Τσιφλίκι… η Γεωργική Σχολή Μεσαράς

Το ντεσού, λοιπόν, δεν είναι απλώς αποκαλυπτικό. Είναι αποστομωτικό.

Το στημένο σκηνικό, η θεσμική σιωπή και το πολιτικό γιο-γιο της Αυτοδιοίκησης.

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική δεν εξευτελίζεται από τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης, αλλά από την άνεση με την οποία κάποιοι θεωρούν τα πάντα αυτονόητα και τσιφλίκι τους.

Και η υπόθεση της “Γεωργικής Σχολής Μεσαράς” είναι μία από αυτές.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Αποκάλυψη cretaone: Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας οι φετινές εκδηλώσεις στο Αρκάδι!

Πώς γίνεται ένας πρώην Υπουργός, πρώην Γενικός Γραμματέας κόμματος εξουσίας, εν ενεργεία βουλευτής, να “καταδέχεται” να αναλάβει Πρόεδρος, έστω μεταβατικός, ενός αναπτυξιακού φορέα που υποτίθεται ότι υπηρετεί την αυτοδιοίκηση, την επιστημονική κοινότητα και τον πρωτογενή τομέα;

Όχι επειδή «μπορεί», αλλά επειδή του το ζήτησαν όπως έγραψε.. Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.

Γιατί η κατάντια δεν είναι μόνο προσωπική. Είναι βαθιά αυτοδιοικητική.

Δεν υπήρχαν άλλα πρόσωπα;

Ούτε ένας άνθρωπος κοινής αποδοχής που να μην κουβαλά πολιτικό βάρος, σκιές και ανοιχτά μέτωπα στο ίδιο πεδίο δράσης με αυτό που αναλαμβάνει ως Πρόεδρος;

Κι όμως, ομόφωνα, λένε, κατέληξαν στον τοπικό βουλευτή.

Σαν να μην υπήρχε άλλος. Σαν να μην μπορούσε να υπάρξει άλλος.

Σαν η Μεσαρά, η Κρήτη, η αγροτική έρευνα να χρειάζονται πάντα πολιτικό κηδεμόνα.

Δεν βρέθηκε ούτε ένας δήμαρχος από αυτούς που απαριθμήθηκαν πως συμμετέχουν, να πει “μισό λεπτό, τι κάνουμε εδώ”;

Ούτε ένας να αναρωτηθεί αν αυτό που χτίζεται είναι αναπτυξιακό εργαλείο ή πολιτικό άλλοθι;

Ούτε ένας να δει ότι η εικόνα ακυρώνει το ίδιο το εγχείρημα πριν καν ξεκινήσει;

Και ο Δήμαρχος Ηρακλείου;

Του εμπιστεύθηκε το Δημοτικό Συμβούλιο την εκπροσώπηση του Δήμου στην Γεωργική Σχολή και δεν βρήκε να πεί ούτε ένα “πού πάμε”;

Όλα καλά; Όλα νόμιμα; Όλα ηθικά;

Κανένα δίλημμα; Καμία αμφιβολία; Καμία κόκκινη γραμμή;

Όταν ένας βουλευτής έχει κάνει «γιο-γιο» την τοπική αυτοδιοίκηση, όταν η θεσμική ανισορροπία βαφτίζεται “συνεργασία”, όταν η πολιτική ισχύς παρουσιάζεται ως φυσική ηγεσία, κανείς δεν ενοχλείται;

Και φτάνουμε στην αποψινή «παραίτηση».

Μια παραίτηση χωρίς πραγματική αιτιολόγηση.

Χωρίς αυτοκριτική.

Χωρίς εξήγηση για το γιατί ήταν σωστό χθες και λάθος σήμερα.

Ο Ηρακλειώτης βουλευτής δεν εξηγεί τι άλλαξε μέσα σε λίγες ώρες.

Απλώς ανακοινώνει ότι δεν αναλαμβάνει αυτό που είχε αναλάβει χθες…

Και βεβαίως, το γεγονός ότι η ανακοίνωση συνέπεσε με την κάθοδο του Πρωθυπουργού στο Ηράκλειο ελέγχεται ,λέει, ως απλή σύμπτωση.

Τόσο απλή, όσο και βολική.

Το ερώτημα, όμως, μένει αναπάντητο και βαραίνει όλους:

Όταν ένα αναπτυξιακό εγχείρημα ξεκινά με πολιτική αλαζονεία, θεσμική σιωπή και ομόφωνες αποφάσεις χωρίς αντίλογο, ποιο μέλλον ακριβώς υπηρετεί;

Της αγροτικής ανάπτυξης ή της ανακύκλωσης της εξουσίας;

Γιατί η “Γεωργική Σχολή Μεσαράς” μπορεί να γίνει πλατφόρμα του μέλλοντος.

Αλλά όχι έτσι.

Και σίγουρα όχι με αυτούς τους όρους.

Το ντεσού, λοιπόν, δεν είναι απλώς αποκαλυπτικό. Είναι αποστομωτικό.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια «άστοχη επιλογή». Μιλάμε για στημένο θεσμικό σκηνικό, με ρόλους μοιρασμένους από νωρίς και με όλους – μα όλους – παρόντες.

Ο Δήμαρχος Μοιρών δεν όρισε έναν αντιδήμαρχο.

Δεν όρισε τον εαυτό του.

Όρισε τον Αυγενάκη ως εκπρόσωπο του Δήμου στο ΔΣ της Σχολής.

Όχι επειδή δεν υπήρχε άλλος. Αλλά επειδή έπρεπε να είναι αυτός.

Και επειδή ο Δήμος έχει μία μόνο θέση και δεν «χωρούσε» και ο Δήμαρχος Φαιστού;

Κανένα πρόβλημα.

Τον περνάμε από την πίσω πόρτα, μέσω της Αναπτυξιακής.

Και η Αναπτυξιακή ποιον βάζει εκπρόσωπό της;

Τον ίδιο τον Δήμαρχο Μοιρών.

Θεσμική ακροβασία ή θεσμική παρωδία; Εξαρτάται πόσο σοβαρά παίρνεις τους θεσμούς.

Ο Βιδάκης;

Μπαίνει μέσω ΕΛΓΟ–ΔΗΜΗΤΡΑ.

Τυχαία, φυσικά.

Απλώς έτυχε να είναι κολλητός του Αυγενάκη.

Και μετά έχουμε το πραγματικό αριστούργημα:

Ο Καμπουράκης ως εκπρόσωπος της Περιφέρειας.

Κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, άνθρωπος του Φραγκίσκου Παρασύρη, πρώτος σε σταυρούς στη Νομαρχιακή.

Την ίδια ώρα που το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει τον Αυγενάκη με σκληρή ανακοίνωση.

Δηλαδή τι ακριβώς συνέβη εδώ;

Στην Αθήνα καταγγελίες,

στην Κρήτη υπογραφές.

Στην κεντρική πολιτική σκηνή «θεσμικός κατήφορος»,

και τοπικά… όλα μέλι-γάλα.

Το σκηνικό δεν προέκυψε.

Στήθηκε.

Και στήθηκε με τη συμμετοχή όλων.

Γιατί εδώ δεν έχουμε «πρόσωπα».

Έχουμε θεσμικούς εκπροσώπους.

Δημάρχους, Περιφέρεια, Αναπτυξιακή, ΕΛΓΟ.

Όχι ιδιώτες που έκαναν μια λάθος επιλογή,

αλλά θεσμούς που νομιμοποίησαν μια πολιτική επιλογή με πλήρη επίγνωση.

Και μετά απορούμε γιατί «η παραίτηση δεν αιτιολογείται».

Μα πώς να αιτιολογηθεί;

Αν πει την αλήθεια, θα εκθέσει τους πάντες.

Αν πει ψέματα, δεν πείθει κανέναν.

Και κάπου ανάμεσα, οι θεσμοί ευτελίζονται, η αυτοδιοίκηση γελοιοποιείται και μια Γεωργική Σχολή που θα έπρεπε να ενώνει, καταλήγει να αποκαλύπτει, με τον πιο ωμό τρόπο, πώς λειτουργεί πραγματικά η εξουσία στην Κρήτη.

Όχι στα λόγια.

Στην πράξη.