών εξαγριώθηκαν και υπέβαλαν έφεση, στέλνοντας επιστολές σε υπουργούς Δικαιοσύνης κι Εθνικής Άμυνας. Ο Νίκος Ντρούζος όμως, είχε δικάσει ήδη μέσα του… εις θάνατον και δεν περίμενε κανένα δικαστήριο.

Η υπόθεση οδηγήθηκε στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο και την Πρωταπριλιά του 1993 ξεκίνησε η δίκη στο Ρουφ. Η αίθουσα του δικαστηρίου ήταν κατάμεστη, με τους γονείς όλων των παιδιών να παρίσταντο πνιγμένοι από οργή.

Την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη η ακροαματική διαδικασία κι ο αναπληρωτής καθηγητής Ποινικού Δικαίου κι εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του κατηγορουμένου, Χρήστος Μπάκας ετοιμαζόταν να πάρει τον λόγο, ο Αθανάσιος Ντρούζος άνοιξε τον χαρτοφύλακά του και έβγαλε ένα πιστόλι.

Αρχικά έπιασε από τον λαιμό τον μάρτυρα υπεράσπισης και συνοδηγό του αυτοκινήτου το βράδυ του δυστυχήματος, Φώτη Σακελλαράκη σέρνοντάς τον στην έδρα των δικαστών και με το όπλο κολλημένο πάνω του. Όλοι πάγωσαν…

Σημαδεύοντας τον μάρτυρα υπεράσπισης, ζητάει από τον αστυφύλακα Κωνσταντίνο Κουτουλάκη να αφήσει το υπηρεσιακό του όπλο στο εδώλιο του κατηγορουμένου. «Πείτε την αλήθεια. Θα σας σκοτώσω όλους…», φώναζε εν εξάλλω.

Αφού πήρε και το όπλο του αστυφύλακα, τον ανάγκασε να δέσει με μονωτική ταινία που είχε στον χαρτοφύλακά του, πλάτη με πλάτη από τη μια τον συνοδηγό Φώτη Σακελλαράκη και από την άλλη, τους δικηγόρους του κατηγορούμενου, τον Χρήστο Μπάκα και τον Δημοσθένη Αβράμη.

Ουρλιάζοντας απαίτησε να πουν όλοι ότι ο υποσμηναγός είναι ένοχος και ότι οδηγούσε μεθυσμένος, γι’ αυτό σκότωσε τα παιδιά.

«Πείτε το δυνατά ότι ο υποσμηναγός είναι ένοχος, ότι οδηγούσε μεθυσμένος και γι’ αυτό σκότωσε τα παιδιά! Θέλω να μαρτυρήσεις μπροστά σε όλους ότι ήσουν μεθυσμένος» φώναζε.

Όταν έφτασε μεγάλη αστυνομική δύναμη, ο Ντρούζος άρχισε να πυροβολεί τους δεμένους ομήρους. Οι δύο δικηγόροι έπεσαν νεκροί, ενώ τραυματίστηκε σοβαρά ο συνοδηγός Σακελλαράκης. Ακολούθως πήδηξε πάνω στην έδρα και άρχισε να πυροβολεί εναντίον των δικαστών, τραυματίζοντας τρεις στρατοδίκες. Όταν πια κατάλαβε ότι όλα είχαν τελειώσει, κι έχοντας να κρατήσει την τελευταία σφαίρα για τον ίδιο, έστρεψε το όπλο στον εαυτό του και πήγε να βρει τον γιο του…

Όταν ένα ολόκληρο χωριό χειροκροτούσε τον φονιά

Ανήμερα Πάσχα του 1983 σε χωριό της Μάνης, ένας νεαρός 23 χρονών πείθει έναν 14χρονο να κλέψει από μία καφετέρια δύο μπουκάλια με αλκοόλ, και μετά κατευθύνονται προς ένα κοντινό ρέμα.

Εκεί ο 23χρονος έχει αποφασίσει να επιτεθεί σεξουαλικά στον ανήλικο. Εκείνος τον καταλαβαίνει, προσπαθεί να φύγει κι ο δράστης τον σκοτώνει χτυπώντας τον με έναν τσιμεντόλιθο στο κεφάλι.

Ο δράστης προφυλακίστηκε, και αποφάσισαν να μεταφερθεί αλλού υπό τον φόβο της βεντέτας. Όμως η επιχείρηση στήνεται πρόχειρα, δύο αστυνομικοί θα μεταφέρουν με ΚΤΕΛ τον δράστη αρχικά στην Αθήνα και μετά σε άγνωστο προορισμό.

Τα νέα μαθαίνονται γρήγορα, και πριν ξεκινήσει το ΚΤΕΛ, τρεις ένοπλοι ακινητοποιούν το λεωφορείο. Ένας εξ αυτών με μία καραμπίνα πυροβολεί τον 23χρονο, ο οποίος πεθαίνει ακαριαία. Δράστης ήταν ο πατέρας του 14χρονου, ο οποίος ήθελε να εκδικηθεί τον άδικο χαμό του γιού του.

Η δίκη έγινε στις 2 Οκτωβρίου του 1984. «Και τα δύο εγκλήματα ήταν άδικα. Άδικα πήγε ο μικρός, άδικα και ο δικός μου γιος. Τώρα πρέπει εμείς οι δύο οικογένειες να κλείσουμε τις πληγές μας, να ξεχάσουμε και να ζήσουμε στο ίδιο χωριό. Το παιδί μου, όταν σκότωσε τον μικρό, ήταν μεθυσμένο, μπορεί να το είχαν ποτίσει και ναρκωτικά. Δίνω 60% δίκιο στον «Μενέλαο» που σκότωσε τον γιο μου και 40% άδικο. Αλλά σας λέω, κύριοι δικαστές, ότι αν ήξερα ότι ο γιος μου σκότωσε τον μικρό, θα είχα σκοτώσει εγώ ο ίδιος το παιδί μου. Τώρα ας μας κρίνει όλους ο Θεός».

Ύστερα από 12 ώρες καταθέσεων και αγορεύσεων, Κακουργιοδικείο Τρίπολης εξέδωσε ετυμηγορία. Ο πατέρας που εκδικήθηκε το φόνο του παιδιού του καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο χρόνων, 7 μηνών και 10 ημερών. Την επόμενη ημέρα, τα πρωτοσέλιδα έγραφαν ότι «Η Μάνη χειροκροτεί το φονιά». Στο δικαστήριο είχαν συγκεντρωθεί περισσότερα από χίλια άτομα, συντοπίτες του δράστη, που όταν ανακοινώθηκε η απόφαση, την υπερκάλυψαν με τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες τους προς τον 40χρονο.

Τα ονόματα δεν δημοσιοποιήθηκαν. Το διπλό φονικό προβλήθηκε στη μικρή οθόνη μέσα από τις σειρές «Ανατομία ενός εγκλήματος» και «10η Εντολή».

newsbomb.gr