Φρεγάτες Bergamini – Τι αποκτά το Πολεμικό Ναυτικό με τα δύο ιταλικά «θηρία» των 6.700 τόνων

Τι ακριβώς είναι μια FREMM

Δύο πλοία που ζυγίζουν όσο ένα μικρό βουνό το καθένα, φορτωμένα με ραντάρ, πυραύλους και σόναρ, ετοιμάζονται να αλλάξουν χέρια. Η υπογραφή της Εφαρμοστικής Ρύθμισης για την απόκτηση δύο μεταχειρισμένων φρεγατών FREMM κλάσης Bergamini προγραμματίζεται για την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026 στη Ρώμη, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, του Ιταλού ομολόγου του Γκουίντο Κροσέτο και των Αρχηγών των δύο Ναυτικών.

Στο επίκεντρο δύο ονόματα: η Carlo Bergamini (F590) και η Virginio Fasan (F591). Οι πρώτες δύο μονάδες της ιταλικής οικογένειας FREMM, με παράδοση προγραμματισμένη για το 2028 και το 2029 αντίστοιχα. Κι όμως, δεν είναι δύο πανομοιότυπα πλοία.

Τι ακριβώς είναι μια FREMM

Το ακρωνύμιο σημαίνει Frégate Européenne Multi-Mission — η γαλλοϊταλική φρεγάτα πολλαπλών αποστολών που η Fincantieri και η Naval Group ανέπτυξαν από κοινού. Οι ιταλικές μονάδες έχουν εκτόπισμα περίπου 6.500 τόνων, μήκος 144 μέτρων, ταχύτητα άνω των 27 κόμβων και αυτονομία 45 ημερών ή 6.000 μιλίων στους 15 κόμβους. Για να μπει σε τάξη μεγέθους ο αριθμός: μιλάμε για πλοία σχεδόν 60% βαρύτερα από τις υπάρχουσες φρεγάτες τύπου ΜΕΚΟ του ελληνικού Στόλου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Ρωσία: Φρικτός θάνατος 29χρονης μέλλουσας νύφης – Αρκούδα την έσυρε έξω από τη σκηνή και την έθαψε

Η καρδιά τους είναι το σύστημα πρόωσης CODLAG (Combined Diesel-Electric And Gas), ένας υβριδικός συνδυασμός αεριοστρόβιλου και ηλεκτροκινητήρων. Σύμφωνα με το Naval News βασίζεται σε έναν αεριοστρόβιλο LM2500+G4 της General Electric ισχύος 32 MW, δύο ηλεκτροκινητήρες και τέσσερις ντιζελογεννήτριες, που επιτρέπουν στο πλοίο να «γλιστράει» σχεδόν αθόρυβα στους 15,6 κόμβους όταν κυνηγάει υποβρύχια — ή να εκτοξεύεται πάνω από τους 27 όταν χρειάζεται.

Το «μάτι» τους είναι το ραντάρ Kronos Grand Naval της Leonardo, τεχνολογίας AESA (ενεργής ηλεκτρονικής σάρωσης – αντί για μηχανική περιστροφή, δεκάδες πομποδέκτες σαρώνουν τον ουρανό ταυτόχρονα). Ο εγκέφαλος είναι το σύστημα μάχης ATHENA CMS, που δένει αισθητήρες και οπλισμό σε ένα δίκτυο.

Η GP και η ASW – δύο αδελφές με διαφορετικό χαρακτήρα

Εδώ βρίσκεται το κλειδί της ελληνικής επιλογής. Η Carlo Bergamini είναι διαμόρφωσης General Purpose (GP), σχεδιασμένη για επιχειρήσεις επιφανείας, ναυτική ασφάλεια και αεράμυνα στόλου, ενώ η Virginio Fasan είναι διαμόρφωσης ανθυποβρυχιακού πολέμου (ASW), εξοπλισμένη με το συρόμενο σόναρ μεταβλητού βάθους CAPTAS-4 και δυνατότητα εκτόξευσης ανθυποβρυχιακών πυραύλων MILAS.

Και οι δύο μοιράζονται τον σκληρό πυρήνα του οπλισμού: δύο κάθετους εκτοξευτές Sylver A50 με συνολικά 16 κελιά για πυραύλους αεράμυνας Aster 15 και Aster 30, τορπίλες MU90 και δυνατότητα φιλοξενίας δύο ελικοπτέρων NH90 ή MH-60R σε διπλό υπόστεγο. Ο Aster 30 είναι το ατού – πύραυλος που καλύπτει απειλές σε εύρος πάνω από 100 χιλιόμετρα, μετατρέποντας κάθε φρεγάτα σε κινούμενη ασπίδα αεράμυνας. Φυσικά αναμένεται το Πολεμικό Ναυτικό να κάνει περαιτέρω διαμορφώσεις στο πλοίο.

Οι διαφορές; Η GP Bergamini φέρει το βαρύ πυροβόλο OTO 127/64 Vulcano και οκτώ αντιπλοϊκούς πυραύλους Otomat/Teseo Mk-2 – ισχύ κρούσης και υποστήριξης επιφανείας. Η ASW Fasan θυσιάζει μέρος αυτής της κρουστικής ισχύος: οι τέσσερις ανθυποβρυχιακές ρουκέτες MILAS περιορίζουν σε 4 τα κελιά των αντιπλοϊκών πυραύλων, αλλά της προσφέρουν το σημαντικότερο πλεονέκτημα στην κατηγορία της – το CAPTAS-4, ένα από τα κορυφαία σόναρ ανίχνευσης υποβρυχίων στον κόσμο, ικανό να «ακούσει» εχθρικό υποβρύχιο σε αποστάσεις που το σόναρ γάστρας δεν φτάνει.

Ο συνδυασμός δεν είναι τυχαίος. Το Πολεμικό Ναυτικό αποκτά ένα πλοίο-«σπαθί» για την επιφάνεια και ένα πλοίο-«αυτί» για τα βάθη.

Γιατί «μετράει» η αποκτησή τους για το Αιγαίο

‘Η ελληνική λογική πίσω από τη συμφωνία είναι διπλή: χρόνος και τυποποίηση. Οι δύο μονάδες είναι περίπου 15 χρόνια νεότερες από τις παλαιότερες φρεγάτες τύπου Elli που υπηρετούν σήμερα, ενώ η ελληνική ναυτική αναδιάρθρωση εστιάζει στην τυποποίηση logistics, αποθεμάτων πυραύλων και επιχειρησιακού δόγματος σε έναν μελλοντικό στόλο δώδεκα φρεγατών.

Το κόστος; Οι εκτιμήσεις κινούνται από τα περίπου 580 εκατομμύρια που είχε αναφερθεί αρχικά, έως τα περίπου 700 εκατομμύρια δολάρια για τις δύο μονάδες, με παράδοση το 2028 και το 2029. Η ευκαιρία προέκυψε επειδή οι Ιταλοί αποδεσμεύουν τα πλοία για να τα αντικαταστήσουν με τις νέες, αναβαθμισμένες FREMM EVO – μια «χρυσή ευκαιρία» που η Fincantieri εντόπισε και το ελληνικό Ναυτικό υιοθέτησε άμεσα.

Η συμφωνία προβλέπει και συνέχεια. Η Εφαρμοστική Συμφωνία περιγράφει τη διαδικασία πρόσκτησης δύο φρεγατών FREMM-IT, με τη δυνατότητα πρόσκτησης άλλων δύο – το σχήμα «2+2» που θα μπορούσε να εκτοξεύσει τη συνεισφορά των FREMM στον ελληνικό στόλο.

Την ίδια ώρα, τα πλοία δεν είναι θεωρητικά. Η ίδια η Ιταλία εξακολουθεί να χρησιμοποιεί επιχειρησιακά την Carlo Bergamini, η οποία συμμετείχε το καλοκαίρι του 2026 στην ευρωπαϊκή επιχείρηση ASPIDES στην Ερυθρά Θάλασσα. Δηλαδή στην πράξη, σε ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία πνιγμού του πλανήτη.

Οι Bergamini θα μπουν σε έναν στόλο που ήδη εχει αρχίσει να ενσωματώνει τις γαλλικές FDI. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν αφορά πια το αν, αλλά το πόσες: Το ερώτημα είναι αν θα κλείσει η Αθήνα και το δεύτερο σκέλος του «2+2», τη στιγμή που η Τουρκία επιταχύνει τα δικά της ναυπηγικά προγράμματα;

newsbomb.gr