Γιατί λέμε «πάμε για ένα μεζέ»; – Η ιστορία μιας λέξης που δεν είναι ελληνική

Ο μεζές λοιπόν δεν αφηγείται μόνο μια ιστορία φαγητού

Λίγο τυρί.

Ελιές.

Ντομάτα.

Χταπόδι.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Σε «αναβρασμό» η Ευρώπη: Επεισόδια, φωτιές και συγκρούσεις σε Γαλλία, Αλβανία, Ιταλία και Βέλγιο (βίντεο, φώτο)

Ντολμαδάκια.

Κάτι στη μέση του τραπεζιού.

Και μια φράση που ακούγεται απολύτως ελληνική:

«Πάμε για κανέναν μεζέ;»

Η λέξη όμως κουβαλά μια πολύ μεγαλύτερη διαδρομή στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Η λέξη ταξίδεψε πριν φτάσει στο ελληνικό τραπέζι

Το «μεζές» συνδέεται ετυμολογικά με το τουρκικό meze, το οποίο με τη σειρά του ανάγεται σε περσική λέξη που σχετίζεται με τη γεύση ή το γευστικό έδεσμα.

Παρόμοιες λέξεις συναντώνται σε πολλές κουζίνες της ευρύτερης περιοχής.

Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Οι κουζίνες ταξιδεύουν μαζί με τους ανθρώπους.

Ο μεζές δεν είναι ακριβώς ορεκτικό

Στη σημερινή χρήση οι δύο έννοιες μπορούν να συναντηθούν, αλλά η κουλτούρα του μεζέ είναι ευρύτερη.

Μικρά πιάτα μπαίνουν στη μέση.

Μοιράζονται.

Συνοδεύουν κρασί, ούζο, τσίπουρο ή ρακή.

Και κυρίως παρατείνουν την παρέα γύρω από το τραπέζι.

Στην Κρήτη η λογική είναι πολύ γνώριμη

Τυριά.

Ελιές.

Παξιμάδι.

Χόρτα.

Μικρά πιάτα με κρέας.

Ό,τι υπάρχει διαθέσιμο μπορεί να συμμετέχει σε ένα τραπέζι που δεν χρειάζεται απαραίτητα ένα μεγάλο κεντρικό πιάτο.

Μια ξένη λέξη που έγινε απολύτως δική μας

Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά στη γλώσσα.

Οι λέξεις μετακινούνται.

Αλλάζουν προφορά.

Αποκτούν τοπικές σημασίες.

Και ύστερα από αρκετές γενιές κανείς δεν σκέφτεται ότι κάποτε ήρθαν από αλλού.

Ο μεζές λοιπόν δεν αφηγείται μόνο μια ιστορία φαγητού. Αφηγείται και την ιστορία μιας ολόκληρης περιοχής όπου λαοί, λέξεις και γεύσεις ταξίδευαν για αιώνες από τραπέζι σε τραπέζι.