Από τις 11 οικογένειες επαγγελματικής αναδοχής στην Ελλάδα μόλις δύο βρίσκονται στην Κρήτη – Η παρακαταθήκη της Μαίρης Θεοδωροπούλου

«Δεν είναι λύση να δημιουργούμε συνεχώς νέες δομές» – Στα αζήτητα των δομών και των νοσοκομείων παιδιά με αναπηρία και σύνδρομο Down

«Δεν είναι η λύση να ιδρύουμε συνεχώς νέες δομές για να μεταφέρονται εκεί τα παιδιά. Η λύση είναι να βρίσκουμε οικογένειες», τόνισε η κ. Μαρία Φραγκιουδάκη, προϊσταμένη τμήματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Μέριμνας, φέρνοντας στο προσκήνιο το ζήτημα της παιδικής προστασίας στην Κρήτη.

«Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν παιδιά που περιμένουν ένα σπίτι, μια σταθερή αγκαλιά και το δικαίωμα να μεγαλώσουν μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η κ. Φραγκιουδάκη αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην επαγγελματική αναδοχή, αποκαλύπτοντας ότι από τις μόλις 11 οικογένειες σε ολόκληρη τη χώρα που έχουν αναλάβει αυτόν τον ρόλο, οι δύο βρίσκονται στην Κρήτη. Πρόκειται για έναν μικρό αριθμό, που αποτυπώνει τις δυσκολίες στην προσπάθεια εξεύρεσης οικογενειών για παιδιά με αυξημένες ανάγκες φροντίδας, όπως τα παιδιά με αναπηρία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Χανιά: Χρήστος Δάντης και Ευρυδίκη σε μεγάλη χριστουγεννιάτικη συναυλία στην Πλατεία 1866 – Πότε θα πραγματοποιηθεί

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη Μαίρη Θεοδωροπούλου, ιδρύτρια του μη κυβερνητικού φορέα «Ρίζες», η οποία έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω της ένα σημαντικό έργο για την αναδοχή, την υιοθεσία και τα δικαιώματα των υιοθετημένων ανθρώπων.

Η Μαίρη Θεοδωροπούλου άνοιξε τον δρόμο για το δικαίωμα στη γνώση της καταγωγής

Με συγκίνηση, η κ. Φραγκιουδάκη μίλησε για τη γυναίκα με την οποία συνεργάστηκε επί περίπου 24 χρόνια, περιγράφοντάς την ως έναν άνθρωπο των πράξεων και όχι των λόγων.

Η Μαίρη Θεοδωροπούλου, μέσα από την προσωπική της εμπειρία ως υιοθετημένη, κατάφερε να μετατρέψει ένα βαθιά προσωπικό βίωμα σε συλλογική διεκδίκηση. Πρωτοστάτησε στην προσπάθεια να κατοχυρωθεί στην ελληνική νομοθεσία το δικαίωμα των ενηλίκων υιοθετημένων να αναζητούν και να μαθαίνουν τις βιολογικές τους ρίζες.

Μέχρι τότε, όπως εξήγησε η κ. Φραγκιουδάκη, δεν υπήρχε αντίστοιχη πρόβλεψη στην ελληνική νομοθεσία. Η κ. Θεοδωροπούλου κινητοποίησε ενήλικες υιοθετημένους, τους ένωσε κάτω από την ομπρέλα του φορέα της και συνέβαλε καθοριστικά στη διεκδίκηση της θεσμικής κατοχύρωσης αυτού του δικαιώματος, με τη σχετική νομοθετική ρύθμιση του 1996.

«Τους χρωστάμε πολλά οι ενήλικες υιοθετημένοι», ανέφερε χαρακτηριστικά η κ.  Φραγκιουδάκη, υπογραμμίζοντας ότι η προσφορά της δεν περιορίστηκε στην αναζήτηση της καταγωγής, αλλά επεκτάθηκε συνολικά στην προάσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών και των ανθρώπων που χρειάζονταν υποστήριξη.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επιστημονική και θεσμική δουλειά του φορέα «Ρίζες», επισημαίνοντας ότι η λειτουργία του βασιζόταν στη συνεργασία με τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες και στη συμμετοχή επιστημόνων, όπως ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών.

Η ίδια θυμήθηκε επίσης τη συμβολή της Θεοδωροπούλου στα εκπαιδευτικά προγράμματα για υποψήφιους ανάδοχους και θετούς γονείς, αλλά και στην επιμόρφωση των επαγγελματιών της παιδικής προστασίας.

Μόλις δύο οικογένειες επαγγελματικής αναδοχής στην Κρήτη

Για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Κρήτη, η κ. Φραγκιουδάκη εξέφρασε την ανάγκη να διευρυνθεί σημαντικά ο κύκλος των ανάδοχων οικογενειών σε ολόκληρη την Περιφέρεια.

Αναφορικά με την επαγγελματική αναδοχή, η οποία αφορά και παιδιά με αναπηρία, τόνισε πως οι διαθέσιμες οικογένειες παραμένουν ελάχιστες.

Όπως αποκάλυψε, σε πανελλαδικό επίπεδο υπάρχουν μόλις 11 οικογένειες που ασχολούνται με την επαγγελματική αναδοχή παιδιών με αναπηρία, εκ των οποίων οι δύο βρίσκονται στην Κρήτη.

Ο αριθμός αυτός, αν και αποτελεί μια σημαντική παρουσία για το νησί, παραμένει ανεπαρκής μπροστά στις ανάγκες. Η ίδια συνέχισε λέγοντας πως στόχος είναι να αυξηθούν τόσο οι επαγγελματίες ανάδοχοι όσο και οι οικογένειες που μπορούν να προσφέρουν ένα ασφαλές περιβάλλον σε παιδιά που χρειάζονται φροντίδα και υποστήριξη.

Παιδιά με σύνδρομο Down και αναπηρία στα νοσοκομεία και στις δομές – Η ανάγκη για μια οικογένεια

«Τα παιδιά με αναπηρία, μεταξύ των οποίων και παιδιά με σύνδρομο Down, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες στην εξεύρεση ανάδοχης οικογένειας», όπως είπε.

Η ανάγκη για περισσότερους ανθρώπους που θα ανοίξουν το σπίτι τους σε αυτά τα παιδιά είναι επιτακτική. Η επαγγελματική αναδοχή μπορεί να προσφέρει τη δυνατότητα σε παιδιά με αυξημένες ανάγκες να μεγαλώσουν σε ένα σταθερό οικογενειακό περιβάλλον, αντί να παραμένουν σε νοσοκομεία ή να μεταφέρονται σε ιδρυματικές δομές.

Η κ. Φραγκιουδάκη αποκάλυψε ότι, σύμφωνα με όσα της μεταφέρουν οι διοικητές των νοσοκομείων, δεν υπάρχει ουσιαστικά περίοδος κατά την οποία να μην φιλοξενείται κάποιο παιδί στις παιδιατρικές κλινικές, περιμένοντας να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες διαδικασίες.

Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι δεν οδηγούνται όλα αυτά τα παιδιά σε αναδοχή ή υιοθεσία. Προηγείται η διερεύνηση του οικογενειακού και συγγενικού περιβάλλοντος, καθώς βασική προτεραιότητα είναι, όπου αυτό είναι εφικτό και ασφαλές, να παραμείνει το παιδί στη βιολογική του οικογένεια.

Μόνο όταν αποκλειστούν αυτές οι δυνατότητες και υπάρξει η σχετική εισαγγελική εντολή ξεκινά η αναζήτηση ανάδοχης οικογένειας.

«Δεν είναι λύση να δημιουργούμε συνεχώς νέες δομές»

Η κ. Φραγκιουδάκη στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας γύρω από την παιδική προστασία, επισημαίνοντας ότι η ιδρυματική κουλτούρα εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια.

Όπως ανέφερε, η δημιουργία νέων δομών δεν μπορεί να αποτελεί τη βασική απάντηση στις ανάγκες των παιδιών. Αντίθετα, προτεραιότητα πρέπει να είναι η αναζήτηση περισσότερων ανάδοχων οικογενειών, ώστε τα παιδιά να μη χρειάζεται να μεγαλώνουν σε ιδρύματα.

«Θεωρούμε ότι αν μπει ένα παιδί στο ίδρυμα είναι ασφαλές», σημείωσε, εξηγώντας ότι, πέρα από την κάλυψη των βασικών αναγκών, καθοριστική σημασία έχει η συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

Ένα παιδί χρειάζεται να μεγαλώνει με σταθερούς ανθρώπους δίπλα του, να δημιουργεί δεσμούς και να μη βιώνει διαρκείς εναλλαγές προσώπων φροντίδας. Και αυτό, όπως υπογράμμισε, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί μέσα σε ένα ίδρυμα, όσο καλές κι αν είναι οι συνθήκες λειτουργίας του.

«Η Κρήτη χρειάζεται περισσότερες ανάδοχες οικογένειες, περισσότερη στήριξη και μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση. Γιατί πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένα παιδί που δεν χρειάζεται απλώς μια θέση σε μια δομή, αλλά ανθρώπους που θα του προσφέρουν αγάπη, ασφάλεια και σταθερότητα», όπως τόνισε.

Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη ανθρώπων όπως η Μαίρη Θεοδωροπούλου: ότι κάθε παιδί αξίζει να έχει μια οικογένεια και κάθε άνθρωπος δικαιούται να γνωρίζει τις ρίζες του.