Από το πένθος στην εκτέλεση: Πατέρας δολοφονεί 20χρονο για τον θάνατο του γιου του

Δύο οικογένειες διαλυμένες και μια Πολιτεία που απλώς… κατέγραφε 

Μια εν ψυχρώ δολοφονία, στη μέση ενός πολυσύχναστου δρόμου.

Οι πυροβολισμοί αντηχούν, όχι μόνο στον χώρο, αλλά και στα βίντεο που κατακλύζουν το διαδίκτυο, μετρώντας αποστάσεις και κλικ.

Οι σφαίρες που αφαιρούν μια ζωή γίνονται «υλικό».

Πόσο μακριά ακούστηκαν ….

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Φωτιά ΤΩΡΑ στον Κουβαρά – Καίει κοντά σε οικίες, 112 για εκκένωση

Ο πόνος μετατρέπεται σε θέαμα.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, μια μάνα ουρλιάζει πάνω από το άψυχο σώμα του παιδιού της.

Κι αυτή η στιγμή , η πιο ιερή, η πιο σπαρακτική, καταγράφεται, αναπαράγεται, διαμοιράζεται.

Σαν να μην είναι ανθρώπινη τραγωδία, αλλά προϊόν προς κατανάλωση.

Και πίσω από τη σκανδάλη;

Ένας πατέρας.

Και μια μάνα που βρισκόταν στο αυτοκίνητο που καταδίωκε ένα άλλο παιδί .

Ένας άνθρωπος που τρία χρόνια πριν είχε χάσει τον δικό του γιο σε τροχαίο.

Ένας άνθρωπος που έζησε το πένθος, την οργή, την αδυναμία.

Και κυρίως …

Την σιωπή.

Τρία χρόνια αναμονής.

Τρία χρόνια με μια υπόθεση να λιμνάζει στην προανάκριση.

Τρία χρόνια χωρίς απαντήσεις, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς λύτρωση.«Πότε θα δικαστεί η υπόθεση του παιδιού μου;» ρωτούσε.

Και απάντηση δεν έπαιρνε.Έβλεπε εκείνον που θεωρούσε υπεύθυνο να κυκλοφορεί ελεύθερος.

Στους ίδιους δρόμους. Στις ίδιες γειτονιές.

Και μέσα του, κάτι έσπαγε κάθε μέρα λίγο περισσότερο.

Και εδώ αναδεικνύεται ένα ακόμη κενό.

Σε μια κοινωνία όπου για μια απλή τροχαία παράβαση μπορεί να αφαιρεθεί δίπλωμα οδήγησης για εβδομάδες ή μήνες, πώς είναι δυνατόν σε ένα θανατηφόρο τροχαίο να μην προβλέπεται αυτονόητα η προσωρινή αφαίρεση της άδειας οδήγησης μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση;

Πώς είναι δυνατόν κάποιος που εμπλέκεται σε μια τέτοια τραγωδία να συνεχίζει να οδηγεί κανονικά, πριν καν κριθεί από τη Δικαιοσύνη;

Η έλλειψη αυτού του στοιχειώδους μέτρου δεν είναι απλώς νομικό ζήτημα , είναι ζήτημα εμπιστοσύνης, ασφάλειας και, τελικά, κοινωνικής ειρήνης.

Δεν υπήρξε κανένα δίχτυ προστασίας.

Καμία ουσιαστική ψυχολογική στήριξη.

Καμία πρόνοια για να συγκρατήσει έναν άνθρωπο που βυθιζόταν.

Και έτσι, το πένθος μετατράπηκε σε οργή.

Η οργή σε εμμονή.

Και η εμμονή, σε εκδίκηση.

Την ίδια στιγμή, το άλλο παιδί.

Ο νεαρός που επέζησε από το τροχαίο.

Που τραυματίστηκε, που προσπάθησε να συνεχίσει τη ζωή του.

Που κατέφυγε επανειλημμένα στην Αστυνομία ζητώντας προστασία.

Καταγγελίες. Μηνύσεις. Φόβος.

Και η απάντηση της Πολιτείας;

Καταγραφή.

Χαρτιά.

Παράβολα.

Και αναμονή…

Δύο οικογένειες διαλυμένες.

Δύο ζωές χαμένες.

Και μια κοινωνία που παρακολουθεί ,άλλοτε αμήχανα, άλλοτε αδηφάγα.

Τι απέτυχε τελικά;

Η Δικαιοσύνη που καθυστέρησε;

Η Πολιτεία που δεν προστάτευσε;

Ή όλοι εμείς, που συνηθίσαμε να βλέπουμε την τραγωδία σαν είδηση και όχι σαν κραυγή;