Όταν ο φίλος του με τον οποίο έκαναν την κατάδυση κατάφερε να απεγκλωβιστεί, ενημέρωσε αμέσως τις Αρχές ότι ο 34χρονος πιθανότατα είχε εγκλωβιστεί σε κάποιο σημείο του πηγαδιού.
Στην περιοχή στήθηκε άμεσα επιχείρηση από το Λιμενικό Σώμα με πλωτό σκάφος, ενώ επιχείρησαν δύτες της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών και εξειδικευμένοι σπηλαιολόγοι-δύτες από ιδιωτικά καταδυτικά συνεργεία.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά ο αγνοούμενος ήταν εφοδιασμένος με συσκευή που του επέτρεπε να έχει επιπλέον οξυγόνο για άλλες 3 έως 5 ώρες και υποβρύχιο σκούτερ, το οποίο χρησιμοποιείται για ώθηση κατά τη διάρκεια των καταδύσεων.
Το «Πηγάδι του Διαβόλου»
Στο δεύτερο λιμανάκι της περιοχής υπάρχει το «Πηγάδι του Διαβόλου», ένα στενό, κάθετο υποθαλάσσιο «φρέαρ», σε μικρή απόσταση από τα βράχια και σε αρχικό βάθος περίπου 11 μέτρων. Η διάμετρός του είναι γύρω στα 3 μέτρα, ενώ η κατάδυση φτάνει συνολικά κοντά στα 30 μέτρα, με ιδιαίτερα επικίνδυνα ρεύματα, ειδικά γύρω στα 16 μέτρα, όπου το ρεύμα «τραβάει» τον δύτη προς τα κάτω και οδηγεί στην είσοδο μιας στενής υποβρύχιας σήραγγας που καταλήγει σε σπήλαιο αγνώστων διαστάσεων.
Το πηγάδι βρίσκεται στη μέση περίπου του όρμου. Ξεκινά ακριβώς εκεί που τελειώνουν οι βραχώδεις πλευρές και ξεκινά ο αμμώδης βυθός. Η θέση του σημαδεύεται από μία κόκκινη σημαδούρα δεμένη με σχοινί ως τον βυθό της θάλασσας.
Έχουν εξερευνηθεί μόνο περίπου 150 μέτρα της σήραγγας και σπηλαιολόγοι εκτιμούν ότι συνδέεται με τη λίμνη της Βουλιαγμένης, κάτι που ενισχύει τον μύθο και τη φήμη του σημείου.
Βίντεο από το πηγάδι:
Οι Αμερικανοί που χάθηκαν το 1978
Τον Σεπτέμβριο του 1978 τρεις νεαροί Αμερικανοί, δύο στρατιωτικοί της τότε βάσης του Ελληνικού (ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ και ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ) και η 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν, επιχείρησαν να εξερευνήσουν το υποθαλάσσιο τούνελ και χάθηκαν μέσα στη σήραγγα.
Παρά τις επανειλημμένες αποστολές εντοπισμού, παρέμειναν αγνοούμενοι για δεκαετίες. Μία πρώτη μεγάλη προσπάθεια διάσωσης έγινε τον Νοέμβριο του 1978 χωρίς αποτέλεσμα, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες ανέσυραν μόνο μία φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα. Το θρίλερ έκλεισε οριστικά το 2007, όταν οστά που είχαν βρεθεί έναν χρόνο νωρίτερα στη σήραγγα ταυτοποιήθηκαν με ανάλυση DNA ως τα λείψανα των τριών Αμερικανών δυτών.
Μετά το τραγικό αυτό συμβάν, τη δεκαετία του 1980 το Λιμενικό τοποθέτησε προστατευτικά κάγκελα στην έξοδο του «πηγαδιού» προς τη σήραγγα, προκειμένου να αποτρέψει νέες καταδύσεις στο σπήλαιο υψηλού κινδύνου.
Στο σημείο υπάρχει σήμερα και η χαρακτηριστική επιγραφή του Χρήστου Μπαρούχα, συνιδρυτή της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Αττικής: «Πέρα από το σημείο αυτό, δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή», η οποία λειτουργεί ως προειδοποίηση αλλά και υπενθύμιση της σκοτεινής ιστορίας του «Πηγαδιού του Διαβόλου».
