Δένδιας: «Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης υπήρξε μία από τις σημαντικές μορφές της μεταπολεμικής πολιτικής ζωής της Ελλάδας»

Άρθρο του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια για τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στην «Καθημερινή της Κυριακής»

Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης υπήρξε μία από τις σημαντικές μορφές της μεταπολεμικής πολιτικής ζωής της Ελλάδας.

Ήταν, με την ουσιαστική έννοια του όρου, ευπατρίδης. Όχι μόνο διότι υπήρξε απόγονος σημαντικής πολιτικής οικογένειας, με εκπροσώπους στη Βουλή των Ελλήνων από τις πρώτες δεκαετίες της ιστορίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους, ούτε λόγω των λαμπρών σπουδών του στη νομική επιστήμη. Αλλά κυρίως, διότι προσελάμβανε την ενασχόληση με τα κοινά ως χώρο ευθύνης και προσφοράς. Για τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη ο πατριωτισμός δεν ήταν σύνθημα. Ήταν καθημερινή στάση ζωής.

Η πολιτική διαδρομή του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη υπήρξε άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Του πολιτικού ηγέτη που εξέφρασε μια συγκεκριμένη αντίληψη για την Ελλάδα: Δημοκρατική ομαλότητα, ένταξη στην ευρωπαϊκή οικογένεια, θεσμικός εκσυγχρονισμός, υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Τέσσερα ζώδια που είναι πιθανό να βγάλουν «τρελά» λεφτά μέχρι το 2030

Όπως ο ίδιος ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης είχε αναφέρει, η τυχαία γνωριμία τους στα Καμένα Βούρλα το 1960 απετέλεσε καθοριστικό σταθμό στη ζωή του. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διέκρινε στον νεαρό νομικό έναν άνθρωπο με συγκρότηση και δυνατότητες. Του εμπιστεύθηκε απαιτητικούς ρόλους, ανοίγοντάς του τον δρόμο για την ανάληψη σημαντικών κοινοβουλευτικών και κυβερνητικών αξιωμάτων.

Δεν ήταν, όμως, οι τίτλοι και τα αξιώματα που προσδιόρισαν τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Ήταν το ήθος με το οποίο τα υπηρέτησε. Η πολιτική για εκείνον δεν αποτελούσε πεδίο προσωπικής προβολής, αλλά καθήκον απέναντι στην πατρίδα, τη Δημοκρατία και τους πολίτες. Είχε συνείδηση της θεσμικής ευθύνης που συνοδεύει το αξίωμα και αντιμετώπιζε την εξουσία όχι ως προνομία, αλλά ως υποχρέωση προσφοράς.

Υπήρξε σταθερός και αταλάντευτος στις αρχές του. Ανήκε στη γενιά πολιτικών που γνώριζε ότι η μεγάλη συντηρητική παράταξη δεν είναι απλώς ένας κομματικός μηχανισμός, αλλά φορέας ιστορικής ευθύνης, αξιών και αντίληψης για το μέλλον του τόπου η οποία δοκιμάστηκε από την Ιστορία.

Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης αντιστάθηκε στη δικτατορία, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Αρνήθηκε να εξαργυρώσει αυτή τη δοκιμασία ως τίτλο προσωπικής ανέλιξης. Τις αξίες στις οποίες πίστευε τις υπερασπιζόταν με καθαρότητα και θάρρος, χωρίς φανατισμό. Δεν θεωρούσε την πολιτική αντιπαράθεση πόλεμο εξόντωσης. Σεβόταν τον πολιτικό αντίπαλο, άκουγε την άλλη άποψη και αναγνώριζε ότι η Δημοκρατία απαιτεί συνύπαρξη, μέτρο και δυνατότητα συνεννόησης. Η στάση του απέναντι στην παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου το 1989 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικού που μπορούσε να υπερβαίνει το κομματικό πάθος και να κρίνει με βάση τη συνείδησή του, τους θεσμούς και το εθνικό συμφέρον.

Αυτή η μετριοπάθεια δεν ήταν αδυναμία. Ήταν η δύναμη ενός ανθρώπου βέβαιου για τις ιδέες του. Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης δεν χρειαζόταν την ένταση για να γίνει πειστικός, ούτε την προσβολή για να επιβληθεί. Διέθετε γνώση, εμπειρία, οξυδέρκεια και την ικανότητα να βλέπει πέρα από τη συγκυρία. Μπορούσε να διαφωνεί έντονα, χωρίς να πληγώνει· να υπερασπίζεται την παράταξή του, χωρίς να αρνείται την πατριωτική πρόθεση των αντιπάλων του· να παραμένει πιστός, χωρίς να γίνεται δογματικός.

Η προσφορά του στην Εθνική Άμυνα έχει ιδιαίτερη σημασία. Βρέθηκε στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου σε μια περίοδο που ο κόσμος άλλαζε με πρωτόγνωρη ταχύτητα. Η κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ», οι εξελίξεις στα Βαλκάνια, οι συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή μας και οι νέες προκλήσεις ασφαλείας απαιτούσαν στρατηγική σκέψη και ψυχραιμία. Υπηρέτησε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας με αίσθηση ευθύνης και με επίγνωση ότι η άμυνα της χώρας απαιτεί σοβαρότητα, συνέχεια και μακρόπνοο σχεδιασμό. Γνώριζε ότι η ισχύς της Ελλάδας δεν μετριέται μόνο με εξοπλισμούς, αλλά και με θεσμούς, συμμαχίες, εθνική αυτοπεποίθηση και ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο.

Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της ενεργού πολιτικής του πορείας, παρέμεινε δημιουργικός. Η ενασχόλησή του με τη γη στον Μυστρά, το μικρό του οινοποιείο, η συνεχής συγγραφική δραστηριότητα, φανερώνουν έναν άνθρωπο που αντιμετώπιζε τη γνώση, τον πολιτισμό και την ιστορική μνήμη ως αναπόσπαστα στοιχεία της δημόσιας προσφοράς.

Είχα την τιμή και την τύχη να τον γνωρίσω προσωπικά. Μας συνέδεσε η μακρόχρονη γνωριμία του με τον πατέρα μου Σπύρο και υπήρξα πολλές φορές ευγνώμων αποδέκτης των συμβουλών και παραινέσεών του. Η συμβουλή του ήταν πάντοτε πολύτιμη, όχι μόνο επειδή στηριζόταν σε μοναδική πολιτική εμπειρία, αλλά κυρίως επειδή διατυπωνόταν με ειλικρίνεια, νηφαλιότητα και πραγματικό ενδιαφέρον. Δεν προσπαθούσε να επιβάλει την άποψή του. Σε βοηθούσε να δεις καθαρότερα τα δεδομένα, να σταθμίσεις τις συνέπειες και να θυμηθείς ότι πίσω από κάθε πολιτική απόφαση υπάρχει η ευθύνη απέναντι στη χώρα.

Για εμένα, όπως και για πολλούς νεότερους της παράταξής μας, υπήρξε σημείο αναφοράς. Ένας άνθρωπος στον οποίο μπορούσες να προσφύγεις όχι για να ακούσεις το ευχάριστο, αλλά το χρήσιμο και το αληθινό. Με την ευγένεια, τη νομική του σκέψη, την ιστορική του μνήμη και τη γνώση των θεσμών, μετέδιδε κάτι περισσότερο από συμβουλές: έναν τρόπο αντίληψης της πολιτικής ως ευθύνης, συνέπειας και υπηρεσίας.

Μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία ο πολιτικός δεν κρίνεται μόνο από τις εκλογικές του επιτυχίες ή από τις θέσεις ευθύνης που αναλαμβάνει. Κρίνεται από το αν αφήνει πίσω του θεσμούς ισχυρότερους, από το αν συμβάλλει στον δημόσιο διάλογο με επιχειρήματα και από το αν οι επιλογές του μπορούν να αντέξουν στην κρίση της Ιστορίας.

Αποχαιρετάμε έναν ευπατρίδη, έναν συνεπή κοινοβουλευτικό, έναν υπηρέτη της πατρίδας και της παράταξης, έναν άνθρωπο που κέρδισε τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων. Προσωπικά αποχαιρετώ έναν πολύτιμο σύμβουλο και αγαπητό φίλο. Η απουσία του αφήνει κενό, αλλά η παρακαταθήκη του παραμένει ισχυρή: πολιτική με αρχές, πίστη στους θεσμούς, αφοσίωση στο εθνικό συμφέρον, σεβασμός στον αντίπαλο και διαρκής διάθεση προσφοράς. Αυτό είναι το αποτύπωμά του.

Η μνήμη του θα συνοδεύει τη Νέα Δημοκρατία και τη δημόσια ζωή του τόπου.